Tibetan
། ཐེ་ཚོམ་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། བཞི་པ་འགྲན་ཅིང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ང་རྒྱལ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ལ་རྟེན་ནས་བདག་རིགས་དང་ཤེས་བྱ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཁེངས་ཤིང་འཐོན་པོའི་རྣམ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་སེམས་ཁེངས་པའི་ངོ་བོར་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང་སེམས་ཁེངས་པའི་རྒྱུའི་བྱེ་བྲག་ལས་ང་རྒྱལ་རྣམ་པ་བདུན་དུ་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་བླ་མ་དང་བླ་མ་དང་འདྲ་བའི་ཡོན་ཏན་ཅན་རྣམས་ལ་འགྱིང་ཞིང་ལུས་དང་ངག་གི་སྲིད་ཞུ་མི་བྱེད་པས་མི་གུས་པ་དང་། དེའི་དབང་གིས་གཞན་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལུས་ངག་གི་ཉེས་སྤྱོད་ལ་འཇུག་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡང་སྲིད་པར་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། ངན་འགྲོར་ང་རྒྱལ་གྱིས་འཁྲིད་ཅིང་། །མིའི་དགའ་སྟོན་བཅོམ་པ་དང་། །གཞན་གྱི་ཟན་ཟའི་བྲན་དང་ནི། །གླེན་དང་མི་སྡུག་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཅེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དྲུག་པ་སྒྲུབ་པ་དང་ལྡོག་པར་མི་བྱེད་པའི་ཐེ་ཚོམ་ནི་བདེན་པ་དང་ལས་འབྲས་དང་དཀོན་མཆོག་རྣམས་ལ་ཡོད་མེད་དང་ཡིན་མིན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཡིད་གཉིས་ཟ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཐེ་ཚོམ་འདི་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པར་གཉིས་ཡོད་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡང་བྱ་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་ཡིད་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་དཔེར་ན་ཕྱོགས་འདི་ན་ལྷ་ཡོད་དམ་མེད་སྙམ་པ་ལྟ་བུ་ཏེ་དེ་དག་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་མི་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། དེས་ནི་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ལས་འབྲས་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ནི་མཐོ་རིས་ཀྱི་གེགས་སུ་འགྱུར་ལ། བདེན་པའི་རྣམ་པ་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་ཐར་པའི་གེགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ལས་འབྲས་དང་བདེན་སོགས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་དོན་དུ་དེ་དག་ལ་བླང་དོར་དང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སོགས་ལ་མི་འཇུག་པས། དེའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ནི་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། ལྔ་པ་ལོག་པའི་ཆོས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་ལ་ཡང་ལྟ
Chinese
疑惑，是作为产生一切烦恼的所依之业。第四，由争竞和显扬的慢心所产生的慢，是依靠坏聚见之我所的因缘，对于自己的种姓、知识和权势等法方面，内心感到满足并以高傲的姿态出现，这就是慢。虽然它与内心满足的体性没有差别，但是由于内心满足的因的差别，慢会转变成七种形态。这种慢会使得对上师和与上师相似的具功德者傲慢，不以身语侍奉，不恭敬。并且由于它的影响，会轻视他人等，造作身语的恶行，因此也是作为在轮回中产生痛苦的所依之业。如《入行论》中所说：‘恶趣为慢所牵，人中遭摧损，复为他所食，或为下劣仆，愚顽丑陋者。’这就是所说的意思。第六，对于应修和应断不作取舍的疑惑，是对真谛、业果和三宝等，在有无、是与非等形态上犹豫不定。这种疑惑也有烦恼和非烦恼的差别，分为两种。非烦恼的疑惑是对任何一种行为形态都犹豫不定，例如心想这个方向有神吗？或者没有？等等，这些是被所知障所摄，所以不能称为烦恼。烦恼的疑惑是具有如前所说的特征。因为它会障碍增上生和解脱，所以过患极大，因此是烦恼。也就是说，对业果和三宝产生疑惑，会成为增上生的障碍。对真谛的形态产生疑惑，会成为解脱的障碍。如果对业果和真谛等产生疑惑，就不会为了增上生和解脱而对它们进行取舍和如理作意等。因此，疑惑是对于作为增上生和解脱之方便的善法方面不进入的所依之业。第五，对于邪法显现执着并作为修习之因的见，也应当观察。
English
Doubt is the karma that serves as the basis for the arising of all afflictions. Fourth, the pride arising from competition and manifest arrogance is that which, relying on the cause of the self of the view of the aggregates of destruction, feels content in one's own lineage, knowledge, and power, and appears in an arrogant manner in terms of Dharma. Although it is not different in essence from contentment, pride transforms into seven forms due to the difference in the cause of contentment. This pride causes arrogance towards the lama and those with qualities similar to the lama, not serving with body and speech, and disrespect. And because of its influence, one engages in misdeeds of body and speech, such as