Chinese
因此，所有由各种事物所熏染的习气，不被遮蔽，并且完全处于不可言说的状态，这种说法是合理的。如果这样，那么从这些习气中，善与非善等各种各样的结果是如何产生的呢？对此，导师本人通过比喻的方式清楚地说明了。例如，《摄大乘论》中说：“如果不是不同的习气，也不是各种各样的习气，那么怎么能成为各种不同事物的因呢？”例如，用各种各样的茜草染色的布，在没有显现出各种颜色的时候，当放入染缸中时，布上会显现出各种不同的颜色。同样，阿赖耶识在习气存在的时候不是各种各样的，但是当它趋向于显现果实的染缸时，就会显现出无数的事物。这就是大乘中极其微细和深奥的缘起。”这就是所说的内容。这同时也引证了对先前观点的驳斥。为什么只展示了比喻，而没有展示能够成立的理证呢？因为习气不是各种各样的，这已经通过理证成立了。并且，当说各种不同的事物也由此产生时，会怀疑从不是不同因中产生各种结果是相违的。当看到比喻时，这种怀疑就会消除，因此比喻本身就是成立的依据。那么，如上所说的种子有多少种呢？经中说：“外与内和不明显，睡眠和世俗真实性，殊胜的意义，所有这些，被称为六种种子。”也就是说，种子可以分为外在的种子和内在的种子两种。其中，外在的种子是乌巴拉花的根和青稞的种子等等。内在的种子是存在于阿赖耶识中的习气。这些种子本身，又可以分为不明显的两种，以及世俗和胜义两种，分为四种，因此就变成了六种。其中，不明显的两种是指在完全染污和完全清净方面不明显，或者在善和非善方面不明显。世俗是指外在的种子，这些只是名言上的幼苗等等的种子。
English
Therefore, it is reasonable to say that all the predispositions imprinted by various things are unobscured and remain entirely in an unpredicated state. If so, how do various results such as good and non-good arise from these? In this regard, the teacher himself clearly explained it through an analogy. For example, in the Compendium on the Great Vehicle it says: "If they are not different predispositions and not various, how can they be the cause of various different things?" For example, when cloth dyed with various madder roots does not appear in various colors, when it is put into a dye vat, the cloth will show various different colors. Similarly, the alaya-consciousness is not various at the time of predispositions, but when it tends towards appearing in the dye vat of manifesting results, it shows countless things. This is the extremely subtle and profound dependent arising in the Great Vehicle. This is what was said. This also cites a refutation of the previous view. Why was only an analogy shown and not a reason for establishing it? Because the predispositions are not various, this has already been established by reason. And when it is said that various different things also arise from it, there is doubt that it is contradictory for various results to arise from a non-different cause. When the analogy is seen, that doubt will be dispelled, therefore the analogy itself is the basis for establishment. How many kinds of seeds are there as described above? It is said: "External and internal and non-manifest, sleep and conventional reality and, the ultimate meaning, all of these are considered six kinds of seeds." That is, seeds can be divided into two types: external seeds and internal seeds. Among them, external seeds are the roots of the utpala flower and barley seeds, etc. Internal seeds are the predispositions that exist in the alaya-consciousness. These seeds themselves can be divided into two non-manifest ones, and two conventional and ultimate ones, divided into four, thus becoming six. Among them, the two non-manifest ones are non-manifest in terms of complete defilement and complete purification, or non-manifest in terms of good and non-good. Conventional reality refers to external seeds, which are merely nominal seeds of sprouts, etc.
