Tibetan
བར་མ་ཆོད་པར་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་དམིགས་ཀྱི་ཡུལ་དབང་བར་ཆོད་པའི་ཚེ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་དེ་དག་ལ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ནི་ཡུལ་ད་ལྟར་བ་ཁོ་ན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ནི་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་དག་ནི་ཡུལ་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་བ་དེ་ཡང་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལྟོས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པས་ནི་གཟུགས་ཁོ་ན་འཛིན་གྱི་ཡུལ་གཞན་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པས་ནི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ལྟར་གྱི་དུས་ཐམས་ཅད་དང་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །བཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡང་དག་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་འཛིན་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །བཟུང་བ་ནི་འཛིན་པར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བཟུང་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟུང་བ་ཡིན་ལ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་དོན་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དང་། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དང་། འདུས་མ་བྱས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་བཟུང་བྱ་རྣམས་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་འཛིན་པའི་ཡུལ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་ངོ་། །ཕྱི་རོལ་དུ་བལྟས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ལུང་གི་ཆོས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལས་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཐོས་པའི་དོན་རིགས་པས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་དེ། བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཐོས་བསམ་དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པས་བསྡུས་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་བལྟས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་འདོད་པ་དང་རབ་ཏུ་ལྡན
Chinese
在没有间隔地专注时，那些对境的识产生，因为专注；在境与根有间隔时，那些识的产生不专注。因此，对于那些根来说，不能成立现量。而且，五种根识连同相应的俱生，仅仅是执持现在的对境，因为过去和未来不是实有，并且它们是从对境实有的力量中产生的。即使是现在的对境，也是依赖于各自确定的对境而执持的，因为眼识连同相应的俱生，仅仅是执持色，而不执持其他的对境。意识连同眷属，是执持自相和共相的一切法相，以及过去、未来和现在的所有的时，以及色、声等一切对境的。如果问：能取和所取的体性不是没有成立吗？回答说：真实中，因为一切法没有作用，所以没有能取。但在名言中，从境和根等因缘聚合中，产生显现为色、声等的识，因此仅仅是就此安立为能取而说的。凡是所说的能取，那一切也是所取，因为眼等根也是意识的对境。是所取但不是能取，是指能取的行境之义，色、声等，以及不相应的行，以及无为法等一切。当了知能取们的所取仅仅是法时，就能断除对作为我执之境的显现执著。向外观看，是指在佛教中，从听闻善知识所说的教法而生起的，以及对听闻之义进行理智的观察和分析，从思惟而生起的，以及与听闻和思惟相顺，通过如理作意修习而证悟的，以证法所摄的，心和心所，虽然是在欲中行，但不是向外观看，因为以证悟法界之因相同，而缘涅槃的缘故。除此之外的贪欲和极度耽著。
English
When focusing without interruption, those consciousnesses of the object arise because of the focus; when there is an interruption between the object and the faculty, the arising of those consciousnesses is not focused. Therefore, for those faculties, it is not possible to establish direct perception. Furthermore, the five sense consciousnesses together with their corresponding concomitants only grasp the present object, because the past and future do not exist as real entities, and they arise from the power of the object being real. Even the present object is grasped in dependence on the distinct determination of each object, because the eye consciousness together with its corresponding concomitants only grasps form and does not grasp other objects. The mind consciousness together with its retinue grasps all characteristics, both self and general, and all times, past, future, and present, and all objects such as form and sound. If it is asked, "Are the characteristics of grasper and grasped not unestablished?" The answer is: In reality, because all phenomena have no action, there is no grasper. But in conventional terms, from the aggregation of causes and conditions such as object and faculty, consciousnesses arise that appear as form, sound, etc., therefore, it is merely in relation to this that it is spoken of as grasping. Whatever is said to be the grasper, all of that is also the grasped, because the faculties such as the eye are also objects of the mind consciousness. What is grasped but not a grasper refers to the meaning of the object of the grasper's activity, such as form, sound, etc., as well as non-associated formations and all unconditioned phenomena. When the grasped objects of the graspers are known to be merely phenomena, then the manifest clinging to the object of self-grasping is abandoned. Looking outward refers to, in the Buddha's teachings, what arises from hearing the scriptural teachings from a virtuous friend, and what arises from thinking by examining and analyzing the meaning of what is heard with reason, and the mind and mental factors included in the attainment of the Dharma realized through practicing in accordance with the teachings of hearing and thinking, although they act in desire, they are not looking outward, because they aim for nirvana by the very fact that they have the same cause for realizing the realm of Dharma. Other than that, desire and extreme attachment.
