Tibetan
གས་པའི་ཕྱིར་རོ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡི་གེ་ཨའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པས་བཟུང་བྱ་དེ་ཉིད་རྫས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། བློ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དེ་ཉིད་ལ་ཡི་གེ་ཨ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་རྗེས་སུ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཨ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་གདངས་དེ་རྣམས་ལ་རྟོག་པས་ཡི་གེ་ཨའོ། །སྙམ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པས་དེའི་ཕྱིར་འདིའི་གདགས་གཞི་ནི་སྒྲའི་གདངས་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཨའི་རང་བཞིན་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བའི་ཚུལ་དུ་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །མིང་དང་ཚིག་གི་ཚོགས་རྣམས་ནི་སྔར་རིགས་པ་སྨྲ་བ་དག་གི་ལུགས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བར་འདི་དག་ཀྱང་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། རིགས་པ་སྨྲ་བ་དག་ནི་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ན་འདུས་བྱས་དང་དངོས་པོར་མི་རུང་བས་མིང་ཚིག་དག་གི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། འདུས་བྱས་སམ་དངོས་པོར་མི་རུང་ལ་དེ་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཕུང་པོར་མི་བཞེད་ལ། མངོན་པ་བ་དག་ནི་འདི་དག་བཏགས་པས་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་འདུས་བྱས་ལ་གདགས་པས་འདུ་བྱེད་ཕུང་པོར་འཇོག་པ་མི་འགལ་བར་བཞེད་དེ་འདི་ཙམ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུས་པ་ལས་ཤེས་བྱ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་ཐམས་ཅད་ནས་བསྡུས་པ་ནི་ཡི་གེའོ། །འབྲིང་ནི་མིང་ངོ་། །རྒྱས་པ་ནི་ཚིག་གོ །ཡི་གེ་ཙམ་ལ་རྟེན་པས་ནི་སྒྲ་ཙམ་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་ནི་འགའ་ཡང་སོ་སོར་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །མིང་ལ་རྟེན་པས་ནི་ཆོས་དེ་དང་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སོ་སོར་རིག་པ་དང་། སྒྲ་ཡང་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་གྱི། ཆོས་མང་པོ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སོ་སོར་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཚིག་གི་ཚོགས་ལ་རྟེན་པས་ནི་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱའི་ཚུལ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞུང་འདིར་ཚོགས་གསུམ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཚུལ་ནི་དེ་ལྟར་ལྟའོ། །ཚོགས་གསུམ་རྣམ་པར་བཞག་པ་འདི་ལ་རྟེན་ནས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་བླག་ཏུ་ཡང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་ཏེ། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་བླང་དོར་གྱི་དོན་སྟོན་པ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཚོགས་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་སོགས་སྔ་མའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་ཅུང་ཟད་རྣམ་པར་བཞག་ན། སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ལྡོག་གི་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ན་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་གསལ
Chinese
因为这个缘故。因此，认为“这是字母阿”的分别念所执取的对境，并非实有。追随那个心识，因为在世间将“阿”这个名称安立于其上，所以也不是仅仅是假立。因此，对于所有“阿”的声音，通过分别念附加“这是字母阿”的标签。因此，此处的安立基础就是声音本身。正如“阿”的性质一样，其他的元音和辅音也应如此理解。名和词的集合，如同先前理学家们所建立的体系一样，这些也被认可。理学家们认为，如果不是实有，就不能成为有为法和事物，因此名和词的自性是假立的。不能成为有为法或事物，因此不认为是行蕴。但经部师们认为，这些虽然是假立而存在，但因为可以安立为有为法，所以安立为行蕴并不矛盾，这仅仅是区别所在。 此外，在《摄类学》中，对于所知应说的对境，从总体上概括的是字母，中等概括的是名，详细概括的是词。仅仅依靠字母，只能分别认识声音，而无法分别认识任何意义。依靠名，可以分别认识某个事物的自性，也可以分别认识声音，但无法分别认识许多事物的详细分类。依靠词的集合，应该认识一切，也应该认识这种方式。因此，本论中将三者集合与非集合安立为行蕴的方式就是如此。依靠对这三者的安立，可以轻松理解论典的自性。论典是阐述暂时和究竟的取舍之道的，而这也是依靠上述具有特征的三者集合来进行安立的缘故。 此外，依据先前的观点稍作区分，能够清晰阐明人的取舍行为的就是论典。对此也应清楚。
English
