Tibetan
་པར་ལྡན་པར་ལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ངེས་པའི་དུས་ན་ནི་དད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ནོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་དུས་ན་ནི་བདག་དང་གཞན་ལ་རྟེན་ནས་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་དང་ངོ་། །དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལས་ལ་འཇུག་པའི་དུས་ན་ནི་མ་ཆགས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་། གཏི་མུག་མེད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་ངོ་། །འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དུས་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ངོ་། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དུས་ན་ནི་བག་ཡོད་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་ངོ་། །སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་དུས་ན་ནི་རྣམ་པར་མི་འཚེ་བ་དང་། དེ་ནི་སྙིང་རྗེས་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འདི་དག་སྡེ་དག་སྡེ་ཚན་དྲུག་ཏུ་སྡུས་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ངེས་པའི་དུས་སུ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དད་པ་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་ཏེ། ཡོད་པ་ཡོན་ཏན་ཅན་ནམ་ཡོན་ཏན་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་རྣམ་པ་དང་། ཡོད་པ་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་དང་བའི་རྣམ་པ་དང་། ཡོད་པ་ཡོན་ཏན་ཅན་བསྐྱེད་པའམ། ཐོབ་པར་ནུས་པ་ལ་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་ཡོད་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་གང་ཞེ་ན། བསོད་ནམས་ལ་སོགས་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་འདོད་པའོ། །མི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ནི་མི་འདོད་པའི་ཞེས་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པར་བྱ། ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་དང་བའི་དད་པ་གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་ལ་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱེད་པ་དང་། མིག་ནས་མཆི་མ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པས་མཚོན་པའི་དང་བ་གང་ཡིན་པས་ཏེ། འདི་ནི། ནོར་བུ་ཆུ་དྭངས་བྱེད་ཀྱིས་ཆུའི་རྙོག་མ་སེལ་བ་ལྟར། འདིས་རང་གང་ལ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྙོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་དང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་བའི་དད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ནུས་པ་རྣམས་ལ་འདོད་པའི་དད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་འགགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འགོག་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། དེའི་རྒྱུ་ལམ་མ་ལུས་པ་བསྐྱེད་པར་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་འདོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྲེད་པའི་འདུན་པ་གང་རུང་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སྲེད་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཀུན་ནས་སླང་བས་ཉོ
Chinese
如果想要观察是否具有，回答说，在确定的时侯，是与信心相应而具有的。在从一切烦恼中返回的时侯，是依赖自己和他人而有知惭和有愧。在进入善的一方的事业的时侯，是不贪、不嗔、不痴和精进。在远离世间的贪欲的时侯，是极度的调柔。在远离超世间的贪欲的时侯，是谨慎和舍。在利益有情的时侯，是不害，那是因为被慈悲所摄持的缘故。跟随以上所说，将这些归纳为六个类别来讲述。 其中，暂且说在确定的时侯相应而具有的信心有三种形态：对存在的事物，无论是有功德的还是没有功德的，都完全相信的形态；对存在且有功德的事物，具有信乐的形态；以及对于存在且有功德的事物，能够生起或获得，具有希求的形态的信心。其中，对于存在的事物，相信的信心是什么呢？就是对于福德等善事的结果是可欲的，对于非善事的结果是不可欲的，这样完全相信，并且相信应该了知痛苦，应该断除集，这些都是相信的信心。对于有功德的事物，信乐的信心是什么呢？就是忆念佛、法、僧的功德，从而对他们感到毛骨悚然，或者从眼中流出眼泪等所代表的信乐。这就像净水宝珠能够清除水的浑浊一样，它能够清除与自己相应的心中的烦恼和近烦恼的浑浊，因此称为信乐的信心。对于能力，希求的信心是，希望获得灭尽一切痛苦的具有灭尽之相的灭，并且认为能够生起灭的因——道，这就是希求的信心。如果是这样，因为是希求的形态，难道不会变成贪爱的欲望吗？不是的，因为贪爱是被颠倒的遍行所染污的。
English
If one wants to observe whether one possesses it, the answer is that at the time of certainty, it is possessed in accordance with faith. At the time of turning away from all afflictions, it is having a sense of shame and embarrassment based on oneself and others. At the time of engaging in the work of the virtuous side, it is non-attachment, non-hatred, non-ignorance, and diligence. At the time of being free from worldly desire, it is extreme gentleness. At the time of being free from transcendental desire, it is mindfulness and equanimity. At the time of benefiting sentient beings, it is non-harming, because it is embraced by compassion. Following what has been said above, these will be summarized and taught in six categories. Among them, for the moment, the faith that is possessed in accordance at the time of certainty has three forms: the form of