Tibetan
ནོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་རྣམས་ནི་ཤིན་ཏུ་གོམས་པའི་ཕྱིར་སྤྲོ་བར་བྱ་ཅི་དགོས་ཞེ་ན། ཕལ་ཆེར་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་ཀྱི་སྤྲོ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་གཞི་ལ་འཇུག་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡོངས་སུ་སྒྲུབ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་སྦྱངས་བ་བྱས་པ་ཉིད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དུས་སུ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི། ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ལུས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ནི། གང་གིས་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་བཀོལ་དུ་མི་རུང་བར་བྱེད་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ས་བོན་རྣམས་རྒྱུན་གཅོད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ལུས་ལས་སུ་རུང་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་ལྡང་བ་ཡང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བཀོལ་དུ་རུང་བའོ། ། སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ནི། སེམས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་བཀོལ་དུ་རུང་བའོ། །དེ་དག་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་པ་ཉིད་ནི། ལུས་དང་སེམས་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ན་སེམས་ལས་བྱུང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་འདིས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དང་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱའི། ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་དང་ལྡན་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་འབྱུང་བའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་འདིར་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་སེམས་དམིགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བཀོལ་དུ་རུང་བར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དུས་སུ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བག་ཡོད་དང་བཏང་སྙོམས་གཉིས་ལས། བག་ཡོད་པ་ནི་མ་ཆགས་པ་ནས་བརྩོན་འགྲུས་དང་བཅས་པ་ལ་གནས་ནས་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཡང་དང་ཡང་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྒོམ་པ་དང་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་དེ་དག་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་སེམས་བསྲུང་ཤིང་བག་ཡངས་སུ་མི་གཏོང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེས་ན་བརྩོན་འགྲུས་དང་བཅས་པའི་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པས་མི་དགེ་བ་སྤོང་ཞིང་དེའི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་བག་ཡོད་པ་ཞེས་གདགས་སོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཁྱད་པར་ཅན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་དང་བཅས་པའི་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པས་སྒྲུབ་ཅིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་བག་ཡོད་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་སྒྲུབ་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་གང་གིས་ཐོག་མར་སེམས་བྱིང་རྒོད་ཀྱིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པར་བྱེད་པས་སེམས་མཉམ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། བར་དུ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པར་དམིགས་པ་ལ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་རྣལ་དུ་འདུག་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཐ་མར་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བ་མི་དགོས་པས་སེམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་རྣལ་དུ་འདུག་པའི་དུས་ན་ནི་སྒོམས་ནས་རིང་པོ་མ་ལོན་པའི་ཕྱིར་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་འབྱུང་གི་དགོས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ན་ནི། སྒོམ་པ་ཁྱད་ཞུགས་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཐག་རིང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བྱིང་རྒོད་བྱུང་གི་དོགས་པ་མེད་ལ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བ་མི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་གང་གིས་སེམས་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བཏང་སྙོམས་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བཏང་སྙོམས་ལ་གནས་པ་ན་ཆགས་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་གོ་སྐབས་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གོ་སྐབས་མི་འབྱེད་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་དུས་སུ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་ནི་ཕ་རོལ་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཁྱད་པར་མཐོང་ན་མི་བཟོད་པར་གྱུར་པ་སྙིང་རྗེ་བའི་སེམས་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་ཆར་གཏོགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི་རྫས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་ལྡན་ན་གསོད་པ་དང་འཆིང་བ་ལ་སོགས་པས་ཐོ་མི་འཚམས་ཞིང་གཞན་ལ་གནོད་པ་མི་བྱེད་པ་དེའི་
Chinese
非也。若问：烦恼者乃极串习之故，何须发起欢喜耶？答：大抵虽是如此，然亦稍有赖于欢喜。令其成办圆满者，犹如趣入正行。令其成办究竟者，即是彼（正行）善修习也。于出世离欲时，等起相应之极串习者，乃是身之不堪能，身不调柔，以及心之不堪能，即由彼故，心不堪任运用，于三摩地等善法所缘，能断一切随烦恼法之种子相续者，是为何耶？答：即是身心堪能性也。彼等为何耶？答：即是身心堪能性也。其中，身堪能者，谓于身之作业，如起立、轻安等，能随欲运用也。心堪能者，谓心能随欲运用，于善法所缘也。彼等次第亦名为身极串习，以及心极串习也。如前所说具足功德之身心堪能性，岂非身心耶？彼等如何成为心生耶？答：极串习者，谓由此能令身心堪能，故名身心堪能性，而非身心堪能之自性也。是故，何者与如前所说具足功德之身心堪能生起相应之心生法，此处即显示彼为极串习也。由此能令心随欲运用于所缘，故此乃具有遣除一切烦恼等障碍之作用也。于出世离欲时，等起相应之正念与舍二者之中，正念者，谓从不贪著乃至安住于精进，由数数现前有漏与无漏之善法之门，修习有漏之法，于烦恼与近烦恼，以及彼等生起与随顺之境，守护其心。