Because of that reason. Therefore, the object grasped by the discriminating mind that thinks, "This is the letter A," is not substantially existent. Following that mind, because the term "A" is applied to it in the world, it is also not merely imputed. Therefore, for all the sounds of "A," the label "This is the letter A" is attached by discrimination. Therefore, the basis of imputation here is the sound itself. Just as the nature of "A" is, so too should other vowels and consonants be understood. The collections of names and words are accepted in the same way as the systems established by previous logicians. Logicians believe that if something is not substantially existent, it cannot be a conditioned phenomenon or an object. Therefore, the nature of names and words is imputed. They cannot be conditioned phenomena or objects, and therefore they are not considered to be the aggregate of formation. However, Sautrāntikas believe that although these exist by imputation, there is no contradiction in establishing them as the aggregate of formation because they can be imputed as conditioned phenomena. This is the only difference. Furthermore, in the Collected Topics, the object to be known and expressed is summarized in its entirety as letters, moderately summarized as names, and extensively summarized as words. Relying solely on letters, only sounds can be individually recognized, and no meaning can be individually recognized. Relying on names, the nature of that particular phenomenon can be individually recognized, and sounds can also be individually recognized, but detailed classifications of many phenomena cannot be individually recognized. Relying on the collection of words, everything should be recognized, and this method should also be understood. Therefore, the way in which this treatise establishes the aggregation and non-aggregation of the three as the aggregate of formation is as described above. By relying on this establishment of the three, the nature of the treatise can be easily understood. A treatise explains the temporary and ultimate paths of acceptance and rejection, and this is established by relying on the above-mentioned collection of three characteristics. Furthermore, based on the previous view, slightly differentiating, that which clearly elucidates the actions of acceptance and rejection of a person is a treatise. This should also be clear.
Tibetan
་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། དེའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་ཡིན་ལ། དང་པོ་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཙམ་གསལ་བར་བྱེད་པ་མིང་གི་ཚོགས་དང་། ཁྱད་པར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཚིག་གི་ཚོགས་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཏེ། ཡི་གེ་ལ་རྟེན་ནས་མིང་ཚིག་དག་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བྱེད་དངོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་རྣམས་ནི་དོན་སྟོན་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ལུང་དང་རིགས་པས་སྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོའི་བརྗོད་འདོད་དང་། ལྕེ་རྐན་ལ་སོགས་པའི་རྩོལ་བ་དག་ལས་ཡི་གེའི་ཚོགས་རྣམས་སྨྲ་བ་པོའི་ཀུན་སློང་གི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ན་དེ་ཉིད་ཉན་པ་པོའི་ཉན་ཤེས་ཀྱི་རིམ་གྱིས་ཐོས་པ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་མིང་དང་ཚིག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མིང་དང་ཚིག་གི་ཚོགས་དེ་དག་ལས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་རྣམས་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་སྒྲ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མིང་དང་ཚིག་གི་ཚོགས་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་དངོས་ཡིན་ནོ། །རྩོམ་པ་པོའི་བརྗོད་འདོད་ལ་སྣང་བའི་མིང་ཚིག་དག་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དངོས་ནི་མིན་ཏེ་གཞན་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་གསལ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཆད་པ་པོའི་བློ་དང་འབྲེལ་བས་གཞན་གྱི་རྟོག་པ་ལ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་ལ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་མི་དགོས་ཏེ། དོན་དེ་དག་སྔར་ནས་རྟོགས་ཟིན་པས་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡི་གེའི་ཚོགས་དེ་དག་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་འཇུག་ལྡོག་གི་དོན་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཉན་པ་པོའི་བློ་དང་འབྲེལ་བའི་མིང་ཚིག་དག་རྩོམ་པ་པོས་ཇི་ལྟར་བྱས་པ་ཡིན་ཅེ་ན། རྩོམ་པ་པོས་བརྩམས་པའི་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཐོས་པའི་མཐུ་ལས་ཉན་པ་པོའི་སྒྲ་སྤྱི་དེ་དག་ཀྱང་བྱུང་བས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་རྩོམ་པ་པོས་བྱས་ཞེས་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་གཞན་གྱིས་བསྣུན་པའི་མཐུ་ལས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་འདི་གཞན་གྱིས་བྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་པོ་རང་ལ་ཐོས་པའི་ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་པའི་མིང་ཚིག་ཙམ་ཁོ་ན་བསྟན་བཅོས་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་འཆད་པ་པོ་རྒྱུད་པ་ལ
Chinese
是显现之自性，以及作为彼之所依的二者。初者又分为仅显现本体之名句组合，以及显现差别之词句组合两种。彼等之所依则是文字之组合，因为名句依于文字而得以连结之故。文字并非真正的显现者，因为文字并非指示意义者。如是已由教证和理证成立之故。于此，论著作者之意欲表达，以及舌根等之勤作等产生文字组合时，如言说者之意乐次第般产生，则彼即是听者以听觉之次第听闻时，于所欲显现之义之本体和差别，施设为名和词句。如是施设之名和词句之组合，亦能使听者如实通达论著作者所欲显现之义，因此，显现于听者之分别念中的具有声音总相之名和词句之组合，即是真正的论著。显现于作者意欲表达中的名句是论著之因，而非真正的论著，因为彼不能向他人显明论著之义，因为与讲者之智慧相关，故不显现于他人之分别念中。而对于自己则无需显明，因为彼等意义早已通达，故无意义。文字之组合亦非真正的论著，因为彼等不能指示取舍之义，如是已宣说。如是，与听者之智慧相关的名句，作者是如何造作的呢？作者所造作之文字组合，由听觉听闻之力，听者之声音总相亦得以产生，因此，彼等亦可说是作者所造作。譬如，由他人击打之力而产生痛苦时，则说此痛苦是他人所造作。如是，难道造论者自己所听闻的与听者相续相关的名句才是论著吗，而讲说者相续中……
English
are the nature of manifestation and the two that are the basis thereof. The former is further divided into the collection of names that merely reveal the essence, and the collection of words that reveal the distinctions. The basis of these is the collection of letters, because names and words are closely connected based on letters. Letters are not the actual manifestors, because letters are not indicators of meaning. This has already been established by scripture and reasoning. Here, when the collections of letters arise from the author's intention to express and the efforts of the tongue and palate, etc., in accordance with the order of the speaker's intention, then that itself, when heard by the listener in the order of hearing, is applied to the essence and distinctions of the meaning that is desired to be manifested, as names and words. From those collections of names and words that have been applied in this way, the meanings that the author of the treatise desires to manifest are also understood by the listeners as they are. Therefore, the collections of names and words that have the characteristic of a general sound, which appear in the minds of the listeners, are the actual treatise. The names and words that appear in the author's intention to express are the cause of the treatise, but not the actual treatise, because they do not clarify the meaning of the treatise to others, because they are related to the wisdom of the speaker and do not appear in the minds of others. There is no need to clarify to oneself, because those meanings have already been understood and are meaningless. Those collections of letters are also not the actual treatise, because they do not indicate the meaning of acceptance and rejection, as has already been said. If that is the case, how did the author create the names and words that are related to the listener's mind? Because the collections of letters composed by the author, through the power of hearing by the listener's hearing, those general sounds of the listener also arise, therefore it is said that those were also created by the author. For example, when suffering arises from the power of being struck by another, it is said that this suffering was created by another. If that is the case, then only the names and words related to the listener's continuum that the author himself hears become the treatise, while the speaker's continuum...