Tibetan
ཀྱི་ཕུང་པོར་བཞག་པ་ནི། མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་དང་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་པོའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམས་པར་བྱང་བ་པོའི་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་བའི་གཞིར་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དད་སོགས་ཀྱིས་སེམས་རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་ཆགས་སོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་བདག་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སོ་རྣམ་པར་བྱང་ངོ་ཞེས་སྒྲོ་འདོགས་ཤིང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་གནས་སྐབས་དེ་དག་ཏུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལྔ་པ་རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་ལ་དྲི་བ་ནི། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཅེས་པའོ། །ལན་ནི་ཡུལ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པ། མིག་ལ་བསྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་གང་གིས་གཟུགས་རྣམས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་ཡིད་ལ་བརྟེན་པ་གང་གིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་ཅེས་སྦྱར་རོ། །ཀྱང་གི་སྒྲ་ནི། ཕན་ཚུན་བསྡུ་བ་སྟེ། གཟུགས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁོ་ན་རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ལ་སོགས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ངོ་ཅེས་པའོ། །ཅི་སྟེ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཇི་ལྟར་ན་དེ་དག་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཅེ་ན། རྒལ་བ་འདི་ལ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་བསྟན་པར་ལན་གདབ་དཀའ་བའི་ཕྱིར། རེ་ཞིག་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་བྱའི་དཔྱོད་ལྡན་དག་ཉོན་ཅིག །ཇི་སྐད་དུ་དབུས་མཐར། དེ་ལ་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས། །དེའི་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་དོན་ཙམ་མཐོང་བ་སེམས་དང་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་སེམས་ལས་བྱུང་བར་བཤད་པ་ལ། སྔ་རབས་པ་དག་གཉིས་ཀས་ཀྱང་གཉིས་ཀ་མ་རིག་ན་དམིགས་རྣམ་མཚུངས་པ་ཉམས་ཤིང་རིག་ན་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་ཁྱད་པར་དབྱེ་བར་དཀའ་འོ་ཞེས་རྩོད་པ་བཀོད་ནས། གཉིས་ཀས་གཉིས་ཀ་རིགས་ཀྱང་སེམས་ཀྱིས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་རིག་ལ་ཁྱད་པར་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་རིག་ཅིང་སེམས་བྱུང་གི་དེ་ལས་བཟློག་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་སོགས་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་ནས་འཆད་དོ། །འདིར་ནི་སེམས་ཀྱིས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་རིག་གི་ཁྱད་པར་མི་རིག་ཅིང་སེམས་བྱུང་གིས་ཁྱད་པར་ཙམ་རིག་གི་ངོ་བོ་མི་རིག་པས་དེ་དག་ཁྱད་མེད་དུ་མི་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དམིགས་པ་མི་འཚུངས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དམིགས་པ་ཅིག་ལ་ཤེས་རིག་སོ་སོའི་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་དམིགས་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་གཅི
Chinese
被归类为有为法蕴的原因是：与此相应的行蕴，以及显现为法与非法的，无论是烦恼还是清净，都以同一基础作为误认为自我的根源。这是因为，通过信心等使心清净，或者通过贪欲等使心烦恼，在这些情况下，人们会妄加分别，认为自我是烦恼的，或者自我是清净的。并且，不相应的行蕴也包含在这些状态中。第五个问题是关于识蕴的定义：什么是“识”？答案是：具有能识别对境的性质。对此的详细解释是：依赖于眼根的识，能够识别色法。同样，依赖于意根的识，也能识别法。这里的“也”字，表示互相包含，意思是：不仅色法的识别是识，声音等其他法也是识。如果心所生的法也能识别色声等对境，那么为什么它们不被认为是识呢？因为在回答这个问题时，没有区分心和心所的差别，所以很难回答。因此，暂时需要说明心和心所的差别，请有智慧的人仔细听。如《中边分别论》所说：“于彼境见唯是识，彼之差别即心所。”意思是说，仅仅见到对境的本体是心，见到对境的差别是心所。对于此，一些古代学者提出辩论说：如果两者都不了解，那么所缘的行相就相同，如果两者都了解，那么心和心所的差别就难以区分。他们辩论说，如果两者都了解，心能以自身的力量了解对境的本体，而以其他力量了解差别，心所则相反，因此没有过失。这里，心仅仅了解对境的本体，而不了解差别，心所仅仅了解差别，而不了解本体，因此它们不会没有差别。即使如此，所缘也不会不相同，因为在同一个所缘上，会完全确定各种不同的知识形态。例如，一个人……
English
