Tibetan
ས་ཐོས་པའི་མིང་ཚིག་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་པོའི་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཐོས་པའི་མཐུ་ལས་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་རྩོམ་པ་པོ་རང་གི་དངོས་ཀྱི་གདུལ་བྱའི་དོན་ཙམ་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་ཕྱིས་འཇུག་གི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་བསྡུ་བ་བྱས་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་གླེགས་བམ་དུ་བཀོད་པ་སོགས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་དེ་འདི་ལྟར། འཆད་པ་པོ་གཉིས་པས་བསྟན་བཅོས་འཆད་པར་བྱེད་པའི་ཡི་གེའི་ཚོགས་དེ་དག་ཀྱང་འཆད་པ་པོ་གཉིས་པས་བྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་འཆད་པ་པོ་དང་པོ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཡི་གེའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་དུ་ཐོས་པས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལས་ཡི་གེའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་གོ་རིམ་མ་འཆོལ་བར་འཆད་པ་པོ་གཉིས་པས་འཆད་པར་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ན་ཡི་གེའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་པོས་ཇི་ལྟར་བསྒྲིགས་པའི་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་དུ་འཆད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྤེལ་བ་ཡིས་ནི་གཞུང་གཞན་ཡང་། །མན་ངག་ལས་གཞན་གཞན་དག་གིས། །འདོན་པ་གང་མཐོང་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བས་ན་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡི་གེའི་གོ་རིམ་གྱི་ཁྱད་པར་གསར་དུ་སྡེབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་ཡི་གེའི་ངོ་བོ་གསར་དུ་རྩོམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོའི་སྔ་རོལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་གདོད་མ་ནས་མི་འགྱུར་བར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལྕེ་རྐན་ལ་སོགས་པའི་རྩོལ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་ཙམ་ཞིག་གདོད་མ་ནས་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་དེའི་སྔར་ཡི་གེ་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་ཐོག་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ལ་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་པ་དག་སྒྲའི་ཚངས་པ་མ་བྱས་པ་དང་རྟག་པར་འདོད་པའི་འཁྲུལ་གཞི་ཡང་འདི་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་པོ་དག་གིས། ཡི་གེའི་གོ་རིམ་གསར་དུ་སྡེབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་རྣམས་རྩོམ་པ་པོས་ཇི་ལྟར་སྡེབས་པ་ལྟར་གྱི་གོ་རིམ་མ་འཆོལ་བར་འདོན་པ་ནི་རྩོམ་པ་པོ་དེ་ཉིད
Chinese
如果说听闻的名称和词句不是论著，因为它们不是通过听闻论著作者的文字集合的力量而产生的。如果是这样，那么论著就只能对作者自己的直接调伏对象起作用，而对后来的调伏对象则不起作用，那么如来所作的结集佛经，以及创作论著、记录在书本上等等，就都变得没有意义了吗？不是这样的，这种过失是不存在的，因为这样，第二位讲法者讲论著时所用的文字集合，也不是第二位讲法者所作的，那么是什么呢？是第一位讲法者，也就是论著作者自己所作的。从那里，文字集合按照原样听闻后，通过回忆，第二位讲法者才能不混乱地讲说这些文字集合。否则，文字集合就不能按照论著作者编排的顺序来讲述。正如《释量论》中所说：“通过传播，其他的论著，从口诀之外的其他途径，见到什么诵读呢？”因此，论著作者们只是新编排文字的顺序的差别，而不是新创作文字的本质，因为文字在论著作者之前，从无始以来就存在。而且，文字的物质本质并非从一开始就存在而不变化，因为那样舌头和上颚等的努力就变得没有意义了。仅仅是种类从一开始就不存在也不是，如果文字有作者，那么在此之前文字就不存在了，那样表达的词语就会中断。因此，由于表达的词语是无始的，所以文字也是无始的。外道们将声音视为梵天所造和常有的错误根源也是这个。因为论著作者们，新编排文字的顺序，因此，文字按照作者编排的顺序不混乱地诵读，就是作者本身。
English
If it is said that the names and words heard are not treatises, because they do not arise from the power of hearing the collection of letters of the treatise's author. If that is the case, then the treatise would only serve the purpose of the author's own direct disciples, and not for later disciples. Then, the collection of the Buddha's teachings done by the Tathagata, as well as composing treatises, recording them in books, etc., would all become meaningless? This fault does not exist, because in this way, the collection of letters used by the second expounder to explain the treatise is not made by the second expounder. What is it then? It is made by the first expounder, the author of the treatise himself. From there, after hearing the collection of letters as it is, through recollection, the second expounder is able to explain these collections of letters without confusion. Otherwise, the collection of letters cannot be explained in the order in which the treatise author arranged them. As it is said in the Pramāṇavārttika, "Through propagation, other treatises, from other paths than oral instructions, what recitation is seen?" Therefore, the treatise authors only newly arrange the difference in the order of letters, but do not newly create the essence of letters, because letters exist from beginningless time before the treatise author. Moreover, the material essence of letters does not exist from the beginning without changing, because then the effort of the tongue and palate, etc., would become meaningless. It is also not the case that only the category does not exist from the beginning, because if letters had an author, then before that, letters would not exist, and then the expression of words would be interrupted. Therefore, since the expression of words is beginningless, letters are also beginningless. The mistaken basis for outsiders believing that sound is created by Brahma and is permanent is also this. Because the treatise authors, newly arrange the order of letters, therefore, reciting the letters without confusion according to the order in which the author arranged them is the author himself.
