Tibetan
ད་པ་དང་བར་མ་ལ་འདུན་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་འདུན་པ་ཡུལ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ལས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་རྟེན་བྱེད་པས་ཏེ། གང་ལ་འདུན་པ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མོས་པའི་ངོ་བོ་ནི། རིགས་པ་དང་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ལས་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པར་ངེས་ཤིང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་བཞིན་དུ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །འདི་ནི་མི་འཕྲོག་པ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཅན་ཏེ། མོས་པ་ཅེས་སུ་བྱེད་པ་ནི་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་མི་འཕྲོགས་ཤིང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཞེས་པས་ཡུལ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ངེས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དྲན་པའི་ངོ་བོ་ནི། འདྲེས་པས་ཏེ་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་སེམས་ཀྱི་བརྗེད་པ་མེད་པ་སྟེ། སྔར་བཟུང་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡིད་ལ་སེམས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །འདིར་འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་པ་ཡུལ་ངེས་པར་བསྟན་ཏེ། མ་འདྲིས་པ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་མྱོང་བའི་དངོས་པོ་ཡང་དང་ཡང་ཡིད་ལ་མངོན་པར་བརྗོད་ཅིང་སེམས་པར་བྱེད་པ་འདི་ཡོད་ན་དམིགས་པ་གཞན་དང་གཞན་ལ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་གོ་སྐབས་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་མེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་འཇོག་པའི་སྒོ་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་བརྟགས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ནི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་པ་དག་གི་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་ཐབས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེ་ཡང་འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དག་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ངེས་པར་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དག་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ས་གོང་མ་རྣམས་ནི་ཞི་བ་དང་འོག་མ་རྣམས་ནི་རགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། ལས་དགེ་བ་དག་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་དང་། མི་དགེ་བ
Chinese
因为显示了对现在和中间没有欲望，所以显示了欲望是对境的确定。此的作用是成为精进的所依，因为对什么有欲望，就对那件事精进。信解的体性是：从理性和可信的教证中，对于无常和痛苦等确定无疑的事物，如同如何确定那样，这个就是那样，不是其他的。以这样的行相使心安住，就是信解。这是不被夺取的自性，之所以称为信解，是因为不会被其他的论敌从自己的宗派中夺走，也不能转变为其他的行相。以“确定的事物”显示了对境的确定，因为对于不确定的和犹豫的，没有信解。忆念的体性是：因为熟悉，即缘于先前经历的事物，行相是心中没有遗忘，即先前执取的事物，以行相再三地忆念于心，就是忆念。此处说“熟悉的事物”显示了对境的确定，因为对于不熟悉的，没有忆念。如果先前经历的事物再三地在心中显现和忆念，就没有心对其他对境散乱的机会，因此这是不散乱的自性。等持的体性是：缘于应当观察具有功德和具有过患的事物，以在那上面持续安住心的方式，使心一缘专注，就是等持。其中，应当观察的事物是，对于以证悟四谛等为先导的那些人，作为增上生和决定善的方便而应当观察的。其中，灭谛和道谛等是以寂静等和决定出离等的行相观察而具有功德的；苦谛和集谛等是以无常等和因集起等的行相观察而具有过患的。同样，上地是寂静的，下地是粗大的行相，善业是应当取舍的，不善业
English
Because it shows that there is no desire for the present and the intermediate, it shows that desire is the determination of the object. The function of this is to be the basis for diligence, because whatever one desires, one is diligent in that. The nature of conviction is: from reason and credible teachings, for things that are definitely impermanent and suffering, etc., just as how it is determined, this is just like that, not other than that. Whatever makes the mind abide with that aspect is conviction. This is the nature of not being taken away, the reason why it is called conviction is because it will not be taken away from one's own tenets by other opponents, and it cannot be transformed into other aspects. By "definite things" it shows the determination of the object, because for the uncertain and hesitant, there is no conviction. The nature of mindfulness is: because of familiarity, that is, focusing on things previously experienced, the aspect is that there is no forgetting in the mind, that is, the things previously grasped, repeatedly remembering them in the mind with that aspect, is mindfulness. Here, saying "familiar things" shows the determination of the object, because for the unfamiliar, there is no mindfulness. If things previously experienced repeatedly appear and are remembered in the mind, there is no opportunity for the mind to be distracted to other objects, therefore this is the nature of non-distraction. The nature of samadhi is: focusing on things that should be examined as having qualities and having faults, by continuously abiding the mind on that, making the mind one-pointed, is samadhi. Among them, the things that should be examined are, for those who take the realization of the four truths etc. as the guide, what should be examined as a means of higher rebirth and definite goodness. Among them, the truth of cessation and the truth of the path etc. are qualified with qualities by examining them with aspects such as tranquility etc. and definite departure etc.; the truth of suffering and the truth of origin etc. are to be examined as having faults with aspects such as impermanence etc. and cause arising etc. Similarly, the higher grounds are tranquil and the lower grounds are of a coarse aspect, virtuous actions are to be taken and abandoned, non-virtuous actions
