Tibetan
གས་པ་ནི་ཞེན་པ་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ། གང་ལ་དེ་དག་དེའི་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྒོ་དྲུག་གིས་འབྲེལ་བ་དེ་ནི་ཞེན་པ་བརྟེན་པའོ། །ཞེ་སྡང་ཅི་འདྲ་བས་དེ་ལ་ཆགས་ཞེ་ན། མངོན་པར་འབྱུང་བ་ལ་ཞེ་སྡང་བས་སོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་འཐབ་བཅས་ལྟར་བཤད་དོ། །ཞེན་བརྟེན་དང་། འཐབ་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་དངོས་ནི་འདོད་པའི་དུག་གསུམ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པ་ཇི་སྙེད་པར་ཞེན་པ་བརྟེན་པའང་དེ་རྙེད་དོ། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་ཆགས་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་ངོ་། །མངོན་པར་འབྱུང་བ་བརྟེན་པ་ནི་ཞེན་པ་བརྟེན་པ་ལས་ལོག་པ་ནི་འདོད་ཡོན་ལ་ཆགས་པའི་རྒྱུ་དུག་གསུམ་དང་སྒོ་དྲུག་གིས་མ་འབྲེལ་བ་སྟེ་དེ་ནི་མངོན་པར་འབྱུང་བ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེན་བརྟེན་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཐབ་པ་མེད་པ་ལྟར་བཤད་དོ། །དེ་ལ་འདོད་ཡོན་ལ་ཞེན་པ་དངོས་དང་ལྡན་པའི་ཞེན་བརྟེན་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་ལ། ཞེན་པའི་ས་བོན་དང་། ལྡན་པའི་ཞེན་བརྟེན་ནི་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཞེན་པ་མངོན་གྱུར་དང་བྲལ་བའི་མངོན་པར་འབྱུང་བ་བརྟེན་པ་ནི་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ལ། ཞེན་པའི་ས་བོན་དང་བྲལ་བའི་མངོན་འབྱུང་བརྟེན་པ་ནི་ཟག་མེད་རྣམས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་འདི་ནི་འཐབ་བཅས་དང་འཐབ་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་ལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེན་པའི་ས་བོན་དང་བྲལ་བའི་མངོན་པར་འབྱུང་བ་བརྟེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཟང་ཟིང་མེད་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་དེར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། །འདུས་བྱས་ནི་གང་ལ་ཐོག་མར་སྔར་མེད་གསར་དུ་འབྱུང་བའི་སྐྱེ་བ་དང་། ཐ་མར་རྒྱུན་འགག་པའི་འཇིག་པ་དང་། བར་དུ་རྒྱུན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་འཇུག་པའི་གནས་པ་དང་། གནས་སྐབས་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་མི་འདྲ་བར་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རགས་ལས་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱི་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་འདུས་མ་བྱས་བོར་བ་རྣམས་སོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པའི་མི་རྟག་པ་འདུས་བྱས་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་ན་བདག་དེར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། ། དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ནི་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་བཞི་ཀ་ཚང་བར་ཡོད་དེ་གཞན་དུ་ན་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་ནི་མཚན་གཞི་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་རང་ཉིད་རང་ལ་བྱེ
Chinese
执着所依是贪执，何者以彼等自体等六门相关联，即是执着所依。以何种嗔恨而对此贪着呢？以显现而嗔恨。其自体等如与斗争者般宣说。执着所依和斗争二者，实际是欲界的三毒，因此凡是杂染，执着所依也由此获得。若知对五欲的贪着仅是法，则舍弃对彼的显现贪执。显现所依是与执着所依相违的，即与欲妙的贪着之因三毒和六门不相关联，此乃显现所依。执着所依的非自体等，如无斗争般宣说。对此，与欲妙的执着实际相应的执着所依，是欲界中行持的一切法。与执着的种子相应的执着所依，是上二界。远离执着显现的显现所依，是上二界。远离执着种子的显现所依，唯是无漏者。此理应也适用于与斗争者和无斗争者。以远离执着种子的显现所依为前提，故说凡是无杂染。若知远离执着仅是法，则舍弃对彼的执着。有为法是指最初原本没有而新产生的生，最终相续断灭的灭，中间相续相连而存在的住，以及前后状态不同而转变的现象，这些依赖于因和缘，故称为有为法。法界和生处的一部分是未被有为法抛弃的。若知依赖因缘的无常有为法仅是法，则舍弃对彼的执着。其中，分别说者认为，每个刹那的事物都具备四种相，否则将成为非有为法。对此，生等四相与相基是不同实体的，否则自己对自己作
English
