Tibetan
ས་ན་ནི་བདག་དང་གཞན་ལ་རྟེན་ནས་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང་ངོ་། །དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལས་ལ་འཇུག་པའི་དུས་ན་ནི་མ་ཆགས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་། གཏི་མུག་མེད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་ངོ་། །འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དུས་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ངོ་། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དུས་ན་ནི་བག་ཡོད་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་ངོ་། །སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་དུས་ན་ནི་རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་དང་། དེ་ནི་སྙིང་རྗེས་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འདི་དག་སྡེ་དག་སྡེ་ཚན་དྲུག་ཏུ་སྡུས་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ངེས་པའི་དུས་སུ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དད་པ་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་ཏེ། ཡོད་པ་ཡོན་ཏན་ཅན་ནམ་ཡོན་ཏན་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་རྣམ་པ་དང་། ཡོད་པ་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་དང་བའི་རྣམ་པ་དང་། ཡོད་པ་ཡོན་ཏན་ཅན་བསྐྱེད་པའམ། ཐོབ་པར་ནུས་པ་ལ་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་ཡོད་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་གང་ཞེ་ན། བསོད་ནམས་ལ་སོགས་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་འདོད་པའོ། །མི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་མི་འདོད་པའི་ཞེས་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱ། ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་དང་བའི་དད་པ་གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་ལ་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱེད་པ་དང་། མིག་ནས་མཆི་མ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པས་མཚོན་པའི་དང་བ་གང་ཡིན་པས་ཏེ། འདི་ནི། ནོར་བུ་ཆུ་དྭངས་བྱེད་ཀྱིས་ཆུའི་རྙོག་མ་སེལ་བ་ལྟར། འདིས་རང་གང་ལ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྙོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་དང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་བའི་དད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ནུས་པ་རྣམས་ལ་འདོད་པའི་དད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་འགགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འགོག་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། དེའི་རྒྱུ་ལམ་མ་ལུས་པ་བསྐྱེད་པར་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་འདོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྲེད་པའི་འདུན་པ་གང་རུང་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སྲེད་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཀུན་ནས་སླང་བས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་དད་པ་རྣམ་པར་བྱང་བ་བསྐྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ལ་ད
Chinese
在地位上，依赖于自身和他人的知耻和有愧。在从事善行方面，是不执着、无嗔恨、无愚痴和精进。在脱离世俗欲望时，是非常调柔。在脱离超世俗欲望时，是谨慎和中舍。在利益众生时，是不害，这是因为被慈悲所摄持的缘故。遵循这些之后，将这些归纳为六个类别来阐述。 其中，暂时在特定时间共同具备的信心有三种：对存在的事物，无论是有功德还是无功德，都具有显而易见的信任；对存在且有功德的事物，具有欢喜的形态；以及对能够产生或获得存在且有功德的事物，具有希求的形态的信心。 那么，对存在的事物具有信任的信心是什么呢？就是对诸如福德等善行的果报是可欲的，以及对不善行的果报是不可欲的，具有显而易见的信任；以及对“痛苦应被了解，集应被断除”具有显而易见的信任。 那么，对有功德的事物具有欢喜的信心是什么呢？就是通过忆念佛、法、僧的功德，对他们产生敬畏，以及以眼中流泪等为代表的欢喜。这就像净水宝珠清除水的浑浊一样，它通过清除与自身共同具备的心识中的烦恼和近烦恼的浑浊，使心识清澈，因此被称为欢喜的信心。 那么，对能力具有希求的信心，就是希求获得完全止息一切痛苦的自性之灭，并且认为能够产生其因——道。 如此一来，既然是希求的形态，难道不会变成贪爱的欲望吗？不是的，因为贪爱是被颠倒的遍计所驱使，以与烦恼生起相顺应的对境为目标；而信心是以产生清净相顺应的对境为目标。
English
In terms of status, it relies on oneself and others for shame and conscientiousness. In engaging in virtuous actions, it is non-attachment, non-hatred, non-ignorance, and diligence. In being free from worldly desires, it is extreme gentleness. In being free from transcendental desires, it is mindfulness and equanimity. In benefiting sentient beings, it is non-harming, because it is embraced by compassion. Following these, these will be summarized into six categories and explained. Among them, faith that is temporarily and equally present at a specific time has three aspects: the aspect of manifest trust in existing things, whether virtuous or non-virtuous; the aspect of joy in existing and virtuous things; and the aspect of faith that has the aspect of desire for being able to generate or obtain existing and virtuous things. So, what is the faith of trusting in existing things? It is the manifest trust that the fruits of virtuous deeds such as merit are desirable, and that the fruits of non-virtuous deeds are undesirable; and the manifest trust that "suffering should be understood, and the origin should be abandoned." So, what is the faith of rejoicing in virtuous things? It is the joy, represented by trembling and tears in the eyes, that arises from remembering the qualities of the Buddha, Dharma, and Sangha. This is like a water-purifying gem that clears the turbidity of water; it is called the faith of joy because it clears the turbidity of afflictions and near afflictions from the mind with which it is equally present, thereby purifying the mind. So, the faith of desiring abilities is the desire to attain cessation, which is characterized by the complete cessation of all suffering, and the belief that one is capable of generating its cause, the path. In that case, since it is an aspect of desire, wouldn't it become any kind of craving? No, because craving is driven by inverted imputation and aims at an object that is in accordance with the arising of afflictions, while faith aims at an object that is in accordance with the generation of purification.
