Tibetan
་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གཞན་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་། སྔར་ཞུགས་ཟིན་པའི་རང་གི་ཐེག་པ་དོར་ནས་ཐེག་པ་གཞན་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་མདོར་ན་རྣམ་པ་གཞན་དང་གཞན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་རང་གི་གནས་པ་ལས་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དང་། མཚན་མ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་གཡེང་བ་རྣམས་ནི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན་མོད་འོན་ཀྱང་མདོ་ལས་སྤྱིར་རྣམ་གཡེང་ཙམ་དུ་གསུངས་པས་དེའི་ཕྱིར་དབྱེ་བར་བཀོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཡེང་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བྲལ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ལས་ཡིན་ནོ། ། གཉིད་ནི་གཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉམ་ཆུང་བ་དང་། ངལ་བ་དང་། ལུས་ལྕི་བ་དང་། མུན་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟེན་ནས། བརྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་མིག་ལ་སོགས་པ་དབང་པོའི་སྒོ་ནས་མི་འཇུག་པར་ནང་དུ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་ཅན་དག་ནི་གཏི་མུག་གི་ཆར་གཏོགས་པ་ཡིན་ལ། དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་དག་ནི་སེམས་པའི་ཤེས་རབ་ཅི་རིགས་པ་ལ་གདགས་སོ། །དེ་ཡང་འཕེན་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་གསུམ་དུ་ཡང་འགྱུར་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་གིས་དུས་དང་དུས་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་ཡང་འགྱུར་ལ། དབང་པོ་ལ་ཕན་པ་དང་གནོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རིགས་པ་དང་མི་རིགས་པ་གཉིས་སུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་དུས་ནི། ནམ་གྱི་གུང་ཐུན་ནོ། །དུས་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའོ། །རིགས་པ་ནི་དུས་དང་དུས་མ་ཡིན་ན་ཡང་ནད་ལ་ཕན་པའམ་དབང་པོ་ལས་སུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གཉིད་ལ་ཧ་ཅང་སྲེད་པ་ནི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་དེ་བྱ་བ་ཤོར་བའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་འདི་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ལུང་མ་སྟན་གྱི་བྱེད་ལས་ཡིན་གྱི་དགེ་བས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སར། དགེ་སློང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པའི་དུས་འདའ་བའི་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ནི་དུས་སུ་རན་པར་གཉིད་ལོག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འགྱོད་པ་ནི་ལས་དེ་བྱེད་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བའམ། རང་གིས་དེ་ལྟར་མ་བསམས་ཀྱང་གཞན་གྱིས་ནན་གྱིས་བྱེད་དུ་བཅུག་པའམ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཚོར་བ
Chinese
令他人入定，舍弃先前已入之自宗，而入于他宗等，总而言之，以作意种种异相之故，令心从自处散乱者，即是掉举。其中，自性掉举、相掉举、作意掉举等虽非近分烦恼，然经中泛言掉举，故为分别而略作安立。掉举为三摩地之相违品，离三摩地则无离贪，故其作用为隔断离贪。睡眠乃依于睡眠之因羸弱、疲劳、身重、作意黑暗之相等等，令不坚固之心，不从眼等六识之根门趣入，而向内收摄者。其中，烦恼者属于愚痴之分，善与无记则可安立于随其所应之心之智慧。其亦可由引业之差别而转为善、不善与无记三者，亦可由世间俗语之安立而转为应时与非时二者，亦可由于诸根有益与有害之差别而转为合理与不合理二者。其中，应时者，乃夜之半。非时者，乃彼之外。合理者，无论应时与否，皆为有益于病或令诸根堪能之故。彼之外者，乃不合理。过于贪着睡眠，则将从一切善法方面退失，故其作用为成为失事之所依。又或者，此乃烦恼与无记之作用，而非善法，因于《瑜伽师地论》中云：比丘于善法方面精勤之时，有获得时过之果之法，乃适时而眠也。后悔乃预先具有欲作彼业之意乐，或虽非自所思，然由他人强迫而作，或由烦恼与感受
English
Causing others to enter into samadhi, abandoning one's own school that one has already entered, and entering into other schools, etc. In short, whatever causes the mind to be distracted from its own place due to attending to various different aspects is agitation. Among these, agitation by nature, agitation by characteristics, and agitation by attention are not near afflictions, but since the sutras generally speak of agitation, they are briefly established for the sake of distinction. Agitation is the opposite of samadhi, and without samadhi there is no freedom from desire, so its function is to cut off freedom from desire. Sleep is based on causes of sleep such as weakness, fatigue, heaviness of body, attention to the signs of darkness, etc., causing the unstable mind, the six consciousnesses not entering through the gates of the senses such as the eyes, but withdrawing inward. Among these, afflicted ones belong to the category of ignorance, while virtuous and neutral ones can be established as the wisdom of the mind as appropriate. It can also be transformed into three: virtuous, non-virtuous, and neutral, according to the difference of the karma that propels; it can also be transformed into two: timely and untimely, according to the establishment of worldly conventions; it can also be transformed into two: reasonable and unreasonable, according to the difference of benefit and harm to the senses. Among these, timely is midnight. Untimely is other than that. Reasonable is beneficial to illness or makes the senses capable, whether timely or not. Other than that is unreasonable. Excessive attachment to sleep will cause one to fall away from all virtuous qualities, so its function is to become the basis for losing one's purpose. Alternatively, this is the function of affliction and neutrality, not of virtue, because in the *Yogacarabhumi*, it says: "For a monk who is diligent in virtuous qualities, the dharma that has the result of passing the time is sleeping at the right time." Regret is having the intention to do that action beforehand, or even if it was not one's own thought, being forced to do it by others, or by affliction and feeling.