Tibetan
་ཏུ་གཟུང་བའི་དབང་གིས་བྱུང་བས་དེའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་བདག་ལྟ་ལ་མཆོག་སོགས་སུ་ཞེན་པས་དེའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་ངན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི། ལྟ་ངན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་དང་དེ་དག་གང་ལ་ལྡན་པའི་གནས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དག་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་འདིས་སྡིག་པའི་དྲི་མ་འདག་པར་བྱེད་དོ། །ཉོན་མོངས་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་དོ། །འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བའི་རང་བཞིན་ནོ། །བརྟུལ་ཞུགས་ནི་རང་རང་གི་ལུས་ངག་གི་འཇུག་པ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་དེ། དཔེར་ན་ཤཱཀྱའི་སྲས་པོ་དག་གི་ནི་ངུར་སྨྲིག་གི་རྒྱལ་མཚན་འཆང་བ་དང་། དེ་ལ་སོགས་པ་དགེ་སྤྱོང་གི་ཡོ་བྱད་འཛིན་པའོ། །ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་དག་གི་ནི་རིལ་བ་དང་ཚངས་སྐུད་དང་། མུན་ཛ་དང་། གཡང་གཞི་ལ་སོགས་པ་འཆང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་ནི་འདག་འགྲོལ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པར་རིགས་ན་ཕུང་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སྡིག་པ་འདག་པར་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་ཡང་དག་པར་ཞེན་པ་ན། དེ་གང་ལ་ལྡན་པའི་ཕུང་པོ་ལ་ཡང་དེས་འདག་པར་བྱ་བ་དང་། གྲོལ་བར་བྱ་བ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་ངན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་ཇི་ཙམ་འབད་ཀྱང་མངོན་པར་མཐོ་བའི་གོ་འཕང་ཙམ་ཐོབ་པ་སྲིད་ཀྱི་འདག་འགྲོལ་སོགས་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ངེས་པར་ལེགས་པ་མི་སྲིད་དེ། དེས་འཁོར་བའི་རྒྱུ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཐར་པའི་དོན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་འབད་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་མི་འབྱིན་པས་ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་དེ་དག་གིས་ཀྱང་མཐོ་རིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱིན་ན་ཇི་ལྟར་དེ་དག་ལ་ངལ་བ་བྱས་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མཐོ་རིས་ཙམ་གྱི་དོན་དུ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་འདི་དག་འབད་པས་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་དག་གི་འབྲས་བུ་མཐོ་རིས་ཙམ་དུ་ཟད་ན་ནི་སུ་ཞིག་ཐོབ་ཟིན་པའི་མཐོ་རིས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་འགལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམ
Chinese
由于以执持为最胜的见解所生，因此执持见解为最胜。此因对“我”见等执著为最胜，因此是作为对恶见显现执著之所依的业。 执持戒律和苦行为最胜，是指以恶见为先导的戒律和苦行，以及缘取与这些戒律和苦行相应的五取蕴，并以“以此戒律和苦行能清净罪垢，能从烦恼的束缚中解脱，能必定从轮回中解脱”等如理作意之忍等。 其中的戒律是指舍弃邪淫戒的自性。苦行是指各自的身语行为的决定之相。例如，释迦之子们持有袈裟的旗帜，以及持有其他沙门之资具。外道们持有水筒、梵线、茅草和兽皮等。 如果认为戒律和苦行能带来清净和解脱等，那么对于蕴又该如何理解呢？如果执著于戒律和苦行是清净罪垢等的解脱道，那么对于与这些戒律和苦行相应的蕴，也会显现执著为能被其清净和解脱等的主体。 与恶见相关的戒律和苦行，无论如何努力，也只能获得增上生的果位，不可能通过清净和解脱等方式获得真正的利益，因为它们不会损害执著轮回之因“我”。因此，此是为了解脱而努力于戒律和苦行，却不能产生显现之果，是作为徒劳无果之所依的业。 如果这些戒律和苦行也能产生天界的果报，那么为何说对它们所作的努力是徒劳无果的呢？因为这些戒律和苦行并非仅仅为了天界的果报而努力修持。如果这些戒律和苦行的果报仅仅是天界，那么谁会违背已经获得的天界安乐的戒律
English
Because it arises from holding views as supreme, therefore it holds views as supreme. This, because of attachment to the "I" view as supreme, etc., is the action that serves as the basis for manifest attachment to evil views. Holding moral discipline and asceticism as supreme refers to moral discipline and asceticism that are preceded by evil views, and to the acceptance of the five aggregates that correspond to these. It involves contemplating that "this moral discipline and asceticism will purify the stains of sin, liberate from the bonds of affliction, and definitely release from samsara," and so forth, along with acceptance and the like. Among these, moral discipline is the nature of abandoning immoral discipline. Asceticism is the definite sign of one's own bodily and verbal actions. For example, the sons of the Shakya hold the banner of saffron robes and other implements of a renunciate. The wanderers hold water pots, Brahma cords, munja grass, and animal hides, and so forth. If one considers moral discipline and asceticism to bring about purification and liberation, etc., then how should one think about the aggregates? If one is attached to moral discipline and asceticism as the correct path to liberation, such as purifying sins, then one will also be manifestly attached to the aggregates that correspond to these moral disciplines and asceticisms as the entity to be purified and liberated by them. No matter how much one strives with moral discipline and asceticism associated with evil views, one can only attain the state of higher realms. It is impossible to achieve true benefit through purification and liberation, etc., because they do not harm the attachment to "I," which is the cause of samsara. Therefore, this is the action that serves as the basis for fruitless labor, as it strives for moral discipline and asceticism for the sake of liberation, but does not produce the desired result. If these moral disciplines and asceticisms also produce the fruit of heavenly realms, then how can it be said that the effort put into them is fruitless? These moral disciplines and asceticisms are not practiced with effort solely for the sake of heavenly realms. If the result of these were merely heavenly realms, then who would violate the moral discipline that contradicts the happiness of the already attained heavenly realm?