English
That which is the ripened fruit that has already been joined to the place of birth; if that does not exist, since there is no seed, it is impossible for the dharmas that arise again to be born. The third is the very cause of the mind's grasping as self to that very thing. If that does not exist, then the object of the mind's grasping as self is impossible. Differentiating extensively by characteristics, there are common characteristics and uncommon characteristics, and characteristics that arise without feeling and characteristics that arise with feeling. The first is the seed of the outer world, because it is commonly enjoyed by all beings. The second is the seed of the inner sense bases, because it is contained by each individual's own continuum, and therefore is not common to others. The outer world is not grasped by the mind, so the seed from which it arises is the seed that arises without feeling. The inner sense bases are grasped by the mind itself, so their seed is the seed that arises with feeling. Of these, the uncommon seed is reversed when the antidote, the supramundane path, arises. The common seed is not abandoned, because it is completely grasped by other conceptualizations, and therefore cannot be abandoned. Therefore, it is difficult to abandon by the antidote, and difficult to completely understand. However, for those yogis who have gained control over the mind, even if the appearance of the outer world has not ceased, their seeing becomes completely pure, because the outer objects are transformed by those who have gained control over the mind into gold, silver, and the sky, etc., just as they wish. Therefore, these objects that appear to childish beings as thorns and stumps, etc., appear to the Buddhas only as pure Buddhafields with a ground of beryl and patterns drawn with golden eyeliner, etc. These meanings are summarized in verses: Common bonds are difficult to abandon, and are also considered difficult to completely understand. From the great outer signs, the mind is the term for yogic practice. Even if it has not ceased there, the seeing of the pure
Tibetan
བ་དག །སངས་རྒྱས་གཟིགས་པ་རྣམ་དག་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ཞིང་ནི་རྣམ་པར་དག །ཅེས་པ་ཡིན་ནོ་དེ་ལྟར་ན་ཉནཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་ནི། ཟད་པར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པས་མཐོང་བ་རྣམ་པར་དག་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་གྱི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ས་བརྒྱད་པ་ནས་ཐུན་མོང་གི་ས་བོན་ལ་དབང་འབྱོར་པ་ཐོབ་པས་སྲིད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་རང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་ཞིང་དུ་སྒྱུར་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཞིང་དག་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ས་བོན་འདི་དག་མེད་ན། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱེ་བྲག་མི་རུང་ངོ་། །ཡང་གནས་ངན་ལེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ས་བོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་དགེ་བ་ཟག་བཅས་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ཡིན་ནོ། །ཡང་དཔྱད་ཟིན་པ་དང་། དཔྱད་མ་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དང་པོ་དགེ་བ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་རྣམ་པར་སྨིན་པར་སྨིན་ཕྱུང་ཟིན་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་མེད་ན་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བའི་ལས་གཅིག་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་མཐར་གཏུགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་ནི་དཔྱད་ཟིན་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ལས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད་པ་གཞན་སྐྱེ་ལ་དེས་ཀྱང་ཕྱི་མ་ལ་མངོན་པར་བརྗོད་པ་གཞན་འབྱུང་བའི་བག་ཆགས་འཇོག་པར་བྱེད་པས་ཕྱི་མ་མཐའ་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཡིད་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡིད་ནི་གཉིས་ཏེ། ངར་སེམས་པའི་ཡིད་དང་། དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་བྱེད་པའི་ཡིད་དོ། །དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཡིད་གང་ཞེ་ན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་ངེས་པའི་ཚིག་དང་། དམིགས་པ་དང་། གྲོགས་དང་། འབྱུང་བའི་དུས་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ངེས་པའི་ཚིག་ནི་ཤེས་པ་གང་དུས་རྟག་ཏུ་ངར་རློམ་སེམས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཅེས་བྱའོ། །དམིགས་པ་གང་ལ་དམིགས་ནས་ཞེ་ན། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་སྨིན་གྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དམིགས་ནས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་འདིས་དེ་ལ་དམིགས་ཞེ་ན། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དབང་གིས་འདི་དག་གིས་རྣམ་པར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་
