Tibetan
མོངས་པ་ཀུན་དང་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཀུན་གྱི་གྲོགས་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། རྒོད་པ་ནི་སེམས་སྡུག་པའི་ཡུལ་ལ་གཡེངས་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་མ་ཞི་བར་བྱེད་པས་ཏེ། དེ་ཡང་། སྡུག་པའི་མཚན་མ་སྔོན་རྒོད་རྒོད་པ་དང་། རྩེ་རྩེ་བ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་སེམས་སྡུག་པའི་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞི་གནས་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །མ་དད་པ་ནི། དགེ་བའི་ཆོས་ལས་འབྲས་དང་། དཀོན་མཆོག་དང་། འགོག་ལམ་སོགས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་སེམས་ཀྱི་ཡིད་མི་ཆེས་པ་དང་། མ་དད་པ་དང་། མི་འདོད་པས་ཏེ། དད་པ་གསུམ་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའོ། ། འདི་ཡང་ལས་འབྲས་སོགས་ལ་རྨོངས་པའི་གཏི་མུག་གི་ཆར་གཏོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། ། མ་དད་པ་ན་མི་འདུན་ཅིང་མི་འདུན་པ་ལ་ཡང་སྤྲོ་བ་མེད་པས་ལེ་ལོའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །ལེ་ལོ་ནི་ཉལ་བ་དང་སྙེས་པ་དང་འཕྲོས་པའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པ་ལ་རྟེན་ནས་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྒྲུབ་པ་ལ་སེམས་མི་སྤྲོ་བར་བྱེད་པ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་དེ། དེ་ཡང་གཏི་མུག་གི་ཆར་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དང་ལྡན་ན་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མི་སྦྱོར་བས་དེའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། བག་མེད་པ་ནི་གཉེན་པོ་ཟག་བཅས་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མི་སྒོམ་ཞིང་སྤང་བྱ་གང་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སེམས་མི་བསྲུང་ཞིང་བག་ཡངས་སུ་གཏོང་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མི་དགེ་བའི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་དུག་གསུམ་ལེ་ལོ་དང་བཅས་པས་མི་དགེ་བ་འཕེལ་ཤིང་དགེ་བ་འགྲིབ་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ལ་གདགས་སོ། །འདིས་ནི་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་སྐྱེས་པ་འཕེལ་བ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱེད་ཅིང་སྐྱེས་པ་ཉམས་པར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར། མི་དགེ་བ་འཕེལ་བ་དང་། དགེ་བ་འགྲིབ་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། བརྗེད་ངས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དྲན་པ་སྟེ། འདིས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡིད་ལ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་མི་གསལ་བར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཡེང་བའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་གཏི་མུག་སོགས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཏེ། དེས་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འཇུག་པ་དང་། ལྡོག་པ་སོགས་ལ་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པས་ལྟུང་བའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་པར་གཡེང་བ་ནི་གང་གིས་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཉོན་མོངས་པའི་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་ཏེ། དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱིས་སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་གཡེང་བར་བྱེད་པའི་ཆ་ལ་གདགས་སོ། ། རྣམ་པར་གཡེང་བ་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཡེང་བ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཡེང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་པོ་རྣམས་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་ཁ་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ལྟས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་ཏུ་གཡེང་བ་ནི་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པའི་སེམས་དམིགས་པ་དེ་དག་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་རྣམ་པར་འཕྲོ་ཞིང་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། ནང་གི་གཡེང་བ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པ་ན་སེམས་ནང་དུ་རྨུགས་ཤིང་བྱིང་བ་དང་ཕྱི་རོལ་ཏུ་རྒོད་ཅིང་གཡེང་བ་དང་། ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ལ་རོ་མྱང་བ་ལ་སོགས་པ་གང་གིས་དགེ་བ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པར་འཐར་མི་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། མཚན་མའི་གཡེང་བ་ནི་གཞན་བདག་ཉིད་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་སོགས་སུ་ཡིད་ཆེས་པར་གྱུར་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པའི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་བཏང་སྟེ། ལུས་ངག་གི་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བ་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་ན་ཁད་ཀྱིས་དགེ་བ་ལ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་གཡེང་བ་ཡིན་ནོ། ། གནས་ངན་ལེན་གྱི་གཡེང་བ་ནི། ངར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་གནས་ངན་ལེན་རྒྱུད་ལ་མ་སྤངས་པ་ལ་རྟེན་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་ལ་བདག་གི་རྣམ་པར་ང་ཞེས་སམ། བདག་གི་བའི་རྣམ་པར་ངའི་ཞེའམ་ཁེངས་པའི་རྣམ་པར་ངའོ་སྙམ་དུ་ཐོག་མར་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་དང་རྒྱུད་འདྲེས་པ་དང་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཀྲ་བར་བྱེད་པས་མཚན་མར་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པས་ཏེ། དེས་ཀྱང་དགེ་བའི་ཕྱོགས་རྣམ་པར་མ་དག་པར་བྱེད་པས་རྣམ་གཡེང་ཡིན་ནོ། ། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་གཡེང་བ་ནི་སྔར་ཐོབ་ཟིན་པའི་བསམ་གཏན་ལས་ལངས་ནས་མ་ཐོབ་པའི
Chinese
因为它与所有烦恼都不相违背，所以是所有这些烦恼的助伴，具有这样的作用。掉举是指心专注于痛苦的境，通过使心散乱而不能寂静，也就是忆念痛苦的相，如先前掉举、嬉戏等，从而随顺这些，属于贪欲的范畴。因为它使心专注于痛苦的境，所以具有阻断止的作用。不信是指对于善法之因果、三宝、灭道等，依次是心的不相信、不信任、不欲求，是三种信的相违品。这也是因为对业果等愚昧的痴心所摄持而安立的。不信则无欲，无欲则无精进，所以是不信是懈怠的所依，具有这样的作用。懈怠是指依赖于睡眠、懒惰和闲聊的安乐，从而使心不乐于修持善法，是精进的相违品。这也是属于愚痴的范畴。如果具有懈怠，则不勤奋于善法，因此是不信是善法不生的所依，具有这样的作用。放逸是指不修习对治有漏和无漏的善法，并且对于应断之烦恼和近烦恼生起和随顺的有漏法不守护自心，放任自心。这也是贪等不善之根本的三毒与懈怠相结合，使不善增长而善法衰减的部分。它能使未生之不善法生起，已生之不善法增长，未生之善法不生起，已生之善法衰退，因此，是增长不善、衰减善法的所依，具有这样的作用。失念是指与贪等烦恼相应的念。它通过反复忆念烦恼之境，使心不能明了善的对境，因此。
English
Because it is not contrary to all afflictions, it is a companion to all of them, having such a function. Agitation refers to the mind being distracted by a painful object, thereby not being pacified. That is, by remembering painful signs, such as previous agitation and playfulness, one follows after them, which belongs to the category of desire. Because it causes the mind to be distracted by a painful object, it has the function of obstructing calm abiding. Disbelief refers to the mind's lack of trust, lack of faith, and lack of desire in relation to the cause and effect of virtuous Dharma, the Three Jewels, cessation, and the path, respectively. It is the opposite of the three kinds of faith. This is also established as being held by the delusion of ignorance regarding karma and its effects. With disbelief, there is no desire, and with no desire, there is no diligence, so disbelief is the basis of laziness, having such a function. Laziness refers to relying on the pleasure of sleeping, laziness, and idle talk, thereby making the mind unwilling to practice virtuous Dharmas, which is the opposite of diligence. This also belongs to the category of ignorance. If one has laziness, one does not engage in virtuous deeds, therefore disbelief is the basis for virtuous qualities not arising, having such a function. Non-vigilance refers to not cultivating the antidotes of contaminated and uncontaminated virtuous Dharmas, and not guarding one's mind against contaminated Dharmas that are conducive to the arising of afflictions and near afflictions, but rather letting the mind run wild. This is also the part where the three poisons, which are the root of non-virtue such as desire, combine with laziness, causing non-virtue to increase and virtue to decrease. It causes unarisen non-virtuous Dharmas to arise, arisen non-virtuous Dharmas to increase, unarisen virtuous Dharmas not to arise, and arisen virtuous Dharmas to decline. Therefore, it is the basis for increasing non-virtue and decreasing virtue, having such a function. Forgetfulness is mindfulness that is associated with afflictions such as desire. By repeatedly recalling the objects of affliction, it makes the mind unclear about virtuous objects, therefore.
