Tibetan
་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་སུ་འཐད་ཅེ་ན། བཟུང་བའི་སྒྲ་ནི་ལས་དང་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་འཇུག་པས་བཟུང་བར་བྱ་བས་ན་བཟུང་རྣམ་ཅེས་ལས་ལ་སྦྱར་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། འདིར་བཟུང་བའི་ངོ་བོ་ནི་བཟུང་རྣམ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྦྱར་བས་སྐྱོན་མེད་དོ། ། དེ་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་གང་ཁྱད་པར་གང་ཞེ་ན། གཞན་དག་ཆོས་ཅན་ནམ་རྟེན་ལ་ངོ་བོ་དང་ཆོས་སམ་རྟེན་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་འདོད་ཀྱང་། དེ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་སྟེ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བཞག་པས་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། །བརྗོད་པར་འདོད་པས་གཞན་དབང་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་ཡང་། དུ་མའི་ངོ་བོའི་ཆོས་ཅན་ནི། །དབང་པོ་ལས་རྟོགས་སྲིད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ནི་དོན་གྱོ་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་སོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཇི་སྙེད་པ་ཀུན་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ་བའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་མཚན་གཅིག་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་ཀུན་དེ་དང་དེའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་མཚན་རེ་རེ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ཀྱི་ནང་མཚན་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། དེ་ཡང་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མི་འོང་བ་སོགས་དང་། སྒྲའི་ཁྱད་པར་ཆུ་དང་སྒྲ་དང་རླུང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དེང་དེ་ཡང་སྙན་པ་དང་མི་སྙན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཀྱང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡང་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ལ། ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་དོན་ཡང་དེ་དག་དེའི་ལྡོག་པ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་པ་ལ་བྱའི། ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཙམ་ལ་ནི་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་གཅིག་གི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རྫས་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཀས་ཀྱང་གཉིས་ཀ་རིག་པས་སེམས་ཀྱིས་ནི་ངོ་བོ་ཙམ་རིག་ལ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཁྱད་པར་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་སྟོབས་དང་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་རིག་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུས་མ
Chinese
如果说，以了解的执持方式来说是否合理呢？因为“执持”这个词既可以指业，也可以指行为，所以如果将“执持相”与业联系起来，说“被执持之物”就是这样。但是，这里“执持的自性”是与“执持相”这个行为联系起来的，所以没有过失。那么，事物的自性是什么，差别又是什么呢？其他人认为，自性是法或者所依，差别是法性或者能依。但那是不合理的，因为差别和具有差别者，或者法和具有法者，都不能成为根识及其眷属的对境，因为它们只是由人的意愿所安立，所以在事上无法成立。如《释量论》中所说：“差别与具有差别者，因欲说故是他自在。”《量理宝藏论》中也说：“多种自性的有法，不可能由根识所证。”因此，应该理解为，蕴的自相是事物的自性，而物的自相是差别。那么，所有色法的差别都是名为色蕴的蕴的同一个自相，同样，所有声、香、味、触也都是各自蕴的各自的自相。色的内在特征，如蓝色和黄色等，以及令人喜爱和不喜爱等；声音的差别，如水声、乐声和风声等，以及悦耳和不悦耳等，这些都被称为物的自相。刚刚所说的具有特征的事物的自性和差别，也由心和心所了知，其含义也是完全断定自性和差别。而完全断定的含义，是指对它们的相异之处产生定解，而不是仅仅了知自性和差别的物的自性。如果是那样，因为一个境的事物的自性和差别的物没有差别，两者都会了知两者，那么心只了知自性，而心所只了知差别的区分就不合理了。不能说通过自力和他力了知就没有过失，因为中观
English
If it is said, is it reasonable in terms of the way of holding knowledge? Because the word "holding" can refer to both action and activity, so if "holding aspect" is connected with action, saying "that which is held" is like that. However, here, "the nature of holding" is connected with the activity called "holding aspect," so there is no fault. Then, what is the nature of the object, and what is the difference? Others think that the nature is the dharma or the support, and the difference is the dharmata or the supported. But that is not reasonable, because difference and that which has difference, or dharma and that which has dharma, cannot be the object of the sense consciousness and its retinue, because