Tibetan
ཚན་ཉིད་དང་དངོས་པོའི་རྐང་གྲངས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་དགོས་པ་ནི། མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་གང་དག་ཕུང་པོ་སོགས་ལ་མ་གཏོགས་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་སོགས་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བཏགས་པར་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཆོས་གང་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་བརྗོད་པ་མིང་གི་ཐ་སྙད་བཀྲ་བར་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་བློའི་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རྫས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པས་རང་གི་རྒྱུད་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དབྱིབས་རྣམས་ནི་བརྗོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཁ་དོག་རྡུལ་རྣམས་མ་བཟུང་བར་དབྱིབས་ཀྱི་བློ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཞིག་རང་གི་རྒྱུད་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ནི་བརྗོད་པ་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཆོས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པ་ཡང་ཡོད། དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་གཞན་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡང་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཏགས་པས་ཡོད་པའོ། ། དགོས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བདག་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡང་ཡོད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་སྟེ། བཏགས་ཡོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་རྣམ་བཞག་ལ། སྡེ་པ་དག་ནི། མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློའི་གཞན། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་དབང་དུ་བློའི་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་བུམ་པ་དང་ཆུ་ཀླུང་དང་ཤིང་རྟ་དང་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ནི་ཚོགས་པ་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་དབང་དུ་བློ་ལ་མི་འཆར་བའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་བྱེ་བྲག་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་
Chinese
分析定义和事物数量的需求是：当知道具有这种定义的物质存在于五蕴、十二处和十八界等法中时，那些执着于五蕴等之外的“我”是实有的人就会被舍弃。因此，需要检验和分析实有的定义等。假立存在的定义是：任何成为感官对象、表达为名称术语、依赖于清晰认知的事物，以及依赖于在意识中显现的其他法之自性的事物，都是假立存在的。因为它们依赖于其他物质，所以没有独立的自性。例如，形状不依赖于表达，因为它们不是感官的对象。它们仅仅依赖于其他事物，因为如果不掌握颜色微粒，就不会产生形状的认知。因此，凡是独立存在的，就是实有；反之，依赖于其他事物的，就是假立存在。事物既依赖于表达，也依赖于其他事物，由色蕴所涵盖。同样，也由五蕴、十二处和十八界所涵盖，因此一切都是假立存在的。需求是舍弃执着于五蕴之外的“我”仅仅是假立存在的观念，因为具有假立存在定义的物质仅仅被认为是五蕴、十二处和十八界等法。关于世俗谛和胜义谛的区分，一些部派如《俱舍论》中所说：“若坏及余慧，除遣彼慧转，如瓶水世俗，余是真实有。”正如所说，像色和受等，不依赖于其他事物，而是独立地在意识中显现的事物，就是胜义谛存在；而像瓶子、河流、车辆和城市等，不依赖于其他组合就无法在意识中独立显现，因此仅仅是世俗谛存在，他们这样认为。其中，毗婆沙师们认为胜义谛...
English
The need to analyze the definition and number of entities is: When it is known that an entity with such a definition exists as merely aggregates, elements, and sense bases, those who cling to the notion that the self exists as a substance apart from the aggregates, etc., will be abandoned. Therefore, it is necessary to examine and analyze the definition of what exists as a substance. The definition of what exists by imputation is: Any phenomenon that becomes an object of the senses, is expressed as a term of name, depends on clear cognition, and depends on the appearance of the nature of other phenomena in the mind, is what exists by imputation. Because they depend on other substances, they do not have their own independent nature. For example, shapes do not depend on expression because they are not objects of the senses. They only depend on other things, because the cognition of shape does not arise without grasping the color particles. Therefore, whatever exists independently is what exists as a substance; otherwise, what depends on others is what exists by imputation. Entities both depend on expression and on other things, and are encompassed by the aggregate of form. Similarly, they are also encompassed by aggregates, elements, and sense bases, so everything exists by imputation. The need is to abandon the clinging to the notion that the self apart from the aggregates exists only by imputation, because an entity with the definition of existing by imputation is known to be merely aggregates, elements, and sense bases. Regarding the distinction between conventional truth and ultimate truth, some schools, as stated in the Abhidharmakośa: "If broken or by other wisdom, that cognition is removed, like a pot of water, conventional; the rest is truly existent." As stated, like form and feeling, etc., whatever appears in the mind independently without depending on others is what exists ultimately; while like a pot, a river, a chariot, and a city, etc., they do not appear independently in the mind without depending on other assemblies, therefore they only exist conventionally, so they think. Among them, the Vaibhāṣikas consider ultimate truth...