Chinese
因此，它具有使心从善的对境中散乱的作用。非正知是指与烦恼愚痴等相应的智慧。它使身、语、意的行为进入和停止等状态时，不知不觉地进入，因为不了解该做什么和不该做什么，所以具有成为堕落之基础的作用。散乱是指使心从善的对境向外散布到烦恼的境上的任何事物。也就是说，贪欲等三种烦恼使心从善的对境中散乱的部分。散乱也有自性散乱等六种。其中，自性散乱是指五种识蕴，因为其自性是向外观望，所以无法将心专注于内在的对境上。向外散乱是指进入听闻等善法时，心从这些对境向外散布并趋向于色声等五种欲望的任何事物。向内散乱是指在进入禅定的善法时，心向内昏沉和掉举，以及品尝已获得的禅定之乐等，使善法本身无法完全清净的任何事物。相的散乱是指如果相信他人或自己具有功德等，则会产生“为什么不好呢？”的想法，并将其置于首位，从而致力于身语的善行。如果具有这种想法，则很快就会从善法中退失，因此这也是散乱。恶趣的散乱是指依靠未舍弃我执等恶趣的相续，在进入禅定的善法时，对于所产生的快乐感受，首先会以“我是”或“我的”或“骄傲的我”等方式执着，然后在之后与相续混合，并反复强调和执着于相。因此，它也使善的方面不清净，因此是散乱。作意的散乱是指从先前获得的禅定中起身，对于未获得的
English
Therefore, it has the function of causing the mind to be distracted from the object of virtue. Non-mindfulness refers to the wisdom that is associated with afflictions such as ignorance. It causes the actions of body, speech, and mind to enter and cease unknowingly. Because one does not know what to do and what not to do, it has the function of becoming the basis of downfall. Distraction refers to anything that causes the mind to wander from the object of virtue to external objects of affliction. That is, the three afflictions such as desire cause the mind to be distracted from the object of virtue. Distraction also has six types, such as distraction by nature. Among them, distraction by nature refers to the five aggregates of consciousness, because their nature is to look outward, they cannot focus the mind on the inner object. External distraction refers to anything that, when entering virtuous activities such as listening, causes the mind to wander outward from those objects and tend towards the five desirable qualities such as form and sound. Internal distraction refers to anything that, when entering the virtue of meditation, causes the mind to become dull and sinking inwardly, or agitated and distracted outwardly, and to savor the bliss of the meditation that has been attained, thus preventing the virtue itself from being completely purified. Distraction of signs refers to the thought that if one believes that oneself or others possess qualities, etc., one thinks, "Why not?" and puts it first, thereby engaging in virtuous actions of body and speech. If one has this thought, one will quickly fall away from virtue, so it is also distraction. Distraction of bad habits refers to, relying on not abandoning bad habits such as self-grasping in the mindstream, when entering the virtue of meditation, one first clings to the pleasant feeling that arises by thinking, "I am," or "It is mine," or "I am proud." Then, afterwards, one mixes it with the mindstream and repeatedly emphasizes and clings to it. Therefore, it also makes the aspect of virtue impure, so it is distraction. Distraction of attention refers to, having arisen from the previously attained meditation, towards the unattained