Tibetan
་གི་ཚེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དད་སོགས་དགེ་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་ཉིད་དང་སོགས་དེ་དག་གི་ས་བོན་ཅན་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རང་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་དད་སོགས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ས་བོན་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་དད་སོགས་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་འགག་བྱས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དག་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པ་ཡང་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་སྔ་ལོགས་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ནམ་མ་སྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་དད་སོགས་ཀྱི་ས་བོན་ཡོད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དང་དད་སོགས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་མེད་པས་དེ་དག་ལ་དད་སོགས་ཀྱི་བག་ཆགས་སྒོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་དག་དད་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་འགག་བྱས་ན་ཡང་དགེ་བར་འགྱུར་གྱི་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ལུང་མ་བསྟན་དུ་མི་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔར་འདོད་པ་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་སྐྱེས་པའི་དགེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་བག་ཆགས་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པའི་སེམས་དུ་མས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་སྐྱེ་བའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ཡང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་ཡང་མེད་དོ། ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་མེད་ལ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དད་སོགས་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་སྐྱེས་ལ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཟུགས་མེད་པ་དག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དགེ་བར་སྐྱེས་པ་དེ་དག་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆད་པ་དག་ལ་ཡང་དད་སོགས་ཀྱི་དགེ་བ་སྐྱེ་བར་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིགས་པ་དེ་དག་གིས་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་སུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན། དགྲ་བཅོམ་པ་དག་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བར་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དེ་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པའི་འཕགས་པ་ཕྱིར་མི་འོང་དག་གིས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ན་དེའི་འགྲོ་བ་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་འགྲོ་བར་ཐ་སྙད་གདགས་པའི་གཞིར་རུང་བའི་སེམས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་ལ་འགྲོ་བ་ཞེས་ཐ་སྙད་གདགས་སུ་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་འགྲོ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བ་ལྡོག་
Chinese
當此時，意識與信等善法相應，此時意識本身並非彼等之種子，因為彼等與自身同時生起之信等，並無與其他信等一同生滅，而其他亦不欲因果同時。亦不能說自身先前之意識，無論是煩惱性或無覆無記性者，彼等具有信等之種子，因為彼等與信等並無一同生起與滅除，故彼等並無信等之特殊習氣。若彼等與信等一同生滅，則將成為善性，而非煩惱性與無記性，如是亦與所欲證者相同。先前於欲界與色界所生之善法，彼等之習氣，因多種異類心識所間隔，故亦不能說由彼等所生。彼時亦無其他之識。 根識亦無，意識則與信等相應而生，且不承認阿賴耶識。因此，生於無色界之有情，其意識生為善性者，將成為無因，如是，斷善根者亦將極度過分地生起信等之善法。如是，以如前所說之理路，生於無色界者之心識生為煩惱性者，將成為無因而生，如是，阿羅漢亦將極度過分地生起煩惱。又，彼處所生之聖者不還者，當其現證出世間心時，其有將會止息，因為若無阿賴耶識，則無其他可作為安立有之基礎之心識。彼聖道本身亦不能安立為有，因為彼乃有之對治。有止息
English
At that time, when consciousness arises in conjunction with virtuous qualities such as faith, it is not reasonable to consider that consciousness itself is the seed of those qualities. This is because those qualities, such as faith, that arise simultaneously with oneself do not arise and cease together with other instances of faith. Furthermore, others do not accept that cause and effect occur simultaneously. It is also not possible to say that one's previous consciousness, whether afflicted or unobscured and indeterminate, possesses the seed of faith, because those states of consciousness do not arise and cease together with faith, and therefore do not have a specific predisposition for faith. If they were to arise and cease together with faith, they would become virtuous rather than afflicted or indeterminate, which would be the same as what is to be proven. It is also not possible to say that the predispositions of virtuous qualities previously born in the desire realm and the form realm arise from those realms, because they are interrupted by many different types of consciousness. At that time, there is no other consciousness. There is no sense consciousness, and the mental consciousness arises in conjunction with faith and other qualities, and because the alaya-consciousness is not accepted. Therefore, the mental consciousness of sentient beings born in the formless realms that arises as virtuous will become causeless. If that were the case, it would be extremely excessive for even those who have severed the root of virtue to generate virtuous qualities such as faith. Similarly, according to the reasoning explained above, the minds of those born in the formless realms that arise as afflicted will arise without a cause. If that were the case, it would be extremely excessive for even arhats to generate afflictions. Furthermore, when noble non-returners born in that realm directly realize supramundane mind, their existence will cease, because if there is no alaya-consciousness, there is no other mind that can serve as the basis for designating existence. The noble path itself cannot be designated as existence, because it is the antidote to existence. Existence ceases.