Tibetan
གྲགས་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞིའི་བག་ཆགས་ཁོ་ན་ལས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པ་ནི་ནང་གི་ས་བོན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་རྒྱུའི་རྐྱེན་དུ་རིགས་པས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དེ་དག་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྟག་བཟོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད་དོ། །ཕྱི་དང་ནང་གི་ས་བོན་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་གཞན་དཔྱད་པ་ནི། སྐད་ཅིག་མ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་། །དེ་ནི་རྒྱུན་ཆགས་འབྱུང་བར་འདོད། །ངེས་དང་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་དང་། །རང་གི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཕྱི་དང་ནང་གི་ས་བོན་དེ་དག་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་རིམ་བཞིན་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པ་ལ་རྐྱེན་གྱིས་ཁྱད་པར་སྐྱེད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རྣམས་ཅིག་ཅར་བསྐྱེད་པའི་ཡང་ན་རིམ་གྱིས་ཀྱང་མི་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་རང་གི་འབྲས་བུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཁོ་ནར་འབྱུང་གི་སྔ་བའམ་ཕྱི་བར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། འབྲས་བུ་ད་ལྟར་བ་ཡིན་ན་རྒྱུ་འདས་པ་ནི་འགགས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟར་རྒྱུར་རུང་བ་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ད་ལྟར་བ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་མ་འོངས་པ་ནི་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རྒྱུའི་བྱ་བ་མེད་པས་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག་དུས་མི་མཉམ་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་གྱི་དུས་མཉམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དོན་གསང་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པ་ཡང་ཡོད་དེ། །མར་མེ་དང་འོད་ལྟ་བུའོ། །མི་མཉམ་པ་ཡང་ཡོད་དེ། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་འཆད་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་ནི་དུས་མཉམ་ཉིད་ཡིན་པར་མངོན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་དེ་དག་དུས་མཉམ་དུ་གཅིག་གི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གཅིག་འགྱུར་བར་ཇི་ལྟར་ལྟ་ཞེས། དཔེར་ན་མར་མེའི་མེ་ལྕེ་འབྱུང་བ་དང་སྙིང་པོ་ཚིག་པ་ཕན་ཚུན་དུས་མཉམ་པ་དང་། མདུང་ཁྱིམ་ཡང་དུས་མཉམ་དུ་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་ནས་མི་འགྱེལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་གཅིག་གི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་ལྟའོ། །ཞེས་དང་། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཅེས་དང་། སྐད་ཅིག་ལྷན་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མི
Chinese
这只是名声上的，并非真实，因为苗芽等是从阿赖耶识的习气中产生的。究竟的种子是内在的种子，因为以理性能成立它本身是诸法之因缘。而且，这些是依次作为名言识之境，并且是堪忍观察的，这样宣说的。对外在和内在的种子之差别另作观察：刹那和同时生起，那是认为相续生起，依赖于决定和因缘，并且成办自己的果。如是说，对于此，外在和内在的种子是刹那的，因为依赖于因缘而次第产生果。否则，产生果就不依赖于因缘了，因为常法不能被因缘所改变。因此，果要么同时产生，要么次第也不产生。而且，它只是和自己的果同时产生，而不是在之前或之后，就像这样：如果果是现在的，那么因是过去的，因为已经灭尽不存在，所以不像虚空中的花朵一样不能作为因。如果因是现在的，那么果是未来的，因为不是实有，所以对它没有因的作用，因此不应成为果。对此，一些解释者说，只有时间不相同才能成为因果，时间相同则不是。在《义隐显说》中说，世俗谛中也有因果同时的，比如灯和光。也有不同时的，比如种子和苗芽。虽然这样说，但论师的意图似乎是同时的，如云：阿赖耶识和一切烦恼法，如何视为同时成为一个的因？比如灯焰生起和灯芯燃烧是互相同时的，箭筒也是同时互相依赖而不倒下，像那样，这里也应视为成为一个的因。以及“同时生起”和“因为刹那同时”等这样说的缘故。因果时
English
It is only in name, not truly, because sprouts and the like arise from the habits of the alaya consciousness. The ultimate seed is the inner seed, because it is logically established that it itself is the cause and condition of all dharmas. Moreover, these are said to be objects of conventional consciousness in sequence and are able to withstand examination. Another examination of the difference between outer and inner seeds: They arise instantaneously and simultaneously. It is considered that it arises continuously. It depends on certainty and conditions, and accomplishes its own result. It is said that, for this, the outer and inner seeds are momentary, because they depend on conditions and produce results in sequence. Otherwise, the production of results would not depend on conditions, because permanent things cannot be changed by conditions. Therefore, results either arise simultaneously or do not arise sequentially either. Moreover, it only arises simultaneously with its own result, not before or after, like this: If the result is present, then the cause is past, because it has ceased and does not exist, so it cannot be a cause like a flower in the sky. If the cause is present, then the result is future, because it is not real, so there is no action of the cause on it, therefore it should not be a result. To this, some commentators say that only when times are different can they become cause and effect, but not when times are the same. In the "Explanation of the Hidden Meaning," it is said that in conventional truth, there are also simultaneous causes and effects, such as a lamp and light. There are also non-simultaneous ones, such as seeds and sprouts. Although it is said like this, the teacher's intention seems to be simultaneous, as it is said: How can the alaya consciousness and all afflicted dharmas be regarded as simultaneously becoming one cause? For example, the arising of a lamp flame and the burning of the wick are simultaneous with each other, and the quiver also relies on each other simultaneously and does not fall, just like that, here too, it should be regarded as becoming one cause. And because it is said such as "arising simultaneously" and "because of instantaneous simultaneity." Cause and effect time
Tibetan