Tibetan
ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་མདོ་སྡེ་པ་གང་དག་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་འདོད་པས། དངོས་པོའི་རྐང་གྲངས་ལ་མི་མཐུན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད་དོ། དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་དང་། རྫས་ཡོད་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་དང་བཏགས་ཡོད་དོན་གཅིག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་བཤད་པའི་རྫས་ཡོད་དང་། བཏགས་ཡོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་ནི་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ནི། གང་ཞིག་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་པ་དེ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང་། དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བཞེད་ལ། དེ་ལས་ཟློག་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དང་བཏགས་པར་ཡོད་པར་བཞེད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྗོབ་ཡོད་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི་བྱིས་པའི་བློའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡི། དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དོན་དམ་སྟེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་འདི་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་འདོད་ན་ཁོ་བོས་ཡི་གེ་ལོགས་སུ་བཀོད་པ་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་དུ་ལྟ་བར་བྱའོ། ། འདིར་ནི་གང་ལ་དམིགས་ནས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་གིས་གནས་ལུགས་མཐོང་པ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་ཆགས་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་དམིགས་ཏེ་སྒོམ་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར། ཡང་ན་དེ་དག་ཀུན་བདེན་པ་བཞིར་བསྡུས་ཏེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པར་
Chinese
有些有部宗认为，经部宗所认为的只是假立存在的法，仅仅是在事物数量上不一致，但在定义上没有不一致。这样一来，世俗谛和实有，以及胜义谛和假立有，就被认为是相同的。因此，这里所说的实有和假立有的定义，与各部派的二谛定义相符。理自在派则认为，凡是能经受理性分析的，就是实有和胜义有；与此相反的，就是世俗有和假立有。如《释量论》中所说：“何为胜义能作事，此即此处胜义有，余者即是世俗有。”中观派则认为，凡是孩童心识的对境就是世俗谛，凡是圣者智慧的对境就是胜义谛。如《入中论》中所说：“诸法真实见为虚妄者，得物二相执著转。真实见境即是胜义谛，见为虚妄即是世俗谛。”如果想轻易理解这个道理，我已另行撰文，请参阅该文。此处所说的是，以什么为对境，贪着等烦恼就会增长，这个对境就叫做世俗谛，因为它们遮蔽了对实相的证悟。这样一来，五蕴、十二处、十八界等一切都成为贪着等的对境，因此是世俗谛。从什么中，当仅仅了知作为烦恼增长之对境的五蕴等法时，就能舍弃对作为贪着等烦恼增长之因的显现执着。以什么为对境，通过修习就能使一切烦恼得以清净，这个对境就是胜义有，因为它是圣者智慧的殊胜行境。这样，五蕴、十二处、十八界等一切都以二无我的方式，或者将它们全部归纳为四圣谛，以十六行相的方式
English
Some Vaibhashikas consider that the Dharmas which Sautrantikas consider to exist only nominally, differ only in the number of entities, but not in definition. Thus, they consider conventional truth and substantial existence, as well as ultimate truth and nominal existence, to be the same. Therefore, the definitions of substantial existence and nominal existence described here are consistent with the definitions of the two truths of the schools. The Logicians consider that whatever can withstand rational analysis is substantially existent and ultimately existent, and the opposite of that is conventionally existent and nominally existent. As it is said in the Pramāṇavārttika: "Whatever is ultimately capable of performing a function, that is ultimately existent here, the rest is conventionally existent." The Madhyamikas consider that whatever is the object of a child's mind is conventional truth, and whatever is the object of the wisdom of the noble ones is ultimate truth. As it is said in the Madhyamakāvatāra: "All things are seen as false, the grasping of the two aspects of entities turns. Whatever is seen as true is ultimate truth, seeing as false is considered conventional truth." If you want to easily understand this principle, I have written a separate article, please refer to it. Here, whatever is the object upon which attachment and other afflictions increase, that object is called conventional truth, because they obscure the realization of reality. Thus, all the skandhas, āyatanas, and dhātus also become objects of attachment and so on, therefore they are conventionally existent. From what, when one knows only the skandhas and other dharmas as the object of increasing afflictions, one abandons the manifest clinging to the cause of increasing afflictions such as attachment. Whatever is the object upon which, by meditating, all afflictions are purified, that object is ultimately existent, because it is the excellent object of the wisdom of the noble ones. Thus, all the skandhas, āyatanas, and dhātus in the form of the two selflessnesses, or all of them are summarized into the four noble truths, in the form of the sixteen aspects such as impermanence