Tibetan
་ཀྱི་བར་ཏེ་གོ་སླ་བར་ཟད་དོ། །དམིགས་པས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། གང་གིས་མཚན་མ་དང་བཅས་པ་ཡང་ཡང་དག་པར་ཤེས་ཤིང་། ཞེས་པ་ནས། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་ཤེས་པའོ། །ཞེས་པའི་བར་ཏེ། བཤད་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་འཆད་པ་ནི། མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་འདུ་ཤེས་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་དེའི་རང་བཞིན་གང་ཞེ་ན། འདིར་མཚན་མ་ནི་གསུམ། ཐ་སྙད་ཀྱི་མཚན་མ་དང་། སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་དང་། དམིགས་རྣམས་གསལ་བའི་མཚན་མའོ། །མཚན་མ་དང་པོས་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་པའི་ཐ་སྙད་ལ་མི་མཁས་པའི་འདུ་ཤེས་མ་གཏོགས་པ་གང་དེ་ལས་གཞན་པ་མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་པའི་ཐ་སྙད་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཏེ། མིང་གི་སྒོ་ནས་དོན་ལ་བཀྲ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པས་མཚན་མ་དང་བཅས་པ་ནི་གཟུགས་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་འདུ་ཤེས་མ་གཏོགས་པ་གང་དེ་ལས་གཞན་པའི་འདུ་ཤེས་ཏེ། དེ་དག་གིས་ནི་གཟུགས་སོགས་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པས་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་འདུ་ཤེས་མ་གཏོགས་པ་གང་དེ་ལས་གཞན་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཏེ། དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་གསལ་བར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་མ་གསུམ་པོ་དེ་དག་དང་བྲལ་བའི་མཚན་མ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་གསུམ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་མཚན་མ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ནི། འདུ་ཤེས་གང་ཐ་སྙད་ཀྱི་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་འདུ་ཤེས་མ་གཏོགས་པ་མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་པའི་ཐ་སྙད་ལ་མི་མཁས་པའི་བྱིས་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཏེ། དེ་དག་གིས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བ་ན་དོན་གྱི་བློ་འབྱུང་ཡང་འདི་གཟུགས་སོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་མིང་གི་སྒོ་ནས་དོན་བཀྲ་བར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ནི། འདུ་ཤེས་གང་སྤྲོས་པའི་མཚན་བཅས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སུ་མ་གཏོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཏེ། དེ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་འགོག་པ་ལ་དམིགས་པའི་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་རྣམས་གསལ་བའི་མཚན་མ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་འདུ་ཤེས་གང་དམིགས་རྣམ་གསལ་བའི་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་མ་གཏོགས་པ་སྲིད་རྩེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་གིས་དམིགས་རྣམ་གསལ་བར་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་
Chinese
到此为止很容易理解。以所缘进行区分是：从“以何者将有相也如实知”开始，到“无所有处也如实知”为止，需要解说。 解释它就是：所谓“有相之想”，它的自性是什么呢？这里相有三种：名言之相、戏论之相、以及所缘显现之相。以第一种相来说，有相之想是指除了不精通名义关联的名言之想以外，精通名义关联的名言之想，因为他们能通过名称来清晰地把握事物。以第二种相来说，有相之想是指除了没有色等戏论之相，安住于法界之想以外的其他想，因为他们会断除色等有为法的相。以第三种相来说，有相之想是指除了安住于有顶之想以外的其他想，因为他们会清晰地断除所缘和行相。与这三种相分离的无相之想也有三种。 其中的名言无相之想是：不是名言有相之想的想，即不精通名义关联的名言的孩童等的想，因为他们见到色等事物时，虽然会产生对事物的认知，却无法通过名称来清晰地表达事物，例如“这是色”等等。戏论无相之想是：不是戏论有相之想的想，即安住于法界之想，因为它是缘于远离一切戏论的灭尽，断除戏论之相的无有。所缘显现无相之想是：不是所缘行相显现之相的想，即安住于有顶的想，因为他们无法清晰地运用所缘行相。 此
English
That's easy to understand. Differentiation by object is: From "Whoever knows the characteristics and also knows them correctly," to "Also knows the realm of nothingness correctly." It needs to be explained. Explaining it is: What is the nature of what is called "perception with characteristics"? Here, there are three characteristics: the characteristic of terminology, the characteristic of elaboration, and the characteristic of clear appearances of objects. With the first characteristic, perception with characteristics is the perception of those who are skilled in the terminology of the connection between name and meaning, other than the perception of those who are not skilled in the terminology of the connection between name and meaning, because they clearly grasp the meaning through names. With the second characteristic, perception with characteristics is the perception other than the perception of those who are without the characteristics of elaboration such as form, and who abide in the realm of reality, because they completely cut off the characteristics of compounded phenomena such as form. With the third characteristic, perception with characteristics is all perceptions other than the perception of those who abide in the peak of existence, because they completely cut off the clear objects and aspects. There are also three perceptions without characteristics that are separate from these three characteristics. Among them, the perception without the characteristic of terminology is: the perception that