belittling others, and therefore it is also the karma that serves as the basis for the arising of suffering in samsara. As it is said in the "Guide to the Bodhisattva's Way of Life": 'Pride leads to evil destinies, destroys the joys of humans, and becomes a slave who eats the food of others, or becomes a foolish and ugly person.' This is what is said. Sixth, doubt that does not engage in what should be cultivated and abandoned is the wavering in the form of whether truths, karma and its results, and the Three Jewels exist or not, are or are not, and so on. This doubt also has two forms, differentiated by whether it is afflicted or non-afflicted. Non-afflicted doubt is wavering about any form of action, for example, thinking, 'Is there a god in this direction or not?' and so on. These are included in the obscuration of knowledge, so they are not called afflictions. Afflicted doubt has the characteristics described above. Because it obstructs higher realms and liberation, its faults are very great, therefore it is an affliction. That is, doubting karma and its results and the Three Jewels becomes an obstacle to higher realms. Doubting the nature of the truths becomes an obstacle to liberation. If one doubts karma and its results and the truths, one will not engage in abandoning and adopting them and properly directing one's mind towards them for the sake of higher realms and liberation. Therefore, doubt is the karma that serves as the basis for not engaging in virtuous aspects that have become the means to higher realms and liberation. Fifth, one should also examine the view that is manifestly attached to wrong teachings and serves as a cause for practice.
Tibetan
་བའི་ངོ་བོ་བཤད་པ་དང་། ཁྱད་པར་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ལྟ་བ་འདི་དག་ཀྱང་། ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་ཀྱང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྔར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི། མདོ་ལས་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་གང་ལ་ལ་དག་བདག་དང་བདག་གིར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ལའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དམིགས་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དག་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་བདག་དང་ལོངས་སྤྱད་བྱར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་བདག་གི་བར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཡང་རང་གི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ན་བུ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་གཞན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་ནི་བདག་གི་བར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་རང་གི་ཕུང་པོའི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དེའི་ཚེ་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ལ་ནི་བདག་གི་ལྟ་བར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་བདག་ཤེས་པར་འདོད་པ་དག་གིས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་ནི་བདག་གི་བར་ལྟ་བར་བྱེད་ལ། བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པ་བདག་བེམས་པོར་འདོད་པ་དག་གིས་མིག་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེའི་ཚེ་ནི་མིང་གཞིའི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་གི་བར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ནི་བཟོད་པ་དང་། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཏེ། དེ་ལ་མོས་ཤིང་མི་སྐྲག་པའི་ཕྱིར་བཟོད་པའོ། །དོན་དུ་གཉེར་བས་ན་འདོད་པའོ། །རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པས་བློ་གྲོས་སོ། །ངེས་པ་ཐོབ་པས་རྟོག་པའོ། །ཡོན་ཏན་དུ་འཛིན་པས་ལྟ་བའོ། །ཡང་ན་སྔ་མ་སྔ་མ་རྣམས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་བཤད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། འདིའི་དམིགས་ཡུལ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་སོ་སོ་རང་གི་ངང་གིས་འཇིག་ཅིང་ཆ་ཤས་དུ་མ་བསགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འཇིག་ཚོགས་ཞེས་བྱ་ལ། འཇིག་ཅིང་ཚོགས་པའི་ངང་ཅན་གྱི་ཡུལ་ལ་དམིགས་ནས་འཇིག་ཚོགས་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་ལྟ་བས་དེའི་ཕྱིར་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་ཞེས་བྱའོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་པའི་མིང་ཉིད་ཀྱིས་འདིའི་ཡུལ་བདག་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། བདག་ནི་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དེ་