Tibetan
་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་བལྟས་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་སྲེད་པ་འཕེལ་བ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁམས་བཞི་ནི་སྣ་དང་ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་དང་དྲི་དང་རོའི་ཁམས་རྣམས་སོ། །སྐྱེ་མཆེད་གཉིས་ནི་དྲི་རོའི་སྐྱེ་མཆེད་གཉིས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་དག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཐོས་སོགས་བྱས་པས་བསྡུས་པ་མ་གཏོགས་པའི་འདོད་པ་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པས་བསྡུས་པ་རྣམས་སོ། །འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བལྟས་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པས་བདག་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་ངོ་། །ནང་དུ་བལྟས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་བལྟས་པ་ལས་བཟློག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་བྱས་པ་དང་། མཉམ་པར་བཞག་པའི་སས་བསྡུས་པ་རྣམས་ནི་ནང་དུ་བལྟས་པ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་སྙོམས་འཇུག་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་བཤད་མ་ཐག་པས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སོ། །འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ནང་ལྟས་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པས་བདག་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་ངོ་། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ནི་མི་དགེ་བ་དང་། སྒྲིབས་ལ་ལུང་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་སློང་གི་རྒྱུའམ། མཚུངས་ལྡན་གྱི་གྲོགས་སམ་རང་གི་ངོ་བོ་གང་རུང་དུ་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ནི་དམིགས་གསལ་གསུམ་མ་གཏོགས་པ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡིད་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་དེ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འཇིག་ལྟ་དང་མཐར་ལྟ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པར་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དག་གིས་རྙོག་རྙོག་པོར་བྱས་པའི་ཕྱིར་སྒྲིབས་པ་ཡིན་ལ་རྣམ་སྨིན་འབྱིན་པར་ལུང་བསྟན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ལུང་མ་བསྟན་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་ནི་དགེ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྒྱུད་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་འཇིག་ལྟ་དང་མཐར་ལྟ་དག་ནི་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དག་གི་རྒྱུད་ལ་ཡང་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པས་ཉེས་སྤྱོད་ཀུན་ནས་སློང་མི་ནུས
Chinese
外在观察的法是指，由于对五种欲妙的贪恋增长，以及与之相顺应的缘故。四界是指鼻和舌的识界，以及香和味之界。二处是指香、味二处。除此之外的另一部分，是指除了通过听闻等方式领会佛陀的教法之外，那些与欲望充分结合的事物。对于欲望不离贪执的外在观察，仅仅将其视为法，从而断除对自我的执着。内在观察是与外在观察相反的，通过佛陀的教法进行闻、思、修三者，以及由等持所摄持的事物，这些是内在观察，因为它们以涅槃和等持为目标。除此之外的另一部分，是指前面所说的蕴、界、处等。对于从欲望中解脱贪执的内在观察，仅仅将其视为法，从而断除对自我的执着。烦恼性的法是指不善的，以及有覆无记的法，因为它们与烦恼或近烦恼，作为引发的因，或者作为相应的伴侣，或者作为自身的体性而存在，所以称为烦恼性的。其中，有覆无记是指除了三种特殊情况之外，在所有时间里普遍存在的意，烦恼性的意以及与之相应的我见等四种烦恼，以及与意识相应的俱生萨迦耶见和边见，以及在色界和无色界产生的烦恼和近烦恼，以及相应的伴随者。这些是因为被烦恼和近烦恼所扰乱，所以是有覆的，并且因为没有被预示会产生异熟果，所以也是无记的。其中，烦恼性的意是因为与善法一同进入同一个相续，所以是无记的。意识之轮的萨迦耶见和边见，即使在那些已经脱离欲望贪执的人的相续中也会普遍产生，并且由于向内观察，所以不能完全引发恶行。
English
External observation of the dharmas refers to the increase of craving for the five desirable qualities and because they are in accordance with them. The four elements are the consciousness elements of nose and tongue, and the elements of smell and taste. The two ayatanas are the two ayatanas of smell and taste. The other part of these refers to those things that are fully combined with desire, except for those that are gathered by listening to the Buddha's teachings. Abandon attachment to the self by knowing that external observation, which is inseparable from attachment to desire, is merely a dharma. Internal observation is the opposite of external observation. Those things that are gathered by listening, thinking, and meditating on the Buddha's teachings, and by samadhi, are internal observation, because they are aimed at nirvana and meditative absorption. The other part of that refers to the skandhas, dhatus, and ayatanas that have just been mentioned. Abandon attachment to the self by knowing that internal observation, which is free from attachment to desire, is merely a dharma. Afflictive dharmas are non-virtuous and obscured-and-indeterminate dharmas, because they possess afflictions or near-afflictions, either as the cause of motivation, or as a corresponding companion, or as their own nature, they are called afflictive. Among these, obscured-and-indeterminate refers to the mind that pervades all times except for three special cases, the afflictive mind and the four afflictions such as the view of self that corresponds to it, and the co-emergent view of self and extreme view that correspond to consciousness, and the afflictions and near-afflictions that arise in the form and formless realms, along with their corresponding companions. These are obscured because they are disturbed by afflictions and near-afflictions, and they are also indeterminate because they are not predicted to produce a result of maturation. Among these, the afflictive mind is indeterminate because it enters the same continuum together with virtuous dharmas. The view of self and extreme view of the wheel of consciousness also arise universally in the continuum of those who have separated from attachment to desire, and because of internal observation, they cannot completely provoke misdeeds.