Chinese
哇！因为佛陀的清净见，佛土才能清净。如是，声闻和独觉们，因为获得了灭尽定，仅仅是见清净，因为没有断除所知障的缘故，所以佛土清净是不可能的。菩萨们从第八地开始，获得了对共同种子的自在力，因此能够将世间转化为自己想要的那种佛土。因此，他们获得了对清净佛土的自在力。如果没有这些共同和不共同的种子，器世间和有情世间的差别是不可能的。还有，恶趣的特征和极度调伏的特征。第一种是烦恼和近烦恼的种子。第二种是有漏善法的种子。还有，已决择和未决择的特征。第一种是善和不善的习气，成熟后已经成熟显现的那些。如果没有它，善或不善业的一种异熟果也不会穷尽。第二种是显现的习气，它的果不是已决择的，因为从显现的习气中会产生其他的显现，并且它也会在后来产生其他的显现习气，因此后来是无有穷尽的。心已经讲完了。现在要讲意。意有两种，即我执的意和紧随其后的作为近取因的意。从第一种的角度来说，说了“什么是意”等。这要通过决定义、所缘、助伴、生起的时间和成立的理证来了解。其中，决定义是：任何识，总是具有恒常执著为我的自性，因此称为意。所缘是缘何而缘呢？是缘阿赖耶识的异熟自性。如何缘呢？因为这些是由阿赖耶识的力量而产生的，所以是缘我，但实际上并非如此。
English
Wow! Because of the Buddha's pure vision, the Buddha-field is pure. Thus, the Hearers and Solitary Buddhas, because they have attained the Cessation Attainment, only have pure vision. Because they have not abandoned the obscurations to knowledge, it is impossible for the Buddha-field to be pure. Bodhisattvas, from the eighth ground onwards, have obtained mastery over the common seeds, therefore they are able to transform the world into the kind of Buddha-field they desire. Therefore, they have obtained mastery over the pure Buddha-field. Without these common and uncommon seeds, the difference between the vessel world and the sentient world is impossible. Also, the characteristics of bad migrations and the characteristics of extreme taming. The first is the seed of afflictions and near afflictions. The second is the seed of contaminated virtues. Also, the characteristics of what has been decided and what has not been decided. The first is the habits of good and non-virtue, those that have already matured and manifested after maturation. Without it, the fruition of a single good or non-virtuous action will not be exhausted. The second is the manifest habit, its fruit is not decided, because from the manifest habit other manifestations will arise, and it will also produce other manifest habits later, so later there is no end. Mind has been explained. Now I will explain the mind (意，yi). There are two kinds of mind (意，yi): the mind (意，yi) that grasps at self, and the mind (意，yi) that acts as the immediately preceding condition. From the perspective of the first, it is said "What is mind (意，yi)?" etc. This should be understood through the definitive word, the object, the companion, the time of arising, and the reasoning of establishment. Among them, the definitive word is: any consciousness that always has the nature of constantly clinging to self, therefore it is called mind (意，yi). What is the object that it focuses on? It focuses on the nature of the Alaya consciousness, which is the nature of fruition. How does it focus on it? Because these are produced by the power of the Alaya consciousness, it focuses on self, but in reality it is not so.
Tibetan
ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞིའི་དབང་ཁོ་ནས་འདི་བདག་གི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཀུན་གཞིའི་ཉིད་ཀྱིས་ལུས་ལེན་པ་དང་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རམ་ཡང་ན་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ནི་འདིའི་དམིགས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་རྒྱུད་ཆད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདི་ནི་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བས་དམིགས་པ་རྒྱུན་ཆད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱང་འདིའི་དམིགས་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་འདིའི་དམིགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་དག་ལ་ནི་འགའ་ཡང་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདིའི་དམིགས་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་སེམས་དང་བཅས་པའི་གནས་སྐབས་ན་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་དམིགས་ལ། སེམས་མེད་པའི་ཚེ་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་དག་ལ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འདི་དམིགས་པ་ལ་རེས་འཇོག་ཏུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་རྒྱུན་མི་བརྟན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་བས་དེ་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདིའི་དམིགས་པར་འཐད་པ་གཞན་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་ཉིད་འདིའི་དམིགས་པར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་གྲོགས་ནི་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ལྔ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི་སྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་པོ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ཀུན་གཞི་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བར་བྱེད་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་། དེས་བཟུང་བའི་བདག་ལ་མི་འབྲལ་བར་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་། ངའོ་སྙམ་དུ་བདག །དེས་སེམས་ཁེངས་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། གང་གིས་བདག་ཏུ་རྨོངས་པར་བྱེད་པའི་མ་རིག་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་ལྡན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདི་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མེད་ན་ངར་སེམས་པ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཡིད་ཀྱི་སྒྲ་འཇུག་པ་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་འདི་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གྲོགས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཡང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་མ་རིག་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡོད་ན་བདག་ལ་ཆགས་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་བདག་ཏུ་ཆགས་པ་མེད་པ་དེ་དག་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡང་མེད་ལ། བདག་ཅག་ལྟ་བུ་གང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དམིགས་པ། དེ་དག་ལ་བདག
Chinese
不。为什么仅仅是阿赖耶识的力量，使这个产生为“我”的形态呢？是因为阿赖耶识本身进行取身和安住等，与“我”相符吗？或者说，进入的识连同相应的所缘，不应理作为这个的对境，因为它们有时会中断，而这个是恒常产生的，所以对境不能中断。眼等诸根也不应理作为这个的对境，因为在无色界中，这个的对境会成为不存在的过失。对于外境，没有任何“我”和“我所”的执着，所以不应理作为这个的对境。如果说在有心识的状态下，对境是进入的识，而在无心识的时候，对境是有色根，那么这样一来，这个的对境就成了轮流交替的对境，因此就像意识一样，只会变得不稳定，那也是不行的。这样一来，没有其他合理的对境，因此才将阿赖耶识本身安立为这个的对境。这个的助伴有共同的和不共同的两种。第一种是遍行五蕴，即受等。第二种是与被染污但未被标明的四种烦恼相应。那四种烦恼是什么呢？就是将阿赖耶识视为“我”的萨迦耶见（藏文：འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ，梵文天城体：सत्कायदृष्टि，梵文罗马拟音：satkāyadṛṣṭi，汉语字面意思：坏聚见），以及想要不离它所执着的“我”的随贪（藏文：རྗེས་སུ་ཆགས་པ，梵文天城体：anurāga，梵文罗马拟音：anurāga，汉语字面意思：随爱），以及认为“我是”的“我”（藏文：བདག，梵文天城体：ātman，梵文罗马拟音：ātman，汉语字面意思：我），由此内心产生的骄慢（藏文：ང་རྒྱལ，梵文天城体：māna，梵文罗马拟音：māna，汉语字面意思：慢），以及使人对“我”愚昧的无明（藏文：མ་རིག་པ，梵文天城体：avidyā，梵文罗马拟音：avidyā，汉语字面意思：无明）。为什么这四种烦恼相应呢？如果这个没有萨迦耶见，就不会有“我”的想法，因此，将“意”这个词用在这个上面是不合理的。因此，萨迦耶见是这个的助伴。如果没有对“我”的愚昧，也根本不会有萨迦耶见，因此这个有无明。如果存在“我”的执着，那么对“我”的贪恋必然会随之而来，因为像阿罗汉等没有对“我”的贪恋的人，他们也没有“我”的执着。像我们这样执着“我”的人，他们对“我”...
English
No. Why is it that this arises in the form of "I" solely by the power of the ālaya-vijñāna? Is it because the ālaya-vijñāna itself performs the taking of a body, abiding, and so forth, and is thus in accordance with "I"? Or is it not reasonable for the entering consciousness, together with its corresponding object, to be the object of this, because those sometimes cease, and this always arises, so the object cannot cease? The sense faculties such as the eye are also not reasonable as the object of this, because in the formless realm, it would follow that the object of this does not exist. For external things, there is no grasping of "I" and "mine" at all, so it is not reasonable as the object of this. If you say that in the state of having mind, the object is the entering consciousnesses, and in the state of being without mind, the object is the material sense faculties, then in that case, the object of this becomes an alternating object, so like the mental consciousness, it would only become unstable, and that is also not acceptable. Thus, there is no other reasonable object for this, and therefore the ālaya-vijñāna itself is established as the object of this. The companions of this are of two types: common and uncommon. The first is the five ever-present mental factors, such as feeling. The second is that it is associated with the four defiled but unlabelled afflictions. What are those? They are the satkāyadṛṣṭi (藏文：འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ，梵文天城体：सत्कायदृष्टि，梵文罗马拟音：satkāyadṛṣṭi，汉语字面意思：坏聚见) which views the ālaya-vijñāna as "I", and the Anurāga (藏文：རྗེས་སུ་ཆགས་པ，梵文天城体：anurāga，梵文罗马拟音：anurāga，汉语字面意思：随爱) which desires not to be separated from the "I" that it grasps, and the Māna (藏文：ང་རྒྱལ，梵文天城体：māna，梵文罗马拟音：māna，汉语字面意思：慢) which is the pride that arises in the mind thinking "I am", and the Avidyā (藏文：མ་རིག་པ，梵文天城体：avidyā，梵文罗马拟音：avidyā，汉语字面意思：无明) which makes one deluded about "I". Why are these four afflictions associated? If this did not have satkāyadṛṣṭi, there would be no thought of "I", and therefore it would be unreasonable to apply the term "mind" to this. Therefore, satkāyadṛṣṭi is a companion of this. Without being deluded about "I", there would be no satkāyadṛṣṭi at all, therefore this has avidyā. If there is a grasping of "I", then attachment to "I" will inevitably follow, because those who do not have attachment to "I", such as arhats, also do not have a grasping of "I". Like us, who grasp at "I", they...