Tibetan
།འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་རྣམ་སྨིན་དང་། རྒྱུའི་ངོ་བོ་ས་བོན་གྱི་ཆ་གཉིས་ཡིན་ལ། དང་པོ་ནི་ཟབ་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟིང་དཔག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི་ཕྲ་བ་ཡིན་ཏེ་རྫས་སུ་མེད་པས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པར་བརྟགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བ་དང་། སྐྱེ་བས་ཐོབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཟབ་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གིས་ཀྱང་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཉན་རང་དང་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཤེས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་ཟབ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་པ་མོས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཀྱང་ཤེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཕྲ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཟབ་ཅིང་ཕྲ་བའི་ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་ཆུའི་རྒྱུན་རང་གི་ངང་གིས་འབབ་པ་ན་རླུང་གི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་རླབས་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་པ་བཞིན་དུ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལྟར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད། ཆུའི་རླབས་ལྟ་བུའི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཇུག་པས་དེའི་ཕྱིར་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ་ཅེས་སྨོས་སོ། ། འདི་ནི་བྱིས་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྨོས་པའི་སྒོ་ནས་མ་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ལ་འདི་བསྟན་མི་དགོས་ཤིང་། བསྟན་ན་ཉེས་དམིགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་མི་དགོས་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཤེས་བྱ་ཕྲ་མོས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་ཀྱང་ཤེས་བྱ་རྒྱ་ཆེན་ཤེས་པ་ལྷུར་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་ན་ཉེས་དམིགས་སུ་ཡང་འགྱུར་ཏེ། ལུས་ལེན་པ་དང་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར། བདག་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་རང་གི་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ལས་རིང་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་སེམས་དེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་མ་བསྟན་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཤེས་བྱ་ཕྲ་མོས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤེས་བྱ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རགས་པ་དང་ཕྲ་བའོ་དེ་ལ་ཕྲ་མོ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། རགས་པ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སྒོ་ནས། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པ་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་རགས་པ་ཁོ་ན་ལ་ཐོས་པ་དང་། བསམ་པས་གོམས་པར་བྱས་པས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་དང་དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བར་ནུས་པས། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཤེས་བྱ་རགས་པ་ཁོ་ན་བསྟན་གྱི་ཕྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དེ་དག་ནི་ཤེས་བྱ་ཤེས་པ་ལ་གཙོ་བོར་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ལ་གཙོ་བོར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང་། བློ་མི་གསལ་བས་ཤེས་བྱ་ཕྲ་མོ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་གྱི་རགས་པ་ཙམ་ཤེས་པར་ནུས་ལ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྟན་པ་མེད་པར་ཡང་འདི་ཤེས་བྱའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་ལ། དེ་དག་ཐོས་བསམ་གྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་སྒོམ་བྱུང་གིས་གོམས་པར་མ་བྱས་པར་ཡང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་སླ་བ་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཁོ་ན་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གྲགས་པའི་རྣམ་གྲངས་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་གྲགས་པའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་གཅིག་ལ་འཕྲོས་པའི་ལུང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕན་ཡོན་རྣམ་པ་བཞིའི་མདོ་ལས། སྐྱེ་དགུ་ཀུན་གཞི་ལ་ཀུན་དུ་དགའ་བ། ཀུན་གཞི་ལ་དགའ་བ། ཀུན་གཞི་ལ་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ། ཀུན་གཞི་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་དག་ལ། ཀུན་གཞི་ཡང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་བསྟན་ན་ཉན་འདོད་ལ་རྣ་བ་གཏོད་དེ། ཀུན་ཤེས་པར་བྱེད་པར་སེམས་ཉེ་བར་འཇོག་ཅིང་། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ན་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་འདི་ཡང་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྣམ་གྲངས་འདིས་ཀྱང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་
Chinese
就像“我没有向孩子们展示这个”所说的那样。其中，什么是取蕴的识，那是果的自性异熟和因的体性种子的两个部分。第一部分是深奥的，因为世间的智者们无法推测。第二部分是微细的，因为它不是实物，因此无法说成是此或彼，难以考察。另一方面，它是深奥的，因为它无法成为从闻思产生的智慧和生得智慧的现量。它也是微细的，因为世间禅定者也无法使之成为现量。或者，它是深奥的，因为声闻、独觉和孩子们难以用智慧了解，也是微细的，因为菩萨行者们的智慧也无法了解。如此深奥而微细的取蕴的识，是具有一切遍染污法的全部种子的。例如，当水流自然流动时，就像与风的因缘所产生的无数波浪一同前进一样，阿赖耶识如河流般刹那也不间断地生起，它与如水波般的入蕴的识一同进入，因此才说如河流般流动。这没有向声闻和独觉种性的人们，以如其自性的方式宣说，因为没有必要向他们宣说这个，如果宣说就会变成过失。为什么没有必要宣说呢？因为这是以微细所知概括的，而且他们也不重视了解广大的所知。如果宣说也会变成过失，因为取身和持续进入等本身与我相符，如果认为有我，就会远离自己所希求的果——解脱。为什么在声闻乘中没有将心称为阿赖耶识或取蕴识呢？因为这是以微细所知概括的，就像这样了解
English