is not a perception with the characteristic of terminology, that is, the perception of children and others who are not skilled in the terminology of the connection between name and meaning, because when they see objects such as form, although a cognition of the object arises, they cannot clearly express the object through names, such as "This is form." The perception without the characteristic of elaboration is: the perception that is not a perception with the characteristic of elaboration, that is, the perception of those who abide in the realm of reality, because it is focused on cessation that is free from all elaboration, and it is the absence of completely cutting off the characteristic of elaboration. The perception without the characteristic of clear objects is: the perception that is not a perception with the characteristic of clear objects, that is, all the perceptions of those who abide in the peak of existence, because they cannot clearly utilize objects and aspects. This
Tibetan
ལྟར་ན་མཚན་མ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་འདི་དག་ཀྱང་མཚན་མ་གཏན་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདུ་ཤེས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་མཚན་མ་ཅུང་ཟད་ཞན་པ་ལ་མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བུ་མོ་ལྟོ་མེད་མ་ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཆུང་ངུའི་འདུ་ཤེས་ནི་འདུ་ཤེས་གང་གིས་འདོད་པའི་ཁམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ། འདོད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མང་བ་དང་ཚེ་ཐུང་བ་ལས་སོགས་པས་ངན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱ་ཆེན་པོའི་འདུ་ཤེས་ནི་འདུ་ཤེས་གང་གིས་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཤེས་པས་ཏེ། འདོད་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཚེ་རིང་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཤས་ཆུང་བ་ལ་སོགས་པས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་འདུ་ཤེས་གང་གིས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཤེས་པ་སྟེ། དམིགས་རྣམ་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་ཡང་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་འདུ་ཤེས་གང་གིས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཤེས་པས་སྟེ། བཟུང་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པའི་ཁམས་སོགས་ལ་དམིགས་པ་འདི་ཡང་རང་སའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདུ་ཤེས་ལས་གཞན་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དག་ལ་ཡང་། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་མ་དང་བཅས་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་འདོད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ནི་འདུ་ཤེས་ཁོ་ནས་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདུ་ཤེས་མཚན་མ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། དེའི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་ཁོ་ན་ལ་མཚན་མ་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་དེར་དབྱེ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་འོག་ཏུ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པར་དགོངས་ནས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་སོ། ། འདི་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས་ལས། རེ་ཞིག་མདོར་བསྟན་པ་ནི་སེམས་པའི་ཚོགས་དྲུག་ཏེ་འདི་ལྟར་མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་པ་དང་། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་དང་། ལྡན་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མ་ཡིན་ནམ་གང་གིས་ན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྟོན་པ་ན་སེམས་པ་ཉིད་གཙོ་བ་སྨོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། གཞན་དག་ལས་སེམས་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ཉིད་འདུ་བྱེད་གཞན་གྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་སེམས་པ་གང་གིས་དད་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བའི་ཕྱི
Chinese
如果这样，那么这些无相的意识，也不是完全断绝相，因为会成为非意识的过失。因此，对于稍微减弱的相，就称为无相，就像称没有肚子的女儿为“没肚子妈”一样。微小的意识，是指以意识完全了解欲界，因为欲界多有烦恼、寿命短等过患。广大的意识，是指以意识了解色界，相对于欲界而言，寿命长、烦恼少等，是殊胜的缘故。无量的意识，是指以意识了解空无边处和识无边处，因为完全断定所缘之相是无边的。一无所有的意识，是指以意识了解无所有处，因为完全断定没有可执取的。对于以欲界等为所缘，也应当理解为是就自地的意识而言的。对于意识之外的其他心和心所，也如前所说，具有相和无相，以及欲界等的相，只有意识才能了解，因为意识能完全断定相而进行区分。因此，只有意识才能区分具有相等等，而其他则不能。在意识蕴之后，为了明确决断行蕴，所以提问什么是行蕴的体相。这有总的指示和详细的解释两种。首先，总的指示是六种思，即如眼根聚集而生之触所生的思等等。除了受和想之外的所有心所，以及不相应的行，难道不是行蕴吗？为什么在显示行蕴时，只主要提到思呢？因为思比其他更重要。为什么呢？因为思是其他行的先导，比如以思而生起信心等善法。
English
