Tibetan
ལ་སོགས་པའམ། ཀེང་རུས་ཀྱི་རྣམ་པར་གསལ་བར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དབང་འབྱོར་པ་ནི་ཟད་པར་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ས་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་གང་ཡིན་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་འབྱུང་བ་རྒྱུར་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། མི་སྡུག་པ་དང་ཟད་པར་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་ནི་གཟུགས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། གཟུགས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་རྟེན་པས། ཐར་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་དག་ལ་རྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་འབྲས་བུའི་གཟུགས་ཞེས་བྱའོ། །དངོས་སུ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྟེན་པ་ཡིན་གྱི། འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར། ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གཏོགས་པའི་གཟུགས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་རྟེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལ་རྟེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་རིགས་མཐུན་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་རྒྱུར་བྱས་པ་ཞེས་བྱའི་དེ་ལ་རྟེན་ཏེ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་ཁོ་ན་ལ་རྟེན་པ་ཡིན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། ཟག་པ་མེད་པ་ལ་རྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ནི་ཁ་དོག་གི་གཟུགས་ཡན་གར་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་གཟུགས་གཞན་ནི་འདི་དག་ལ་མེད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གཏོགས་པའི་གཟུགས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ནི་ཁ་དོག་ཙམ་ཁོ་ན་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལས་གཞན་པ་དྲི་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གཏོགས་པའི་གཟུགས་འདི་དག་ལ་དང་པོ་གསུམ་ནི་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པ་སོགས་ལ་མི་ལྟོས་པར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །
Chinese
等等，或者显现为骨骼的形态。自在者是显现为耗尽等等，作为世间禅定行境的地水等等的影像。为何称这些为以“生处”为因呢？因为不净和耗尽等等的禅定，是从以有色之物为目标而产生的。而有色之物也依赖于诸“生处”，因此依赖于大“生处”而生，故称为果之色。实际上是依赖于禅定，而不是依赖于诸“生处”。在《决定汇集》中说：属于法处之色的等至果，也应知是唯一依赖于等至，而不是依赖于大“生处”，因为是从缘于与其同类的影像之禅定而成就的，所以不是依赖于称为以大“生处”为因的那个而生的。这样说的。禅定也只是依赖于世间禅定，而不是依赖于出世间禅定，因为它们是无戏论的形态。又在《彼论》中说：世间禅定是从有漏和无漏而生的，而不是从出世间禅定而生，因为那是具有无戏论形态的，从世间因产生的禅定。所说就是这样。这些只是颜色的单独之色，而“生处”和从“生处”转变的其他色，在这些中是没有的。如《彼论》中说：于此，属于法处之色的等至果，应知唯有颜色。为何呢？因为没有产生其他如气味等等的因。因为这样说的缘故。这样一来，属于法处之色的这些，最初三个是假立存在的，后面两个是实有存在的，因为不依赖于言说等等，而成为禅定的对境的缘故。
English
etc., or whatever appears clearly in the form of skeletons. The powerful one is whatever image of earth, water, etc., appears as the object of worldly samadhi, such as exhaustion. Why are these called "caused by the elements"? Because those samadhis of ugliness and exhaustion, etc., arise from having material objects as their object. And those material objects also depend on the elements. Therefore, since they arise depending on the great elements, they are called the form of the result. In reality, they depend on samadhi, but not on the elements. In the Gtan la dbab pa bsdus pa, it says: "Whatever result of absorption is a form belonging to the sphere of phenomena should be known as depending solely on absorption, and not on the great elements, because it is accomplished from a samadhi that focuses on an image similar to it. Therefore, it is not born relying on what is called caused by the great elements." This is what is said. Samadhi also depends only on worldly samadhi, and not on supramundane ones, because they are of a non-elaborate nature. Also, in that very text, it says: "Worldly samadhi arises depending on contaminated and uncontaminated samadhi, but not on supramundane samadhi, because that is a samadhi with a non-elaborate nature, arising from a worldly cause." This is what was said. These are only colors of color alone, and other forms transformed from the elements and from the elements do not exist in these. As it is said in that very text: "In this case, the result of absorption, which is a form belonging to the sphere of phenomena, should be known to have only color. Why is that? Because there is no cause for the arising of other things such as odors." Because it is said in this way. Thus, for these forms belonging to the sphere of phenomena, the first three exist nominally, and the latter two exist substantially, because they become the object of samadhi without depending on speech, etc.