English
No. If asked, "Since afflictions are extremely habitual, why is it necessary to generate joy?" The answer is: "For the most part, it is so, but it also relies somewhat on joy. Causing it to be completely accomplished is like entering the main practice. Causing it to be ultimately accomplished is precisely that (main practice) being well cultivated." The extreme habituation that arises simultaneously at the time of detachment from worldly desire is the body's inability, the body's lack of suppleness, and the mind's inability, which is what causes the mind to be incapable of being used for virtuous objects such as samadhi, and what severs the continuum of the seeds of all the accompanying afflictive dharmas. What is that? The answer is: it is the very ability of body and mind. What are those? The answer is: it is the very ability of body and mind. Among them, the ability of the body is the ability to use the body's actions, such as rising and lightness, as desired. The ability of the mind is the ability to use the mind as desired for virtuous objects. Those in order are also called extreme habituation of the body and extreme habituation of the mind. Is the ability of body and mind, which has the qualities described above, not body and mind themselves? How do those become mind-born? The answer is: extreme habituation is what makes body and mind able, so it is called the ability of body and mind, but it is not the nature of the ability of body and mind. Therefore, whatever mind-born dharma is associated with the arising of the ability of body and mind, which has the qualities described above, is what is shown here as extreme habituation. Because it makes the mind usable for objects as desired, it has the function of removing all obscurations such as afflictions. Among the mindfulness and equanimity that arise simultaneously at the time of detachment from supramundane desire, mindfulness is the guarding of the mind from non-attachment to dwelling in diligence, through the door of repeatedly manifesting virtuous dharmas with and without outflows, cultivating dharmas with outflows, and from afflictions and near afflictions, and from objects that arise and accord with them.
Chinese
不放纵懈怠是什么呢？因此，以精进和不执著等舍弃不善，修习其对治，所以称这些为不放逸。世间的圆满，如殊胜的身体和受用，以及出世间的圆满，如三种菩提等，都是以精进和不执著等成就和圆满的，因此，不放逸是圆满一切世间和出世间圆满，以及成就之业的。 舍（或平等舍）：最初，以何者使心没有沉没和掉举的不平等，从而使心平等；中间，以不显现造作，使心通过自性进入对境的方式，使心安住；最后，因为不需要对治沉没和掉举的勤作，从而使心安住于任运成就的状态。在心安住的时候，因为禅修时间不长，所以有产生沉没和掉举的必要。在心安住于任运成就的状态时，因为禅修精进，不相顺之品已经远离，所以没有产生沉没和掉举的担忧，因此不需要对治它们的勤作。心平等性等是心安住于舍的状态的意义。从心生起，以何者使心处于舍的状态，那被称为舍。当心安住于如上所说的舍的状态时，没有产生贪著等烦恼的机会，因此，舍是不开启烦恼机会的所依之业。 在利益有情的时候，具有同等状态的不害，是指见到他众痛苦的差别时，无法忍受而产生的慈悲心。它属于无嗔恨的范畴，仅仅是假立存在，而不是实有。如果具有它，就不会以杀害和捆绑等方式伤害，也不会损害他人。
English
What is not letting go into carelessness? Therefore, by abandoning non-virtue with diligence and non-attachment, etc., and cultivating its antidote, these are called conscientiousness. Worldly perfections, such as excellent bodies and enjoyments, and transcendent perfections, such as the three types of enlightenment, are accomplished and perfected by diligence and non-attachment, etc. Therefore, conscientiousness is what perfects all worldly and transcendent perfections and has the function of accomplishing them. Equanimity: Initially, it is what makes the mind equal by eliminating the inequality of sinking and excitement; in the middle, it is what makes the mind abide by allowing it to enter the object naturally without manifest effort; and finally, it is what makes the mind abide in a spontaneously accomplished state because no effort is needed to counteract sinking and excitement. When the mind abides, there is a need for sinking and excitement to arise because the meditation has not been long. When the mind abides in a spontaneously accomplished state, there is no fear of sinking and excitement arising because the meditation is advanced and the opposing factors are far away, so there is no need to make effort to counteract them. Mental equality and so on are the meaning of the mind abiding in equanimity. Whatever arises from the mind and makes the mind equanimous is called equanimity. When the mind abides in the equanimity described above, there is no opportunity for afflictions such as attachment to arise. Therefore, equanimity is the function of being a basis that does not open the opportunity for afflictions. Non-harming, which has an equal state when benefiting sentient beings, refers to the compassionate mind that cannot bear to see the differences in the suffering of others. It belongs to the category of non-hatred and exists only nominally, not substantially. If one possesses it, one will not harm others by killing, binding, etc., nor will one cause harm to others.