Tibetan
པར་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་མྱ་ངན་འདས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མི་འོང་བ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ན་དེ་དག་གཉིས་ཀའི་འགྲོ་བ་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་དག་གཉིས་ཀའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་མ་ལུས་པ་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བ་ལེན་པ་མི་འཐད་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་ལེགས་པར་བྱེད་པ་དང་ཉེས་པར་བྱེད་པ་དག་འཆི་འཕོ་བའི་ཚེ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཐོག་མ་ཉིད་རྐང་པའི་མཐིལ་དང་སྤྱི་བོ་ནས་དྲོད་རིམ་གྱིས་འདོར་བར་བྱེད་པ་དེ་མི་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དྲོད་རིམ་གྱིས་འདོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཟིན་པ་དང་། མ་ཟིན་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པ་དག་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གསོན་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་གང་ལ་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱིས་ཟིན་ཀྱང་ཡན་ལག་གཞན་དག་མ་ཟིན་པས་དྲོད་ཡལ་བ་དང་དབང་པོ་འགག་པ་སོགས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་བཞི་ལ་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་རིས་སུ་ཆད་པ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ཀྱིས་ཆ་ཤས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ཡན་ལག་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པས་དེ་ཉིད་སྟོད་དམ་སྨད་ནས་རིམ་གྱིས་འདོར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་འདི་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པས་དོར་བས་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་དེ་ལྟར་འགག་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་མ་དོར་ཡང་། དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཞིག་གིས་དོར་བས་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་སྟོད་དམ་སྨད་ནས་བསྡུ་བར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ། དེ་ལས་གཞན་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མི་རུང་བར་སྤྱོད་པའི་སྐབས་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མ་དོར་བར་ཡང་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་འགག་པར་འགྱུར་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་འགགས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མ་དོར་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་དྲོད་འདོར་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་
Chinese
而且这也不合乎道理，因为这样一来，就会导致（意识）在没有剩余蕴的情况下涅槃。同样，由于生于有顶，依靠无任何不还果的众生而现证出世间道时，那二者的行境都会消失，因为那二者的所有有漏心都已止息。已经阐述了受生是不合理的。如果无有阿赖耶识，那么善行者和恶行者在死亡和转生时，最初从脚底和头顶依次散失体温，这也会变得不可能。因为没有其他的识会这样做。像这样依次散失体温，也是由识所摄持和非由识所摄持所致。因为对于不由心所摄持的事物，没有见到过这种情况。其中，暂且说身体的识是不合理的。即使在活着的时候，身体的哪个肢体生起了身体的识，即使那个肢体被心所摄持，但其他的肢体没有被摄持，也会导致体温消失和官能坏灭等。由于同样的理由，眼识等其他四识也是不合理的。因为安住在异体所断之处的身体，并非遍及一切部分。如果说身体的官能遍及一切肢体，所以它会从上部或下部依次散失。如果是这样，这需要考察，身体的官能是由于识的舍弃而坏灭，还是即使没有舍弃，也会这样变化。如果是前者，那么需要考察，是哪个识的舍弃会导致身体的官能从上部或下部收摄，那个识是入胎识，还是其他的识。入胎识在这种情况下是不合理的。如果说即使没有识的舍弃，身体的官能也会坏灭，那是不合理的，因为如果身体的官能坏灭，识没有舍弃是不合理的。如果说是意识舍弃体温，那么
English
Moreover, this is not reasonable, because it would follow that (consciousness) would pass into nirvana in a realm where there are no remaining aggregates. Similarly, because of being born at the peak of existence, when the path beyond the world is manifestly realized by relying on sentient beings who have no non-returners whatsoever, the sphere of activity of both of those would cease, because all of the contaminated minds of both of those have ceased. It has already been explained that taking rebirth is unreasonable. If there were no ālaya-vijñāna, then the gradual loss of warmth from the soles of the feet and the crown of the head, respectively, at the time of death and transmigration by those who perform good deeds and those who perform evil deeds would become impossible. Because there is no other consciousness that would do so. That gradual loss of warmth is also due to being apprehended by consciousness and not being apprehended. Because such a change has not been seen in things not apprehended by the mind. For the time being, the consciousness of the body is not reasonable, because even in the state of being alive, whatever limb of the body in which the consciousness of the body arises, even if that limb is apprehended by the mind, it would follow that other limbs that are not apprehended would lose warmth and the faculties would decay, etc. For the same reason, the other four, such as eye consciousness, are also not reasonable, because the body that abides in a severed support does not pervade all parts. If it is said that the faculty of the body pervades all limbs, so it gradually loses it from the upper or lower part. If so, this needs to be examined, whether the faculty of the body decays in this way due to the abandonment of consciousness, or whether it changes in this way even if it is not abandoned. If it is the former, then it needs to be examined which consciousness's abandonment causes the faculty of the body to be withdrawn from the upper or lower part, whether that consciousness is the entering consciousness or another consciousness. The entering consciousness is unreasonable in this case. If it is said that even without the abandonment of consciousness, the faculty of the body will decay, that is unreasonable, because if the faculty of the body decays, it is unreasonable for consciousness not to be abandoned. If it is said that the consciousness of the mind abandons warmth, then