Tibetan
དེ་ལྟར་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གཏོགས་པའི་གཟུགས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང་། བཏགས་པའི་ཡོད་པའོ། །མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་དེའི་འབྲས་བུ་དང་དེའི་ཡུལ་དང་དེ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྡོམ་པ་དང་སྡོམ་པ་མ་ཡིན་པར་གཏོགས་པ་ནི་བཏགས་པའི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྔ་མ་གསུམ་ནི་གཟུགས་སུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་གཟུགས་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཏེ། མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་གཟུགས་ཅན་དུ་བརྟག་ཏུ་རུང་པའི་ཕྱིར་དང་མཉམ་པར་བཞག་པའམ་མ་བཞག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་དང་དེར་བརྟག་དུ་རུང་བ་ཡང་ཡུལ་དཔྱད་པའི་གཟུགས་རུང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་བྱེ་བཤད་དུ་ཀུན་བརྟགས་པ་དང་། དབང་འབྱོར་པ་གཉིས་སྣང་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་ལས་གུད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཅན་གྱི་དབྱེ་བར་མ་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་དབྱིག་གཉེན་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་སྲིད་ཀྱང་འཕགས་པ་འདིའི་གཞུང་རྣམས་དང་ཤིན་ཏུ་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱེ་བཤད་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་དག་གཟུགས་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་གཞུང་དོན་ལེགས་པར་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བཞེད་ནས་ཚོར་བའི་ཕུང་པོའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་དྲིས་པའོ། །དེ་ལ་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། གནས་སྡོམ་པ་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བས་རྣམ་པར་བཞག་གོ །དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བཞག་པ་ནི་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཚོར་བའི་ཚོགས་དྲུག་སྟེ། འདི་ལྟར་བདག་རྐྱེན། མིག་གི་རྟེན་ཅན་གྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་རྣམས་སོ། ། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་རེ་རེ་ལ་ཡང་གསུམ་གསུམ་སྟེ་འདི་ལྟར་ཚོར་བ་གང་སྐྱེས་ན་འབྲལ་བར་མི་འདོད་ཅིང་འགགས་ནས་ཕྲད་འདོད་ཀྱི་བློ་ངང་གི་འབྱུང་བ་བདེ་བ་དང་། ཚོར་བ་གང་སྐྱེས་ན་འབྲལ་བར་འདོད་ཅིང་འགགས་ནས་ཕྲད་པར་མི་འདོད་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཚོར་བ་གང་ལ་དེ་གཉིས་ཀ་མི་འབྱུང་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན
Chinese
如是，属于法处所摄之色，有两种，即实有和假有。从神通所生的，如三摩地行境之化身等，彼之果和彼之境，以及与彼相同之现识之境，凡是彼者，是实有。属于律仪和非律仪者，是假有。如是说。因此，前三者只是近取假立之色，后二者是色之自性，因为能以等持之意，分别此为何种颜色和形状之差别，能作为有色而观察之故，以及无论等持与否，能以意分别彼颜色和形状之差别，也是境所观察之可观察色之自性之故。如是，在分别说中，所遍计和自在者二者，因为不离显现者之识，故未说为有色之差别。如是所说，也可能是世亲之意，但与圣者此派之论典极相违背。因此，依靠分别说而说这些不是色之自性，是不善于了解论典之义。如是已说色蕴之安立。在其后，欲决定受蕴，故问受蕴之安立为何。对此，受蕴以自性、处所、染污和清净而安立。其中，从自性安立者，若从所依之门而分，有六种受聚，即如此，以自我为缘，眼之所依之聚集而生之触所生之受，以及同样地，耳、鼻、舌、身、意之聚集而生之触所生之受等。从自性之门，彼等每一个又各有三种，即如此，任何受若生起，不欲分离，且灭后希求相遇之心自然生起之乐受，以及任何受若生起，欲分离，且灭后不欲相遇之苦受，以及任何受对彼二者皆不生起者，即非苦亦非乐受。
English
Thus, the form included in the sphere of phenomena is of two types: truly existent and nominally existent. Like the emanation that is the object of meditative absorption arising from power, its result, its object, and the object of the consciousness that possesses similarity to it, whatever that is, is truly existent. That which belongs to vows and non-vows is nominally existent. Thus it is said. Therefore, the first three are merely proximately designated as form, while the latter two are the nature of form, because with the mind in equipoise, one can distinguish the differences of color and shape, saying, "This is this," and because it can be examined as having form, and because with the mind in equipoise or not, being able to distinguish the differences of that color and shape is also the characteristic of form that is suitable for object analysis. If so, in the Vibhasha, the imputed and the powerful are not described as divisions of form because they are not separate from the consciousness that perceives appearances. What is said in this way may be Vasubandhu's intention, but it is very contradictory to the treatises of this noble one. Therefore, to say that these are not the nature of form based on the Vibhasha is not understanding the meaning of the treatises well. Thus, the establishment of the aggregate of form has been explained. After that, intending to ascertain the aggregate of feeling, the question is asked: What is the establishment of the aggregate of feeling? To that, the aggregate of feeling is established by its nature, location, defilement, and purification. Among these, the establishment from its nature is divided from the perspective of the basis, there are six groups of feelings, namely, the feeling arising from contact that arises from the aggregation of the basis of the eye with self as the condition. Similarly, the feelings arising from contact that arise from the aggregation of the ear, nose, tongue, body, and mind. From the perspective of nature, each of these also has three, namely, when any feeling arises, there is happiness, which is the natural arising of a mind that does not want to separate and desires to meet after it ceases. And suffering, which is any feeling that arises, one wants to separate from, and does not want to meet after it ceases. And any feeling in which neither of those two arises is neither suffering nor happiness.