It is like saying, "I have not shown this to the children." Among them, what is the consciousness of taking, that is, the two parts of the nature of the fruit, the fully ripened, and the essence of the cause, the seed. The first part is profound, because the wise men of the world cannot speculate. The second part is subtle, because it is not a substance, so it cannot be said to be this or that, and it is difficult to examine. On the other hand, it is profound because it cannot become the direct perception of wisdom arising from hearing and thinking, and innate wisdom. It is also subtle because worldly meditators also cannot make it a direct perception. Or, it is profound because it is difficult for the wisdom of hearers, solitary realizers, and children to understand, and it is also subtle because the wisdom of bodhisattvas who are aspiring practitioners cannot understand. Thus, the profound and subtle consciousness of taking is endowed with all the seeds of all pervasively afflicted dharmas. For example, when a stream of water flows naturally, just as it goes along with the countless waves arising from the cause of the wind, the alaya consciousness, like a stream of water, arises without interruption for even a moment. It enters together with the entering consciousnesses, which are like water waves, therefore it is said to flow like a stream of water. This has not been taught to those of the Hearer and Solitary Realizer lineages in the way that it is in its own nature, because it is not necessary to teach this to them, and if it is taught, it will become a fault. Why is it not necessary to teach? Because this is summarized by subtle knowable objects, and they also do not value understanding vast knowable objects. If it is taught, it will also become a fault, because taking the body and continuously entering, etc., are themselves in accordance with the self. If they think that there is a self, they will be far from attaining the fruit they desire, liberation. Why is the mind not called alaya consciousness or taking consciousness in the Hearer Vehicle? Because this is summarized by subtle knowable objects, like this understanding
Chinese
二者之相有二种，即粗相与细相。其中，细相从共相之门而言，即法无我；从自相之门而言，以难以了知之故，即是阿赖耶识。粗相从共相之门而言，即人无我；从自相之门而言，即色等。其中，声闻众唯于共相与自相之粗相，以听闻与思维而串习，故次第能以圣者之等持及其后得之智慧现证，是故唯为彼等宣说粗相之所知，而非细相。何以故？因彼等非以了知所知为主，而以现证涅槃为主故；且以慧力不明故，不能了知细相之所知，唯能知粗相，然仅以彼亦能成就自之解脱故。菩萨众则以了知一切所知而行，何时若不宣说阿赖耶识，亦不能轻易通达此为所知之处，即所知之体性、自性、三自性等；若未以听闻思维通达彼等，亦未以修所生慧串习，则不易获得一切智智，是故唯为彼等宣说阿赖耶识。大乘之名相已宣说竟。 当宣说声闻乘之名相，如是于一处所说之经，如来出现之四种利益经中云：“于一切有情阿赖耶识中普皆欢喜，于阿赖耶识中欢喜，于阿赖耶识中正出现，于阿赖耶识中现前欢喜者，若为彼等宣说阿赖耶识，则乐于听闻而倾注耳根，以一切了知而心专注，修行随顺于法之法，如来出现于世间，则此稀有奇妙之法亦出现于世间。”如是所说之语，亦以名相此亦宣说阿赖耶识，于彼之外。
English
The aspects of the two are twofold: gross and subtle. Among them, the subtle aspect, from the perspective of the general characteristic, is the selflessness of phenomena; from the perspective of its own characteristic, due to its difficulty to understand, it is the ālaya-vijñāna. The gross aspect, from the perspective of the general characteristic, is the selflessness of persons; from the perspective of its own characteristic, it is form and so on. Among them, the Śrāvakas, only through hearing and contemplating the gross aspects of the general and individual characteristics, can gradually realize them directly with the samādhi of the noble ones and the wisdom attained thereafter. Therefore, only the gross objects of knowledge are taught to them, not the subtle ones. Why? Because they are not primarily engaged in knowing the knowable, but primarily engaged in realizing nirvāṇa; and because their intelligence is unclear, they cannot understand the subtle objects of knowledge, but can only know the gross ones, and even with just that, they can achieve their own liberation. Bodhisattvas, however, engage in knowing all knowable things. If the ālaya-vijñāna is not taught, one cannot easily understand that this is the place of the knowable, that is, the nature of the knowable, its own nature, the three natures, and so on. If they have not understood these through hearing and contemplation, and have not cultivated them through meditation-born wisdom, it is not easy to attain omniscient wisdom. Therefore, the ālaya-vijñāna is taught only to them. The nomenclature of the Mahāyāna has been explained. Now, the nomenclature of the Śrāvakayāna will be explained. As it is said in a scripture spoken in one place, in the Sūtra of the Four Benefits of the Appearance of the Tathāgata: "If one teaches the Dharma to those who are universally delighted in the ālaya-vijñāna of all beings, who are delighted in the ālaya-vijñāna, who rightly arise in the ālaya-vijñāna, who are manifestly delighted in the ālaya-vijñāna, they will be eager to listen and lend their ears, focusing their minds on knowing everything, practicing the Dharma that accords with the Dharma. If the Tathāgata appears in the world, then this rare and wonderful Dharma will also appear in the world." Such words, also with this nomenclature, teach the ālaya-vijñāna, other than that.