If so, these formless perceptions are not completely devoid of forms, as that would lead to the fault of being non-perceptions. Therefore, what is slightly deficient in form is called formless, like calling a daughter without a belly "mother without a belly." A small perception is one that fully knows the desire realm with perception, because desire is bad due to having many afflictions and short life, etc. A vast perception is one that knows the form realm with perception, because it is superior compared to desire, with long life and fewer afflictions, etc. A limitless perception is one that knows the sphere of infinite space and the sphere of infinite consciousness with perception, because it completely determines that the object is limitless. The perception of nothingness is one that knows the sphere of nothingness with perception, because it completely determines that there is nothing to be grasped. This focus on the desire realm, etc., should also be understood as referring to the perception of one's own realm. For minds and mental factors other than perception, as mentioned before, the characteristics of having forms, being formless, and the characteristics of the desire realm, etc., are known only by perception, because perception distinguishes by completely determining forms. Therefore, only perception is differentiated into having forms, etc., and not others. After the aggregate of perception, intending to definitively establish the aggregate of formation, the question is asked: what is the nature of the aggregate of formation? This has two aspects: a brief statement and a detailed explanation. First, the brief statement is the six groups of thoughts, such as the thought arising from contact through the aggregation of the eye, and so on. Are all mental events other than feeling and perception, and non-associated formations, not the aggregate of formations? Why is thought itself mainly mentioned when showing the aggregate of formations? Because thought is the most important among others. Why? Because it precedes other formations, like faith and other virtuous qualities arising from thought.
Tibetan
ར་ཡང་སེམས་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་ཅིང་སེམས་པར་བྱེད། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་སེམས་ཡུལ་ལ་གཡོ་ཞིང་སེམས་པར་བྱེད། གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་སེམས་གཡོ་བར་བྱེད་སེམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚུལ་དེ་ལྟ་ན་གང་གིས་སེམས་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་སེམས་པ་འདི་དང་། གང་གི་དོན་དུ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་མ་གཏོགས་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དགེ་བ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་དང་། སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གང་ཡིན་པ་སེམས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོར་མ་གཏོགས་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་ལེགས་པར་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པར་བཞག་ཅེ་ན། ཚོར་བ་ནི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོ་ཡིན་པ་དང་། འདུ་ཤེས་ནི་མཐོང་ཐོས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོ་ཡིན་པས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དང་། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་མིང་གི་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན་པ་ནི། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོར་གཏོགས་པའི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན་སེམས་པ་ནས་དཔྱོད་པའི་མཐར་ཐུག་པས་ཏེ། འདི་དག་ནི་སུམ་བཅུ་པར། ཀུན་དུ་འགྲོ་དང་བྱེ་བྲག་ངེས། །སེམས་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་དང་། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཉེ་ཉོན་མོངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། སྡེ་ཚན་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་དང་། དགེ་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་སེམས་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། རེག་པ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། ཚོར་བ་རྣམས་ནི་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་དག་ནི་སེམས་ཀུན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྔ་པོ་འདི་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་མེད་ན་ཡང་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་འཛིན་པའི་བྱ་བ་མི་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་མི་འཛིན་པ་ཡང་སེམས་སུ་མི་རུང་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་སེམས་པ་མེད་ན། སེམས་ཡུལ་ལ་གཡོ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ན་དེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེའི་ཕྱིར་སེམས་པ་ནི་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་དོ། ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེ
Chinese
而且，心也对境显现而作意。为了贪欲等一切烦恼，心也对境动摇而作意。对于不具有暂时差别的作意，心也动摇而作意。如果道理是这样，那么以什么对境显现而作意呢？就是这个作意。为了什么而作意显现呢？就是除了受和想之外的其他善和一切烦恼的心所生法，以及心显现作意的暂时的差别是什么呢？就是与心不相应的作意所摄的法，称为行蕴。为什么受和想不包括在行蕴中呢？因为已经很好地说明了蕴。为什么安立为蕴等呢？因为受是感受业果异熟者，想是对见闻等义安立名言者，所以是执我的基础。广说分为相应行和不相应行两种。第一种又从名称方面简略地显示，属于行蕴的心所生法是什么呢？就是从作意到寻伺的究竟。这些在《三十颂》中说：“常行与别境，心所善及此，烦恼随烦恼。” 这样分为六类，即常行、别境、善、烦恼、随烦恼和不定。其中，作意、作意、触、想、受称为常行，因为这些与一切心相应。这样，如果这五者中缺少任何一个，心的取境作用就不会圆满，不取境也不能成为心。也就是说，如果没有作意，心也不会对境动摇，更何况是取境呢？因此，作意是常行。没有作意