Tibetan
་དུ་དཔྱད་པ་ལས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། རེ་རེ་ནས་དཔྱད་ན་མངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མི་སྤྲོ་ལ། ཆེ་ལོང་ཙམ་བསྟན་ན། འདོད་བྱའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་མེད་པར་ནི་དེ་ལ་དྲན་པ་མེད་དོ། །འདིའོ་ཞེས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མེད་པར་ཡང་མོས་པ་མེད་དོ། །སྔར་མྱོང་བའི་དོན་ལ་རྟོག་པ་མེད་པར་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་པའི་དྲན་པ་མེད་དོ། །སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་སོ་སོར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་མེད་པར་ཡང་སྐྱོན་དང་ལྡན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་དག་ནི་རྟོག་ཅིང་འཇལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། ། དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་དག་ཀྱང་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། མ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ལོག་པའི་ཤེས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གིས་མ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་ལོག་ཕྱོགས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ན་འདི་དག་དང་དེ་དག་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། མ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེ་ན་ཡང་དད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་ན་དགེ་བ་ཞེས་གདགས། དེའི་ཕྱིར་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་དག་ཀྱང་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་ཀྱང་རང་གི་གཉེན་པོའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ལོག་ཕྱོགས་ལ་རྟོག་ཅིང་འཇལ་ལ་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་རང་གི་གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པར་འགྱུར།གཞན་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་ཡུལ་དང་ལྟ་བ་དང་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅི་རིགས་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཡང་། དེ་དག་ནི་རྟོག་ཅིང་འཇལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་པོ་མཚུངས་ལྡན་གྱི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དག་དང་མཚུངས་པར་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་དགེ་བ་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མཐུན་པར་རྟོགས་པའི་མཚུངས་ལྡན་གྱི་དབང་གིས་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དབང་གིས་འགྱུར་བ ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མཐུན་པ་རྟོགས་པའི་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚུངས་ལྡན་རྣམས་ལྔས་སེམས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ཡིན་
Chinese
从分析中可以得知，如果逐一分析则会繁多，因此不乐意。如果只作简略的指示，那么对于想要的事物没有认识，就不会有对它的忆念。如果没有确定“这是什么”的明确认识，也不会有信解。对于先前体验过的事物没有思考，也不会有关于它的言说的忆念。如果没有分别区分过失和功德，就不会有缘于应当考察具有过失和具有功德的事物的专注和智慧。因此，可以确定的是，对于各个对境的确定都是具有思考和衡量之相的。 信仰等善法也具有确定的相，因为它们是对不信仰等颠倒识的对治。如果信仰等这些没有以不信仰等的执持方式来完全确定颠倒的一面，那么由于这些和那些执持方式没有矛盾，因此在一个相续中同时产生有什么矛盾呢？即使与不信仰等烦恼同时产生，那么信仰等这些又如何被称为善法呢？因此，信仰等善法也具有确定的相。 贪欲等烦恼和近烦恼，如果不是以思考和衡量自己对治的执持方式的颠倒一面，又如何能障碍自己对治的产生呢？此外，烦恼和近烦恼是因为以与对境、见解和真谛的各种相违背的方式进入，因此，这些也是具有思考和衡量之相的。如果是这样，那么五种识聚如何成为相应的善和不善呢？因为它们不与善和不善的心所相应。回答说，根识变成善和烦恼，不是因为相似的认识的相应所致，而是因为一同产生的相似相应所致。其中，相似的认识的相应，就是如前所说的五种相应与心相应。
English
It will become known from analysis. If analyzed one by one, it would become extensive, so I am unwilling. If only a brief indication is given, then without realization of the desired object, there is no memory of it. Without a definite certainty of "What is this?", there is also no aspiration. Without contemplation on a previously experienced object, there is also no memory of the speech about it. Without separately distinguishing faults and virtues, there is no concentration and wisdom focused on an object to be examined as having faults and having virtues. Therefore, it is certain that the ascertainments of each object are of the nature of contemplation and measurement. Virtues such as faith are also of the nature of certainty, because they are the antidote to perverse cognitions such as lack of faith. If these, such as faith, do not definitely ascertain the perverse side with the grasping of non-faith, etc., then since these and those modes of grasping are not contradictory, what contradiction is there in arising simultaneously in one continuum? Even if they arise simultaneously with afflictions such as non-faith, how are these, such as faith, designated as virtues? Therefore, virtues such as faith are also of the nature of certainty. Afflictions such as attachment and near-afflictions, if they are not of the nature of contemplation, measurement, and certainty of the reversed side of the grasping of their own antidotes, how can they obstruct the arising of their own antidotes? Furthermore, afflictions and near-afflictions are also of the nature of contemplation and measurement because they enter perversely into objects, views, and truths in various ways. If that is the case, how do the five aggregates of consciousness become virtuous and non-virtuous in association? Because they do not associate with virtuous and non-virtuous mental factors. It is said that the sense consciousnesses become virtuous and afflicted, not because of the association of similar cognition, but because of the association of simultaneous arising. Among them, the association of similar cognition is the association of the five associates with the mind as previously stated.