The reason for being categorized as the aggregate of conditioned phenomena is that the corresponding formations, and the manifestation of phenomena and non-phenomena, whether afflicted or purified, all share the same basis as the root of mistaking it for self. This is because, through faith and so on, the mind is purified, or through desire and so on, the mind is afflicted. In these situations, people make false distinctions, thinking that the self is afflicted, or that the self is purified. Furthermore, non-corresponding formations are also included in these states. The fifth question is about the definition of the aggregate of consciousness: What is "consciousness"? The answer is: It has the characteristic of being able to cognize objects. The detailed explanation of this is: The consciousness that relies on the eye faculty is able to cognize forms. Similarly, the consciousness that relies on the mind faculty is also able to cognize phenomena. The word "also" here indicates mutual inclusion, meaning that not only the cognition of forms is consciousness, but also the cognition of sounds and other phenomena. If mental factors can also cognize objects such as forms and sounds, then why are they not considered consciousness? Because in answering this question, the difference between mind and mental factors has not been distinguished, so it is difficult to answer. Therefore, it is necessary to temporarily explain the difference between mind and mental factors, please listen carefully, wise ones. As the *Madhyāntavibhāga* says: "There, seeing the object is only consciousness, the difference of that is mental factor." This means that merely seeing the essence of the object is mind, and seeing the difference of the object is mental factor. Regarding this, some ancient scholars debated, saying: If neither understands, then the aspect of the object is the same, and if both understand, then the difference between mind and mental factor is difficult to distinguish. They argued that if both understand, the mind can understand the essence of the object by its own power, and understand the difference by other power, while the mental factor is the opposite, so there is no fault. Here, the mind only understands the essence of the object, but does not understand the difference, and the mental factor only understands the difference, but does not understand the essence, so they will not be without difference. Even so, the objects will not be dissimilar, because on the same object, various different forms of knowledge are completely determined. For example, a person...
Tibetan
ག་གི་གཟུགས་ལ་དགྲ་གཉེན་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པས་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་སོ་སོར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསྡུ་བར། ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དག་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་དམིགས་པ་བཞི་ལ་རྣམ་པ་དུ་མར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ཅེས་གསུངས་སོ། དེ་བས་ན་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་འཚུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་རིག་འདི་དག་གི་རྟོག་པ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་རིག་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་པ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནས་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཡུལ་རྣམས་ཅན་ནི་ཐ་དད་པས། །བློའི་རྟོག་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན་བྱེ་བཤད་དུ། གནས་དང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་དང་དུས་དང་རྫས་མཚུངས་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ལྔས་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་རྣམས་ཞེས་བྱའོ། །ཅེས་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཅེ་ན། དེ་ནི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་སྤྱི་མཚུངས་པ་ཙམ་ལ་བསམས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་དུ། དེ་དག་ཀྱང་གནས་དང་དམིགས་པ་དང་དུས་དང་རྫས་མཚུངས་པ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་མཚུངས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་རིག་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་དག་པར་ན་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དམིགས་པ་མེད་ཅིང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་བཟུང་རྣམ་ཡང་མི་འདྲ་ན་ཇི་ལྟར་ན་དེ་དག་དམིགས་པ་མཚུངས་པར་འགྱུར་ཅེ་ན། ཡང་དག་པར་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ན་སེམས་སེམས་བྱུང་དམིགས་པ་མཚུངས་པར་ཁས་ལེན་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཆད་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་པུར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དང་མཐུན་པར་དམིགས་པར་འཇོག་ཅིང་། རྣམ་པ་ནི་འདིར་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་མི་བྱེད་དེ། ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མེད་ཅིང་། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཡུལ་དང་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་ལ་རྣམ་པར་བྱེད་ཅིང་། ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་མི་འདྲ་བ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཟུང་རྣམ་ནི་བཟུང་བྱའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་འདི་མ་ཡིན་ནམ་ཇི་ལྟར
Chinese
就像对于同一种事物，敌友二者的认识会截然不同地判断为可爱与不可爱一样。因此，归纳起来说，如果有人问：为什么要说“具有形象”呢？回答是：因为四种所缘会呈现多种形象。如是说。因此，心和心所的自性和差别的形象并不相同，因为如果这些认识的觉知没有差别，就会导致过失，因为各种认识的不同觉知，仅仅是通过所取的形象不同来区分的。正如《释量论》中所说：“由于境各别，故意识各别。”如是说。这样说来，在《俱舍论》的分别论中说：“处所、所缘、形象、时间和事物相同，以五种形象随顺于心，因此，由于具有相同之处，所以称为具有相同之处。”难道不是这样说的吗？这只是考虑了执取的总体相同而已。实际上，他们认为执取自性和差别的执取方式是不同的。因为那位论师在《中边分别论》的解释中说：“这些处所、所缘、时间和事物是相同的，但如果与识没有差别，就会导致过失，因此不是因为形象相同。”对于唯识宗的论者来说，如果真实地说，除了所取形象之外没有其他的所缘，而且心和心所的所取形象也不同，那么这些怎么会成为相同的所缘呢？如果连真实了知的微尘般的所缘都不承认，那么更不用说承认心和心所的所缘相同了。即使这样，在世俗谛中，将从认识之外断绝的那种唯一的显现，与世间的名言相符地安立为所缘。而形象在这里不像经部宗那样认为是境的形象，因为除了显现在认识上之外，没有境的形象，而且除了它之外，没有境和所缘。因此，将认识的执取方式视为形象，并将认识的不同执取方式称为不同的所取形象。所取形象难道不是显现为所取境的吗？
English
Just as the knowledge of two, enemies and friends, completely distinguishes between what is liked and disliked with respect to the same object. Therefore, to summarize, if someone asks: Why is it said to be "with aspects"? The answer is: Because the four objects of focus appear in many aspects. Thus it is said. Therefore, the nature and the different aspects of mind and mental factors are not the same, because if the awareness of these cognitions were not different, it would lead to faults, because the difference in the different cognitions is distinguished only by the difference in the apprehended aspect. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: "Because the objects are different, the cognitions of the mind are different." Thus it is said. In this way, in the Explanation of the Abhidharma, it says: "Place, object, aspect, time, and substance are the same, and because they follow the mind with five aspects, they are called those with sameness because they possess sameness." Is that not what is said? This is only considering the general sameness of apprehension. In reality, they consider the ways of apprehending the nature and differences to be different. Because that teacher said in the explanation of the Discrimination of the Middle and the Extremes: "These places, objects, times, and substances are the same, but if there is no difference from consciousness, it would lead to faults, therefore it is not because the aspects are the same." For the proponents of Mind-Only, if truthfully speaking, there is no object of focus other than the apprehended aspect, and if the apprehended aspects of mind and mental factors are also different, then how can they become the same object of focus? If even a particle-like object of focus of true knowledge is not admitted, then what need is there to mention admitting the same object of focus for mind and mental factors? Even so, in conventional truth, whatever appears as a single entity that is cut off from knowledge is established as the object of focus in accordance with worldly terminology. And here, the aspect is not considered to be the aspect of the object as in the Sutra School, because there is no aspect of the object other than what appears to the knowledge, and there is no object or object of focus other than that. Therefore, the way of apprehending of knowledge is considered to be the aspect, and the different ways of apprehending of knowledge are called different apprehended aspects. Is not the apprehended aspect what appears as the object to be apprehended?