Tibetan
་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོག་པས་བཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མིང་དང་ཚིག་གིས་ཚོགས་རྣམས་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པར་ན་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་པ་འདི་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཡི་གེ་རེ་རེ་བ་དག་ནི་མིང་ཚིག་གི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་གཞིར་ཡང་མི་རུང་བས་རྟོག་པས་ཀྱང་དོན་བརྗོད་བྱེད་དུ་ཞེན་པ་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་དོན་མེད་ཅན་འགྱུར་ཞིང་། ཞེས་ཡི་གེས་དོན་མི་སྟོན་པར་བསྟན་ལ། ཡི་གེ་དུ་མ་ཉན་ཤེས་ཀྱི་འབྲེལ་ཆགས་སུ་ཐོས་པ་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གསལ་བྱེད་དུ་རྟོག་པས་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པས། དེའི་ཕྱིར་ངག་ནི་ཡི་གེ་ལས་ཐ་དད་ཡོད་པ་མིན་ཏེ་མ་དམིགས་ཕྱིར། ཞེས་པ་ཡི་གེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ངག་ཀྱང་མེད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡི་གེ་རྣམས་ནི་དོན་གྱི་ཆོས་ཡིན་པས་རང་གི་རྒྱུ་ཀུན་སློང་རིམ་ཅན་ལས་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་ལ་རང་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ལྟར་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། མིང་ཚིག་དག་ནི། དོན་ལ་མེད་པས་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བློའི་སྤྲུལ་པའི་ཆོས་ཡིན་པས་རྟོག་པས་དུས་ཅིག་ཅར་དུ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མིང་ཚིག་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་མི་སྐྱེ་ན་ཡི་གེ་ལས་མིང་དང་། དེ་ལས་ཚིག་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེ་ན། དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་འབྲེལ་ཆགས་སུ་ཐོས་པ་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་གསལ་བྱེད་ཀྱི་མིང་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཡི་གེ་འདུས་པ་ལས་མིང་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་ལ། ངོ་བོ་གསལ་བྱེད་དུ་སྒྲོ་གདགས་སུ་རུང་བའི་ཡི་གེའི་ཁྱད་པར་དེ་འདྲ་བ་དུ་མ་ཞིག་འབྲེལ་ཆགས་སུ་ཐོས་པ་ན་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པས། དེའི་ཕྱིར་མིང་འདུས་པ་ལས་ཚིག་འབྱུང་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ན་རིགས་པའི་གཞུང་ལས་འབྱུང་བའི་ཚོགས་གསུམ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །མངོན་པའི་གཞུང་ལས་འབྱུང་བའི་ཚོགས་གསུམ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཚུལ་སྟོན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་མངོན་པ་བ་དག་ནི། ཡི་གེ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་གཟུགས་དང་། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དག་ལས་རྫས་གཞན་པའི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོར་འདོད་དེ། དེ་ལ་ཡི་གེ་ནི། ཨ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲའི་གདངས་རྣམས་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཐོས་པ་ནི་དེའི
Chinese
因为安住的自性不是由分别念所能执取的缘故。因此，名称和语句的集合都是虚构的自性，实际上并不存在，这个观点是成立的。这样一来，每一个字母都不能作为名称和语句虚构的基础，因此分别念也不会执着它们作为表达意义的工具。因此，字母就变得没有意义了。这表明字母本身并不表达意义。当许多字母以听觉可理解的连续方式被听到时，分别念会将它们虚构为揭示事物本质和特征的工具。因此，语言并不与字母分离，因为没有发现（语言独立于字母而存在）。这表明，除了字母之外，没有其他的语言可以表达意义。这里，字母是事物的属性，因此它们从各自的原因，即有顺序的动机中，按顺序产生，并且按照它们产生的顺序，也被各自的对境所执持。而名称和语句，因为它们在事物中并不存在，所以没有从原因和条件中产生的顺序。然而，因为它们是心识的幻化之法，所以分别念会同时将它们执持为一个整体。如果名称和语句不是从原因和条件中产生的，那么“从字母产生名称，从名称产生语句”的说法又如何成立呢？其含义是这样的：当听到一些字母的特殊组合时，人们会将它们虚构为揭示某些事物本质的名称，因此，人们说“从字母的组合产生名称”。当听到许多可以被虚构为揭示事物本质的字母的特殊组合时，人们会将它们虚构为揭示事物特征的语句，因此，人们说“从名称的组合产生语句”。如此，经由理性的论典而产生的这三种集合的区分就是这样的。接下来将要展示经由论藏而产生的三种集合的区分方式。其中，毗婆沙宗的论藏学者们认为，字母等这三种集合不是与色、受、想、行、识五蕴中的色蕴、识蕴以及识蕴所生之外的其他实有法不同的非相应的行蕴。其中，字母是，当听觉听到被称为“阿”的声音的音调时，
English