they are only established by the desire of a person, so they cannot be established in reality. As it is said in the Commentary on Valid Cognition, "Difference and that which has difference, because of the desire to express, are dependent on others." It is also said in the Compendium of Valid Cognition, "The possessor of dharma of many natures, is not possible to be realized by sense consciousness." Therefore, it should be understood that the own characteristics of the aggregates are the nature of the object, and the own characteristics of the substance are the difference. Then, all the differences of form are the same own characteristic of the aggregate called form aggregate, and similarly, all sounds, smells, tastes, and tactile objects are only the respective own characteristics of their respective aggregates. The inner characteristics of form, such as blue and yellow, etc., and also likeable and dislikeable, etc.; the differences of sound, such as the sound of water, the sound of music, and the sound of wind, etc., and also pleasant and unpleasant, etc., these are called the own characteristics of the substance. The nature and difference of the object with characteristics just mentioned are also known by the mind and mental factors, and the meaning is also to completely determine the nature and difference. And the meaning of completely determining is to generate a definite understanding of their differences, not just to know the nature of the object of nature and difference. If that is the case, because there is no difference between the nature of the object and the substance of difference of one object, both will know both, then the distinction that the mind only knows the nature and the mental factors only know the difference will not be reasonable. It cannot be said that there is no fault because of knowing through self-power and other-power, because Madhyamaka
Tibetan
ཐའི་འགྲེལ་པར། དོན་ཙམ་མཐོང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བཤད་དུ། ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དགག་པའི་དོན་ཏེ་བྱེ་བྲག་མི་འཛིན་གྱི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཙམ་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ་ཞེས་གསུངས་པས། སེམས་ཀྱིས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་རིག་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྨན་དང་སྦྱར་བའི་བཏུང་བས་ནད་ཞི་བ་སྨན་དང་འགྲོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་ཞིང་སྨན་གྱིས་ནད་ཞི་བ་རང་སྟོབས་ཡིན་ཀྱང་། གཉིས་ཀས་ཀྱང་ནད་ཞི་བར་བྱེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྨན་དང་སྦྱར་བའི་བཏུང་བ་ལ་ནད་ཞི་བའི་ནུས་པ་མེད་ལ་སྨན་ལ་ཡོད་ཞེས་བརྗོད་མི་ནུས་པ་ལྟར། རང་སྟོབས་གཞན་སྟོབས་གང་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀ་རིག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས། །དེའི་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་པའི་དབྱེ་བ་འདི་མི་འཐད་པའི་ཉེས་པ་སོ་ན་འདུག་གོ ། ཡུལ་དེ་ལ་ངེས་པ་དྲངས་པ་དང་མ་དྲངས་པ་ལས་ཡུལ་དེ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བར་ཡང་འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀ་ལ་གྲགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་ཡིད་ཡུལ་གཞན་ལ་ཡེངས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཁོ་བོས་མ་མཐོང་མ་ཐོས་ཞེས་བརྗོད་པ་མཐོང་ཞིང་། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། དེ་མ་མཐོང་བར་དེ་མི་མཐོང་། །ཞེས་གཞན་དབང་བྱིས་པའི་བློའི་ཡུལ་མིན་ཅིང་འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་དང་། ཀུན་རྟགས་བྱིས་པའི་བློའི་ཡུལ་དུ་བཞག་པ་སོགས་ཀྱང་དེ་དང་དེ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་མཚན་ཉིད་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ལ་རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་ལས་ཞེ་ན། ལུང་རིགས་ལས་ཏེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ལུང་ནི། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། གང་ཡང