Tibetan
མིགས་པ་ཡིན་པས་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ལ། འདུན་པ་ནི་དད་པ་ནི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་འདུན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་འདུན་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་དད་པ་དེ་ཉིད་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་དུས་སུ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་གཉིས་ལ་རེ་ཞིག་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ནི། བདག་གམ་ཆོས་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ལུས་ངག་གི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པས་འཛེམ་ཞིང་བག་འཁུམས་པར་འཇིགས་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་བདག་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་ནི་རིགས་དང་ཤེས་རྒྱ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་དག་དང་ལྡན་པའི་བདག་ལྟ་བུས་སྡིག་པའི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་བྱ་བར་ག་ལ་རིགས་སྙམ་པའོ། ། ཆོས་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་འདོད་པ་འབྱུང་བ་དང་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པར་ཞུགས་པ་ནི་ཆོས་ལས་ཀྱང་སྨད་དོ། །སྙམ་པས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བས་འཇིགས་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པའོ། ། ཁྲེལ་ཡོད་པ་ནི། ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་ངན་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་སྨད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་གི་འདི་ལྟ་བུ་བྱས་པར་ལ་ལས་རིག་ན་སྨོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གཞན་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བས་འཛེམ་ཞིང་འཇིགས་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །འདི་དག་གཉིས་ཀས་ཀྱང་། ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་ལས་ལྡོག་པར་བྱེད་པས་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་སྡོམ་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། དགེ་བ་ལ་འཇུག་པའི་དུས་སུ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ལས། མ་ཆགས་པ་ནི་སྲིད་པའི་ལུས་དང་དེ་ལ་ཉེ་བར་འཁོ་བའི་ཡོ་བྱད་ཟས་གོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ནི་ཆགས་པ་མེད་པ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ཡིད་འབྱུང་ཞིང་དང་དུ་མི་ལེན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཆགས་པས་ཉེས་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་བྱེད་ལ་འདིས་དེའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །འོག་མ་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཞེ་སྡང་མེད་པ་ནི། དགྲ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་སེམས་ཅན་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་། དུག་མཚོན་ལ་སོགས་པ་གང་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ་མེད་པ་བྱམས་པའི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པའོ། ། གཏི་མུག་མེད་པ་ནི་གཏི་མུག་གི་གཉེན་པོར་གྱུར་པས་དེ་ཡང་དག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའོ
Chinese
因为是意乐所以不相同，意乐是信之前行，所以也不会变成意乐。这是意乐的所依的作用，因为对于什么有信，就对那个追求意义。从一切烦恼中返回的时候，同时具有的知惭和有愧两者，暂且知惭是，以我或者法作为理由，对于不好的身语的罪业行为而畏惧，谨慎收敛而害怕观看是什么。其中以我作为理由是，种姓和学识以及戒律等等功德的相貌，像这样具有的我，怎么会做像这样罪恶的相貌呢？这样想。以法作为理由是，不想要的异熟产生，以及开始损害他人，比法还要低劣。这样想，对于不好的而害怕观看是什么。有愧是，像这样身语的恶行，在世间也是被呵责的。因此我的像这样行为被他人知道的话，会被呵责的，这样以他人作为理由，对于不好的而畏惧害怕观看是什么。这两个也都是，从罪业行为的近处因中返回，因此是遮止罪业行为的所依的作用。进入善的时候，同时具有的不贪等四者中，不贪是对有生命的身体和对于那个接近需要的用具饮食衣服等等的贪执的对治，就是没有贪执，对于那些厌恶并且不接受是什么。贪执是罪行的原因，而这个是那个的对治，因此这个是不进入罪行的所依的作用。下面的两个也同样安立。无嗔是，对于怨敌等等不悦意的有情，和自己相续的感受痛苦，以及毒药兵器等等从哪里产生痛苦的处所变成的法，完全没有苦恼的心，是慈爱的自性是什么。无痴是成为愚痴的对治，那个也是如实无颠倒地了知。
English
Because it is intention, it is not the same. Intention precedes faith, so it will not become intention either. This is the function of relying on intention, because whatever one has faith in, one pursues its meaning. When turning away from all afflictions, among the two that are simultaneously present, shame and embarrassment, for the time being, shame is: taking self or Dharma as the reason, one is afraid of bad physical and verbal actions, being cautious and fearful of looking at what is. Among them, taking self as the reason is: lineage, knowledge, discipline, etc., the appearance of such qualities, how could a self like this, possessing such qualities, do such evil deeds? Thinking like this. Taking Dharma as the reason is: the arising of unwanted ripening, and engaging in harming others, is even inferior to Dharma. Thinking like this, being afraid of what is bad. Embarrassment is: such bad physical and verbal actions are also condemned in the world. Therefore, if others know that I have done such a thing, I will be condemned, thus taking others as the reason, being afraid of looking at what is bad. Both of these also turn away from the near cause of sinful behavior, therefore it is the function of relying on the restraint of sinful behavior. When entering virtue, among the four that are simultaneously present, non-attachment is the antidote to attachment to the body of existence and the necessities close to it, such as food, clothing, etc., which is non-attachment, being disgusted with those and not accepting what is. Attachment is the cause of sinful behavior, and this is the antidote to that, therefore this is the function of relying on not entering sinful behavior. The following two are also established in the same way. Non-hatred is: for sentient beings who are unpleasant, such as enemies, and the feeling of suffering in one's own continuum, and Dharma that has become a place where suffering arises from poison, weapons, etc., completely without a tormented mind, what is the nature of loving-kindness. Non-ignorance is the antidote to ignorance, and that is also knowing reality without inversion.