Attachment is based on clinging, and that which is related to these through the six doors, such as their own nature, is what is relied upon by clinging. With what kind of hatred is there attachment to this? With hatred towards manifestation. Its own nature, etc., is explained as being like those with conflict. Both clinging and conflict are actually the three poisons of desire, so whatever is defiled, clinging is also obtained from that. If one knows that attachment to the five desirable qualities is merely dharma, then one abandons manifest clinging to it. Manifestation as a basis is the opposite of clinging, which is not related to the three poisons and the six doors that are the cause of attachment to desirable qualities; this is manifestation as a basis. The non-self nature of clinging, etc., is explained as being without conflict. In this regard, clinging that actually corresponds to attachment to desirable qualities is all the dharma that is practiced in the desire realm. Clinging that corresponds to the seed of clinging is also the two upper realms. Manifestation as a basis that is devoid of manifest clinging is the two upper realms. Manifestation as a basis that is devoid of the seed of clinging is only those who are without outflows. This principle should also be applied to those with conflict and those without conflict. Because it is based on manifestation as a basis that is devoid of the seed of clinging, it is said that whatever is without defilement. If one knows that being free from clinging is merely dharma, then one abandons clinging to it. Conditioned phenomena are those in which there is initially birth, which is the new arising of something that did not exist before; finally, cessation, which is the interruption of the continuum; in between, duration, in which the continuum continues to be connected; and the appearance of change, in which the former state is different from the latter state; these depend on causes and conditions, and are therefore called conditioned phenomena. One aspect of the realm of dharma and the sources of perception are those that have not been abandoned by conditioned phenomena. If one knows that impermanent conditioned phenomena, which depend on causes and conditions, are merely dharma, then one abandons clinging to them. In this regard, the Vaibhashikas believe that each moment of phenomena possesses all four characteristics, otherwise it would be an unconditioned phenomenon. In this regard, the four characteristics such as birth are different entities from the basis of the characteristics, otherwise one would be acting upon oneself.
Tibetan
ད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། མཚན་གཞི་ལ་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ཡང་མཚན་ཉིད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་འདུས་བྱས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་མཚན་ཉིད་བཞི་པ་རྟོག་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བའི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་འདུས་བྱས་སུ་མཚོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྩ་བའི་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་རང་ཉིད་མ་གཏོགས་པའི་རྩ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་དང་མཚན་གཞི་འདུས་བྱས་རྣམས་མ་འོངས་པ་ནས་ད་ལྟ་བར་འདྲེན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ལ་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བས་སྐྱེ་བ་ཉིད་མ་འོངས་པ་ནས་ད་ལྟར་བར་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྩ་བའི་མི་རྟག་པས་རང་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་བརྒྱད་ད་ལྟར་བ་ནས་འདས་པར་འཇུག་པར་བྱེད་ལ་མི་རྟག་པའི་མི་རྟག་པས། དེ་ཉིད་རྩ་བའི་གནས་སྐབས་ནས་འདས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །རྩ་བའི་གནས་པས་ནི་ཆོས་བརྒྱད་ད་ལྟ་བའི་དངོས་པོ་གནས་པར་བྱེད་ལ། དེ་ནི་གནས་པའི་གནས་པས་གནས་པར་བྱེད་དོ། །རྩ་བའི་རྒ་བས་ཆོས་བརྒྱད་གནས་པར་བྱེད་ལ། དེ་ནི་རྒ་བའི་རྒ་བས་རྙིངས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་འདོད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་དེ་དག་སྐྱེ་བའི་སྐྱེ་བ་སོགས། །དེ་ཆོས་བརྒྱད་དང་གཅིག་ལ་འཇུག །ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་མཚན་ཉིད་འདི་དག་རྒྱུན་ལ་རྩི་བ་ཡིན་གྱི་སྐད་ཅིག་ལ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་གནས་པ་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་རྣམས་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་ན་སྐད་ཅིག་མའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་གྲགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་ཀྱང་འདུས་བྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཇིག་རྟེན་དག་གིས་རྟོགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན། སྔོན་མེད་ལས་བྱུང་སྐྱེ་བ་སྟེ། །རྒྱུན་གནས་དེ་ཆད་འཇིག་པ་ཡིན། །རྒྱུན་ནི་སྔ་ཕྱིའི་བྱེ་བྲག་ནི། །གནས་སྐབས་གཞན་གཞན་འགྱུར་ཞེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྒྱུན་ལ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། ། མཚན་གཞིའི་དངོས་པོ་ལས་ཡང་དག་པར་ན་རྫས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ལས་མི་རྟག་པ་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་ན་དངོས་པོ་འཇིག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཡིན
Chinese
因为相违的缘故，并且在所相上不作作用也是与体性相违的缘故。对于生等，如果连生和灭等都没有，则会成为非有为法，因此生的生等随顺的体性也是存在的。对于那些，生等四相的分别是没有意义的，因为根本的生等体性能够表示它们是有为法。其中，根本的生，除了自身之外，对于根本和随顺的体性以及所相有为法，具有从未来引到现在的功用，而生的生则具有将生本身从未来引到现在的功用。同样，根本的无常，除了自身之外，使八法从现在变为过去，而无常的无常，则使它本身从根本的状态变为过去的状态。根本的住则使八法成为现在的实物而安住，而那是住的住所安住的。根本的老使八法安住，而那是老的老所衰老的，如是认为。如是说，那些生的生等，与八法合一而存在。这里，这些体性是按相续来计算的，而不是按刹那来计算的，因为对于刹那来说，安住和变化是不合理的。另外，这些生等是世间上如何流传的，如来就说那些是有为法的体性，因为世间上刹那的生和灭没有流传，并且世间也不能从没有流传的体性中领悟有为法的自性。因此，如云：从无而生是为生，相续存在其断灭，相续即是前后别，变异诸异名。如是所说，对于相续是合理的。从所相的事物来说，实际上既不是一个实体，也不是多个实体，因为这样，如果无常与事物是不同的实体，那么事物就会成为不灭的了。是一个。
English
Because of the contradiction, and also because not acting on the characterized object is also contradictory to the nature. For arising and so on, if there is no arising and ceasing and so on, then it would be an unconditioned dharma, therefore the nature of arising of arising and so on is also in accordance. For those, the distinction of the four characteristics of arising and so on is meaningless, because the characteristics of the root arising and so on can represent them as conditioned dharmas. Among them, the root arising, except for itself, has the function of leading from the future to the present for the root and subsequent characteristics and the characterized conditioned dharmas, while the arising of arising has the function of leading the arising itself from the future to the present. Similarly, the root impermanence, except for itself, causes the eight dharmas to change from the present to the past, while the impermanence of impermanence causes it itself to change from the root state to the past state. The root abiding causes the eight dharmas to abide as present objects, and that is what the abiding of abiding abides in. The root aging causes the eight dharmas to abide, and that is what the aging of aging decays, so it is thought. As it is said, those arising of arising and so on, exist in union with the eight dharmas. Here, these characteristics are calculated according to the continuum, not according to the moment, because for the moment, abiding and change are unreasonable. In addition, these arising and so on are how they are known in the world, and the Tathagata said that those are the characteristics of conditioned dharmas, because momentary arising and ceasing are not known in the world, and the world cannot realize the nature of conditioned dharmas from unknown characteristics. Therefore, as it is said: "Arising from nothing is called arising, the continuity exists and then ceases, the continuity is the difference between before and after, change is called different names." As it is said, it is reasonable for the continuum. From the characterized object, in reality, it is neither one entity nor multiple entities, because if impermanence and things are different entities, then things will become indestructible. It is one.