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་སོ་སོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི་རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། དབང་ཤེས་རྣམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་མཚན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་བཤད་ཀྱི་རྫས་ཀྱི་རང་མཚན་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་ཡང་ཡོད་དེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལྟ་བུ་རྫས་ཀྱི་རང་མཚན་རེ་རེ་བའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོ་སེར་སོགས་ཁ་དོག་གི་རྫས་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་ཉེ་བ་ན་ཀུན་ཐུན་མོང་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་འདི
Chinese
在“泰氏释”中说：“仅见事物是为识。”其解释中说：“‘仅’是指遮遣差别的意思，即不执著个别，仅缘取事物的自性。”这样说，是因为心识遮遣了了知事物的差别。另外，如同用药调和的饮料能止息疾病，是凭借与药物相伴的力量，而药物止息疾病是自身的力量，但两者在止息疾病上没有差别，所以不能说用药调和的饮料没有止息疾病的能力，而药物有。同样，无论是自力还是他力，总之两者都能了知事物的体性和差别，因此“彼见事物为识，彼之差别生于心”的区分是不合理的。对于境，是否引生定解，也决定了是否见到该境，这在世间和论典中都是公认的。在世间，当心神专注于其他事物时，即使亲身经历了色、声等，也会说“我没有看到，没有听到”。在论典中也说：“若未见此，则不见彼。”这是指不属于他起儿童的智慧之境，而是圣者后得位的境。将共相安立为儿童智慧之境等，也仅仅是因为能否对该境引生定解。即使如此，识是否能对如前所说的生处自相引生定解，而不能对物的自性引生定解呢？这是根据什么呢？根据教证和理证。首先是教证，世亲论师说：“凡是生处的自性，是各自自性的对境，而不是物的自性。”因此，诸根识被说成是生处自性的对境，而不是物的自性的对境。理证也有，眼识不是以青色和黄色等物的各个自性为对境，因为当青黄等多种不同的颜色之物同时靠近时，它会共同地执取。
English
In the "Thai Commentary," it says, "Merely seeing objects is consciousness." In its explanation, it says, "'Merely' means negating distinctions, that is, not grasping particulars, but only focusing on the essence of the object." This is because consciousness prevents the understanding of the differences of objects. Furthermore, just as a drink mixed with medicine can relieve illness through the power of being associated with the medicine, while the medicine relieves illness through its own power, but there is no difference in their ability to relieve illness, so it cannot be said that the drink mixed with medicine has no ability to relieve illness, while the medicine does. Similarly, whether it is self-power or other-power, both can understand both the essence and the differences of objects. Therefore, the distinction that "seeing objects is consciousness, and its differences arise from the mind" is unreasonable. Whether or not a definite understanding is drawn from an object also determines whether or not that object is seen, which is recognized in both the world and the scriptures. In the world, even when the mind is focused on other things, if one has personally experienced forms, sounds, etc., one will say, "I have not seen, I have not heard." In the scriptures, it is also said, "If this is not seen, then that is not seen." This refers to the realm that is not the object of the wisdom of dependent children, but the realm of the subsequent attainment of the noble ones. Establishing universals as the object of the wisdom of children is also solely based on whether or not a definite understanding can be drawn from that object. Even so, is it that consciousness can draw a definite understanding of the self-characteristic of the sense-sphere as mentioned earlier, but not of the self-nature of the object? What is the basis for this? It is based on scriptural and logical proofs. First, the scriptural proof is that Master Vasubandhu said, "Whatever is the self-nature of the sense-sphere is the object of its own self-nature, but not the self-nature of the object." Therefore, the sense consciousnesses are said to be the objects of the self-characteristic of the sense-sphere, but not the objects of the self-nature of the object. There is also logical proof: eye consciousness is not the object of each individual self-nature of objects such as blue and yellow, because when many different colored objects such as blue and yellow are close together at the same time, it grasps them collectively.