་མཉམ་པ་བཞེད་ན་ནི་བསྒོ་བྱ་སྒོ་བྱེད་ཡང་དུས་མཉམ་པ་ཁོ་ནར་བསྒྲུབ་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གམ་གཉིས་ལ་སོགས་པར་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་སྐྱེད་བྱའི་འབྲས་བུ་ཇི་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཅིས་མངོན་ཞེ་ན། འབྲས་ས་ལུ་ལ་སོགས་པའི་མྱུ་གུ་དང་སྡོང་བུ་དང་སྦུ་གུ་ལ་སོགས་པ་འཆོས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཅི་སྟེ་རང་གི་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་མེད་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་གནས་སྐབས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་གྱི་རང་གི་ཁྱད་པར་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་རང་གི་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། སྦྱང་ནང་གི་འབྲས་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་རིགས་འདྲ་སྔ་མའི་རྐྱེན་ལས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་མྱུ་གུའི་གནས་སྐབས་ན་ས་བོན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་གྱིས་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། མྱུ་གུ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ས་བོན་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པ་ལས་དཔགས་ནས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་ཡང་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ཡོད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱིའི་ས་བོན་རྣམས་ནི་འགལ་རྐྱེན་དང་མ་ཕྲད་ན་ཇི་སྲིད་རང་གི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་རྒྱུན་འཇུག་ལ་གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་མཐར་ཐུག་པ་དེའི་ཚེ་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ཡང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འགལ་རྐྱེན་དང་འཕྲད་ན་ནི་ནམ་ཕྲད་པ་དེའི་ཚེ་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ལྡོག་ལ་གང་གི་ཚེ་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ལོག་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡང་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པའམ་འགྲིབ་པར་འགྱུར་གྱི་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་དང་ཡངས་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ནང་གི་ས་བོན་རྣམས་ལ་སྲིད་པ་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་དག་ནི་ཇི་སྲིད་རང་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་འཇུག་གོ །བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་ནི་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་འཇུག་གོ ། དེ་ལ་ཡང་མཐོང་སྤང་གིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པ་ནི་མཐོང་ལམ་སྐྱེས་པ་ན་ལྡོག་ལ། སྒོམ་སྤང་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་ནམ། ས་བརྒྱད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་ན་ལྡོག་གོ །མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་ལ་ཕུང་པོ་
Chinese
如果认为同时，那么能教者和所教者也只能被证实是同时，因为这不合理。同时产生也不是指在一刹那或两刹那等产生，而是指在所生之果存在期间持续不断地产生。这是如何显现的呢？比如稻谷等的幼苗、树干和茎等生长的时候，如果自身的种子之延续不存在，那么它就只会停留在那个状态，而不会越来越发展自己的特点，因为没有自身种子之延续。比如，就像糠中的米一样。如果说，因为相似于自身的前一类的因缘而发展，所以没有过失。那么，这就已经说过前后不能成为因果了。如果这样，在幼苗的阶段因为没有看到种子，那怎么可以呢？因为种子的延续是能力之自性，所以从幼苗来说，是不可说与其相同或相异的。因此，种子不是显现的对境，但是，从之前所说的道理来推断，在幼苗等的时候，也安立为有种子的延续。其中，外在的种子如果没有遇到违缘，就会持续到自己的果实完全成熟的最终阶段，当果实成熟到最终阶段的时候，种子的延续也会停止。如果遇到违缘，那么什么时候遇到，种子的延续就什么时候停止，当种子的延续停止的时候，果实也会停留在那个状态，或者衰退，而不会越来越发展和扩大等。对于内在的种子来说，有支的习气会持续到自己的异熟果彻底成熟为止。我执的习气会持续到对治生起为止。其中，被见道所摄的相，在生起见道时停止，而修道所断的那些，在生起金刚喻定，或者八地之智慧时停止。名言的习气，对于声闻和独觉来说，蕴
English
If it is thought to be simultaneous, then the teacher and the taught can only be proven to be simultaneous, because that is not reasonable. Simultaneous arising does not mean arising in one or two moments, but rather it means continuously arising as long as the produced fruit exists. How is this manifested? For example, when sprouts, stems, and stalks of rice, etc., are growing, if the continuation of their own seed does not exist, then they will only remain in that state, and will not develop their own characteristics more and more, because there is no continuation of their own seed. For example, like rice in chaff. If it is said that it develops because of the cause of the previous similar kind, then there is no fault. Then, it has already been said that the previous and subsequent cannot be cause and effect. If so, how is it possible that the seed is not seen in the stage of the sprout? Because the continuation of the seed is the nature of the ability, so from the sprout, it cannot be said to be the same or different from it. Therefore, the seed is not an object of manifestation, but, inferred from the previously mentioned reasoning, it is also established that there is a continuation of the seed even at the time of sprouts, etc. Among them, external seeds, if they do not encounter obstacles, will continue until the final stage when their fruit is fully ripe, and when the fruit ripens to the final stage, the continuation of the seed will also stop. If it encounters obstacles, then whenever it encounters them, the continuation of the seed will stop, and when the continuation of the seed stops, the fruit will also remain in that state, or decline, and will not develop and expand more and more. For internal seeds, the habits of the limbs of existence will continue until their fully ripened fruit is completely mature. The habits of self-grasping will continue until the antidote arises. Among them, the aspects included in what is to be abandoned by seeing stop when the path of seeing arises, while those to be abandoned by meditation stop when the Vajra-like Samadhi or the wisdom of the eighth ground arises. The habits of expression, for Hearers and Solitary Buddhas, the aggregates