Because the abiding nature itself is not to be apprehended by conceptual thought. Therefore, the collections of names and sentences are of a fabricated nature, and in reality, they do not exist; this view is established. Thus, each individual letter cannot even serve as the basis for the fabrication of names and sentences, so conceptual thought does not cling to them as expressing meaning. Therefore, letters become meaningless. This shows that letters themselves do not express meaning. When many letters are heard in an auditory and comprehensible sequence, conceptual thought fabricates them as revealing the essence and characteristics of things. Therefore, speech is not separate from letters, because it is not observed (that speech exists independently of letters). This shows that there is no speech that expresses meaning apart from letters. Here, letters are the attributes of things, so they arise sequentially from their respective causes, which are sequential motivations, and according to the order in which they arise, they are also apprehended by their respective objects. As for names and sentences, because they do not exist in things, there is no sequence of arising from causes and conditions. However, because they are the emanations of the mind, conceptual thought apprehends them simultaneously as a single entity. If names and sentences do not arise from causes and conditions, then how can the statement "names arise from letters, and sentences arise from names" be valid? The meaning is this: when some special combinations of letters are heard, people fabricate them as names that reveal the essence of certain things, therefore, people say "names arise from the combination of letters." When many special combinations of letters that can be fabricated as revealing the essence of things are heard, people fabricate them as sentences that reveal the characteristics of things, therefore, people say "sentences arise from the combination of names." Thus, the distinction of these three collections that arise from the treatises of reasoning is like this. Next, the way of distinguishing the three collections that arise from the Abhidharma will be shown. Among them, the Abhidharma scholars of the Vaibhashika school believe that these three collections, such as letters, are non-associated compositional factors that are not different substantial entities from form, mind, and mental factors among the five aggregates of form, sensation, perception, formation, and consciousness. Among them, a letter is, when the auditory consciousness hears the tones of the sound called "A,"
Tibetan
་རྗེས་སུ་ཨ་བྱུང་ངོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་སྐྱེ་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པས་གཟུང་བྱར་གྱུར་པ་ན་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱིས་དོན་ཡང་མ་ཡིན་ཅིང་། སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཞིག་ལ་ཨ་ཞེས་པའི་ཡི་གེར་འདོད་ལ། དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། ། མིང་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡི་གེའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ན། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་གསལ་བར་བྱེད་པ་མིག་གཟུགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་གི་བློ་འབྱུང་ལ། བློ་དེའི་བཟུང་བྱར་གྱུར་པ་ཕྱི་དང་ནང་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་ལ། རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཞིག་ལ། མིང་གི་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ཚིག་ནི། བཤད་མ་ཐག་པའི་མིང་གི་ཁྱད་པར་དུ་མ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདུས་པ་ན་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་བློ་སྐྱེ་ལ། བློ་དེའི་བཟུང་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་གང་རྫས་སུ་གྲུབ་ཅིང་། ཕྱི་དང་ནང་གི་དོན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཚིག་གི་ཚོགས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ལས་ཡི་གེ་སྐྱེ་ལ། ཡི་གེ་ལས་མིང་དང་མིང་ལས་ཚིག་སྐྱེ་བ་ནི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་མདོ་སྡེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་མངོན་པ་བ་དག་ནི། ཚོགས་གསུམ་པོ་འདི་དག གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དུ་བཞེད་མོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་གི་ལྟར། རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ཡང་མི་འདོད་ལ། རྟོག་གེ་པ་དག་གི་ལྟར་སྒྲ་རང་མཚན་ནམ་སྒྲོ་བཏགས་དངོས་པོར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཀྱིས་གནས་སྐབས་ལ་བཏགས་པ་ཡང་དག་པར་གདགས་གཞི་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་ཅིང་། ཐ་སྙད་དུ་གདགས་གཞི་ལས་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པར་བློས་བཟུང་དུ་རུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ཡི་གེ་ནི། ཨ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་གདངས་རྣམས་ཉན་ཤེས་ཀྱི་རིམ་གྱིས་ཐོས་པ་ན། དེའི་རྗེས་སུ་རྟོག་པས་ཨའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པར་བྱེད་ལ། འདི་ཡི་གེ་ཨའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པས་བཟུང་བྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཐོས་པའི་སྒྲའི་གདངས་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རྟོག་པ་དེ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་དེ་དག་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་རང་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པའི་འབྲས་བུའམ་ངོ་བོ་གང་ཡང་ཚད་མས་མ་དམི
Chinese
之後生起「是阿」的想法。當這樣的想法成為所取境時，既不是識，也不是外境之義，也不是增益的自性，而是被認為是名為「阿」的字母。其他的元音和輔音字母也被認為是同樣的情況。所謂的「名」，是指剛剛所說的具有特徵的字母的一些差別聚集在一起時，僅僅能闡明事物本質的，例如產生「眼、形」等名稱的意識。而該意識所取境，既不在內也不在外，而是實質上成立的，被稱為「名的集合」。所謂的「句」，是指剛剛所說的名的諸多差別聚集在一起時，能闡明常與無常等事物差別的語句意識產生，而該意識所取境的事物，凡是實質上成立，且非內外的意義，就被稱為「句的集合」。如此一來，從言說的聲音產生字母，從字母產生名，從名產生句，這就是順序。隨順大小乘經部的有部宗人認為，這三種集合並非色、心及心所生的自性，而是不相應行。但並不認為如毗婆沙師般實質上成立，也不認為如論理學家般，聲音是自相或是增益，事物本性並不存在。那麼是什麼呢？是語的表詮，以暫時安立，正確的安立處，既非與其相同，也非與其相異，而是可以概念安立處，在名言上與自性各別地被心識所取。其中，所謂的字母，是指聽覺識次第聽到名為「阿」的聲音的聲調時，之後以想法執持為「是阿」。而這個「這是字母阿」的想法所取境，並非聽覺識所聽到的聲音的聲調，因為當這個想法產生時，那些聲調已經止息了。也不是這個想法本身，因為自己作用於自己是相違的。也不是與那些不同的，實質上成立的法，因為像那樣存在的果或體性，任何量都沒有照見。
English
After that, the thought arises, "It is A." When such a thought becomes the object to be grasped, it is neither consciousness, nor an external object, nor the nature of superimposition, but is considered to be the letter called "A." The other vowels and consonants are also considered to be the same. The so-called "name" refers to when some differences of the letters with characteristics just mentioned are gathered together, it only clarifies the essence of things, such as the consciousness that produces names like "eye, form." And the object grasped by that consciousness is neither inside nor outside, but is substantially established, and is called the "collection of names." The so-called "sentence" refers to when many differences of the names just mentioned are gathered together, the sentence consciousness that clarifies the differences of things such as permanence and impermanence arises, and the thing that is grasped by that consciousness, whatever is substantially established, and is not the meaning of inside and outside, is called the "collection of sentences." In this way, letters arise from the sound of speech, names arise from letters, and sentences arise from names, which is the order. The Sautrāntikas who follow the sutras of the Great and Small Vehicles consider these three collections to be neither the nature of form, mind, and mental factors, but non-associated formations. However, they do not consider it to be substantially established like the Vaibhāṣikas, nor do they consider that sound is a self-characteristic or a superimposition, and the nature of things does not exist, like the logicians. So what is it? It is the verbal expression, temporarily established, the correct basis of establishment, which is neither the same nor different from it, but can be conceptually established, and is taken by consciousness separately from its own nature in conventional terms. Among them, the so-called letter refers to when the tones of the sound called "A" are heard in the order of auditory consciousness, and then it is held by thought as "It is A." And the object grasped by this thought of "This is the letter A" is not the tones of the sound heard by auditory consciousness, because when this thought arises, those tones have ceased. It is not the thought itself, because it is contradictory for oneself to act on oneself. It is also not a different, substantially established dharma, because no valid cognition has perceived any fruit or essence of such existence.