Tibetan
་རྣམས་དོར་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཤེས་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། བརྟག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལྟ་བུར་བློ་ངོར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཡང་དག་པའམ། ལོག་པར་སོ་སོར་མ་འདྲེས་པར་རྣམ་པར་འབྱེད་ཅིང་རྟོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་ཡང་རིགས་པས་བསྐྱེད་པ་དང་། རིགས་མ་ཡིན་པས་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་དག་ལས་གཞན་པ་དང་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། མངོན་སུམ་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་གསུམ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་རིགས་པས་བསྐྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་། སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམ་གསུམ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ཐོབ་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། རང་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་སྐྱེད་པ་ཡིན་པ་ནི། ཡིད་ཆེས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྟར་སྣང་བ་དང་། ལོག་པར་བསམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་དང་། དེ་དག་གི་རྟོག་གེ་ངན་པས་སྐྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་། བསམ་གཏན་བསྒོམས་པའི་མཐུས་བདག་དང་འཇིག་རྟེན་རྟག་མི་རྟག་སོགས་སུ་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། དེ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྐྱེ་བས་ཐོབ་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུགས་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པའོ། །འདི་ནི་སོམ་ཉི་ཟློག་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་ཞེས་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀ་ཡུལ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བརྟག་བྱ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ལ་འདི་དག་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ངེས་པའི་འོག་ཏུ་དགེ་བ་རྣམས་འཆད་དགོས་པས་དེའི་ཕྱིར་དད་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་སྡུ་བར། ཆོས་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཕན་ཚུན་མཚུངས་པར་ལྡན་པར་ལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ངེས་པའི་དུས་ན་ནི་དད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ནོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་དུ
Chinese
应当知道，舍弃（罪恶）等各种行为。如果心保持平静，就能如实完全了解，因此，这是智慧的所依，具有成办（智慧）的作用。智慧的体性是：以应观察的事物本身为对境，对于显现在心识中的自相和共相之类的法，能够正确或错误地、不混淆地进行辨别和思考。它有三种类型：由理智产生的、非理智产生的以及不同于这两者的。其中，由可信的教证、比量和现量这三种方式产生的，称为由理智产生的智慧。它又分为听闻、思惟和修习三种，这些智慧依次是从获得可信的教证、通过自己的理智进行分析和研究、以及通过修习正确的禅定力而产生的。由非理智产生的是指那些从不可信的教证、似是而非的比量以及错误的禅定中产生的。这些也依次是指外道徒的听闻和思惟所产生的智慧，以及他们由恶劣的推理所产生的智慧，还有通过修习禅定而将自我和世界区分为常与无常等的智慧。既非上述两者的是指与生俱来的智慧和了解世间规律的智慧。这是消除犹豫的作用，因为智慧能够彻底区分诸法，从而达到明确的结论。通过“应观察的事物”这句话，表明禅定和智慧两者都需要确定对境，因为它们不会作用于非应观察的事物上。在确定对境之后，需要解释善法，因此才说什么是信心。此外，在《辨别论》中总结道：如果问这些法应如何看待它们才能相互一致地存在？回答说，在确定的时刻，它们与信心一致地存在。在从一切烦恼中解脱的时刻，
English
It should be known that various actions such as abandoning (evil) should be done. If the mind is kept calm, one can fully understand as it is, therefore, this is the basis of wisdom and has the function of accomplishing (wisdom). The nature of wisdom is: taking the object to be examined itself as the object, for the phenomena that appear in the mind such as self-characteristics and general characteristics, being able to distinguish and think correctly or wrongly, without confusion. It has three types: generated by reason, generated by non-reason, and different from these two. Among them, what is generated by these three ways of reliable teachings, inference, and direct perception is called wisdom generated by reason. It is also divided into three types: listening, thinking, and meditating, and these wisdoms are respectively from obtaining reliable teachings, from analyzing and researching with one's own reason, and from the power of meditating on correct samadhi. What is generated by non-reason refers to those generated from unreliable teachings, seemingly inferences, and wrong samadhi. These also respectively refer to the wisdom generated from the listening and thinking of non-Buddhists, and the wisdom generated by their bad reasoning, as well as the wisdom that distinguishes self and the world into permanent and impermanent etc. through the practice of meditation. What is neither of the above two refers to the wisdom that is innate and the wisdom that understands the laws of the world. This is the function of eliminating hesitation, because wisdom can thoroughly distinguish all dharmas, thus reaching a clear conclusion. By the phrase "the object to be examined", it shows that both samadhi and wisdom need to determine the object, because they will not act on non-examinable objects. After determining the object, it is necessary to explain the good dharmas, so it is said what is faith. In addition, it is summarized in the Discrimination Theory: If you ask how should these dharmas be viewed so that they can exist consistently with each other? The answer is that at the moment of certainty, they exist consistently with faith. At the moment of liberation from all defilements,