Chinese
关于见解的体性和差别，分为两部分来讲述。第一部分，这些见解，虽然在有染污的智慧上没有差别，但因为所缘和行相的差别而显示出不同，所以分为坏聚见等五种。其中，坏聚见是：如经中所说，沙门和婆罗门中有些人，随顺于我与我所的见解，那是因为对这五种近取蕴的缘故。如是所说，以五种近取蕴为所缘，以执著为享受者的行相，从而随顺于我，以及以执著为所享受的行相，从而随顺于我所，这即是坏聚见。也就是说，当视自己的蕴为我时，就会视儿子和妻子等他人的蕴为我所。当视自己蕴的一部分为我时，就会视其余部分为我所。例如，数论派等想要了解我的那些人，当视心和心所聚集的蕴为我时，就会视眼睛等色蕴为我所。胜论派等认为我是实物的那些人，当把眼睛等色蕴执著为我时，就会视名蕴为我所。随顺于我的见解的名称有忍等。因为对此信服而不恐惧，所以是忍。因为追求意义，所以是欲。因为彻底辨别，所以是智慧。因为获得确定，所以是思。因为执著为功德，所以是见。或者说，前面的词语被后面的词语解释。为什么称为坏聚见呢？因为此见的所缘境，近取蕴五者，各自具有自行坏灭且由众多部分聚集的自性，所以称为坏聚。缘于坏灭且聚集的境，而以非坏聚的行相来观察，因此称为坏聚见。坏聚见这个名称本身就显示了此见的境并非真我。因为主张有我的人承认我是常恒和唯一的自性。
English
Regarding the nature and distinctions of views, there are two parts to discuss. Firstly, these views, although not differentiated in terms of defiled wisdom, are shown to be distinct due to differences in their objects and aspects, and are therefore divided into five, including the view of the aggregates of decay. Among these, the view of the aggregates of decay is as follows: As stated in the sutras, those ascetics and Brahmins who hold views of self and what belongs to self do so because of these five aggregates of grasping. As it is said, taking the five aggregates of grasping as their object, and with the aspect of clinging to an enjoyer, they truly follow after self, and with the aspect of clinging to what is enjoyed, they follow after what belongs to self; this is the view of the aggregates of decay. That is to say, when one views one's own aggregates as self, one will view the aggregates of others, such as sons and wives, as what belongs to self. When one views a part of one's own aggregates as self, one will view the others as belonging to self. For example, those who, like the Samkhyas, wish to understand the self, when they view the aggregates composed of mind and mental factors as self, they will view the form aggregates, such as the eyes, as what belongs to self. Those who, like the Vaisheshikas, consider the self to be material, when they cling to the form aggregates, such as the eyes, as self, they will view the name aggregates as what belongs to self. The names for truly following after the view of self include forbearance, and so on. Because one believes in it and is not afraid of it, it is forbearance. Because one seeks its meaning, it is desire. Because one thoroughly distinguishes it, it is wisdom. Because one obtains certainty, it is thought. Because one clings to it as a virtue, it is a view. Alternatively, the earlier terms are explained by the later terms. Why is it called the view of the aggregates of decay? Because the object of this view, the five aggregates of grasping, each have the nature of decaying on their own and being accumulated from many parts, they are called aggregates of decay. Because one focuses on the object that decays and is accumulated, and views it with an aspect that is not of decay, it is therefore called the view of the aggregates of decay. The very name 'view of the aggregates of decay' indicates that the object of this view is not a true self. This is because those who assert the existence of a self acknowledge that the self is of a permanent and singular nature.