Tibetan
་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡི་གེ་རྣམས་རྩོམ་པ་པོས་ཇི་ལྟར་བསྡེབས་པ་ལྟར་གྱི་གོ་རིམ་མ་འཆོལ་བར་འདོན་པ་ན། ཆེ་གེ་མོས་བརྩམས་པའི་བསྟན་བཅོས་འདོན་ནོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐ་མལ་པ་དག་གིས་གླེགས་བམ་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་ཀློག་པ་ན་ཡི་གེའི་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་དུ་ཀློག་པ་ནི་སྔོན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཡི་གེའི་གོ་རིམ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཀློག་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འཐོབ་ལ། ཡི་གེའི་གོ་རིམ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྡེབས་པས་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ལྡོག་གི་དོན་གསལ་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དངོས་ནི། ཉན་པ་པོའི་བློ་དང་འབྲེལ་བའི་མིང་ཚིག་རྣམས་ཡིན་ལ་དེ་དག་གི་སྒྲོ་གདགས་པའི་གཞི་ནི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་པོས་བསྡེབས་པའི་ཡི་གེའི་ཚོགས་གོ་རིམ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ནི། འཕགས་པའི་ཆོས་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་མ་ཐོབ་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་གདགས་སོ། །འཇུག་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གམ། རྒྱུད་ཆད་པ་ལ་མི་གདགས་ཀྱི། འོན་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཇུག་པ་ལ་གདགས་སོ། །སོ་སོར་ངེས་པ་ནི་རྣམ་སྨིན་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ལེགས་པར་སྤྱད་པའོ། །མི་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཉེས་སྤྱོད་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་ལ་གདགས་སོ། །འབྱོར་འབྲེལ་ནི་སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྟ་བུ་རྒྱུ་དང་རྗེས་མཐུན་པར་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ལ་གདགས་སོ། །འགྱོགས་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བར་མ་ཆད་པར་མྱུར་བར་འབྱུང་བ་ལ་གདགས་སོ། །གོ་རིམ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བ་ལ་མ་ཡིན་གྱི་རེ་རེ་ནས་འབྱུང་བ་ལ་གདགས་སོ། །དུས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྒྱུན་དུ་འབྱུང་བ་ན་བྱུང་ལ་འགགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་འདས་པ་ཞེས་དང་། རྒྱུ་ཡོད་ལ་མ་བྱུང་བ་ལ་ནི་མ་འོངས་པ་ཞེས་དང་། བྱུང་བ་ལ་མ་འགགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ད་ལྟར་བའི་དུས་ཞེས་གདགས་སོ། །ཡུལ་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པ་ཕྱོགས་བཅུ་ཐམས་ཅད་ན་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་ལས་གདགས་སོ། །གཟུགས་མེད་པ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཕྱོགས་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲངས་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་
Chinese
依赖于此，当其他人们也按照作者编排的顺序不紊乱地念诵文字时，就获得了“念诵某某所著论典”的名称。同样，当普通人念诵经卷中善逝的教言时，像那样念诵文字的顺序，与之前佛陀所说的文字顺序没有差别，因此获得了“念诵佛陀教言”的名称。文字的顺序是佛陀编排的，因此也获得了“佛陀教言”的名称。如此说来，阐明人们取舍之义的真实论典，是与听者的智慧相关的名言，而这些名言的安立基础，是论典作者编排的具有特殊顺序的文字集合。这被称为对论典自性的无垢安立。凡夫：是指没有获得圣者之法无漏道的众生相续。进入：不是指一个刹那，也不是指相续断绝，而是指因和果的相续不间断地进入。各自决定：是指成熟所欲之事的因是善行。不欲之事的因是恶行等等，是指因和果各自不同。相联结：如布施导致受用圆满，是指果与因相顺应而生。迅速：是指因和果之间没有间隔而迅速产生。顺序：不是指因和果同时产生，而是指一个接一个地产生。时间：是指因和果持续产生时，已经产生并已停止的称为过去，有因而未产生的称为未来，已经产生而未停止的称为现在。处所：是指在东方等十方一切处，存在有色法的因和果。对于无色法来说则不是，因为它们不能遍及方位。数量是指有为法
English
It depends on this, and when other people also recite the letters without confusing the order as arranged by the author, they obtain the name "reciting the treatise composed by so-and-so." Similarly, when ordinary people read the words of the Sugata in the scriptures, reading the order of the letters in that way is no different from the order of letters spoken by the Buddha in the past, so they obtain the name "reading the words of the Buddha." The order of the letters was arranged by the Buddha, so it also obtains the name "words of the Buddha." Thus, the actual treatise that clarifies the meaning of what people should adopt or reject is the words and phrases related to the listener's intelligence, and the basis for establishing these words and phrases is the collection of letters arranged by the author of the treatise, which has a special order. This is called the flawless establishment of the nature of a treatise. Ordinary being: refers to the mindstream of sentient beings who have not attained the undefiled path of the Dharma of the Noble Ones. Entering: does not refer to a single moment or the cessation of the mindstream, but rather refers to the continuous entering of cause and effect without interruption, even for a moment. Separate determination: refers to the fact that the cause of desired results is good conduct. The cause of undesired results is misconduct, and so on, referring to the fact that cause and effect are separate and distinct. Connection: such as generosity leading to abundant resources, refers to the effect arising in accordance with the cause. Swiftness: refers to the rapid arising of cause and effect without interruption. Order: does not refer to cause and effect arising simultaneously, but rather to them arising one by one. Time: refers to the fact that when cause and effect continuously arise, what has arisen and ceased is called the past, what has a cause but has not yet arisen is called the future, and what has arisen but has not ceased is called the present. Place: refers to the fact that in all ten directions, such as the east, there are causes and effects of form. It is not so for formless phenomena, because they cannot pervade the directions. Number refers to conditioned phenomena