completely believing in existing things, whether they have qualities or not; the form of having joy in existing things that have qualities; and the faith that has the form of desiring to generate or obtain existing things that have qualities. Among them, what is the faith of believing in existing things? It is the complete belief that the result of meritorious deeds and other virtues is desirable, and the result of non-virtuous deeds is undesirable, and that one should know suffering and abandon its origin. What is the faith of joy in things that have qualities? It is the joy represented by the shuddering of hair or the shedding of tears from the eyes, etc., through remembering the qualities of the Buddha, Dharma, and Sangha. This is like a water-clarifying jewel that removes the turbidity of water. It removes the turbidity of afflictions and near-afflictions from the mind with which it is associated, and therefore it is called the faith of joy. The faith of desiring in abilities is the desire to obtain cessation, which has the characteristic of the cessation of all suffering, and the belief that one can generate the cause of cessation, the path. If that is the case, since it is a form of desire, wouldn't it become a desire of craving? No, because craving is defiled by the inverted pervasive activity.
Tibetan
ན་མོངས་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་དད་པ་རྣམ་པར་བྱང་བ་བསྐྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པས་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ལ། འདུན་པ་ནི་དད་པ་ནི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་འདུན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ནི་འདུན་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་དད་པ་དེ་ཉིད་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་དུས་སུ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་གཉིས་ལ་རེ་ཞིག་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ནི། བདག་གམ་ཆོས་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ལུས་ངག་གི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པས་འཛེམ་ཞིང་བག་འཁུམས་པར་འཇིགས་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་བདག་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་ནི་རིགས་དང་ཤེས་རྒྱ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་དག་དང་ལྡན་པའི་བདག་ལྟ་བུས་སྡིག་པའི་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་བྱ་བར་ག་ལ་རིགས་སྙམ་པའོ། ། ཆོས་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་འདོད་པ་འབྱུང་བ་དང་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པར་ཞུགས་པ་ནི་ཆོས་ལས་ཀྱང་སྨད་དོ། །སྙམ་པས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བས་འཇིགས་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པའོ། ། ཁྲེལ་ཡོད་པ་ནི། ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་ངན་པ་འདི་ལྟ་བུའི་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་སྨད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་གི་འདི་ལྟ་བུ་བྱས་པར་ལ་ལས་རིག་ན་སྨོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གཞན་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བས་འཛེམ་ཞིང་འཇིགས་པར་ལྟ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །འདི་དག་གཉིས་ཀས་ཀྱང་། ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་རྐྱེན་ཉེ་བར་གནས་པ་དེ་ལས་ལྡོག་པར་བྱེད་པས་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་སྡོམ་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། ། དགེ་བ་ལ་འཇུག་པའི་དུས་སུ་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ལས། མ་ཆགས་པ་ནི་སྲིད་པའི་ལུས་དང་དེ་ལ་ཉེ་བར་འཁོ་བའི་ཡོ་བྱད་ཟས་གོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ནི་ཆགས་པ་མེད་པ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ཡིད་འབྱུང་ཞིང་དང་དུ་མི་ལེན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཆགས་པས་ཉེས་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་བྱེད་ལ་འདིས་དེའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །འོག་མ་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཞེ་སྡང་མེད་པ་ནི། དགྲ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་སེམས་ཅན་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་། དུག་མཚོན་ལ་སོགས་པ་གང་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པ་མེད་པ་བྱམས་
Chinese
对于烦恼生起及随顺的对境而缘念，与生起清净的信心及随顺的对境而缘念，二者并不相同。因为欲乐是信心的先行者，所以也不会变成欲乐。这是作为欲乐所依之作用，因为对于所信的事物，会努力去追求。 从一切烦恼中返回之时，同时具有的知惭和有愧二者，首先知惭是，以自我或法作为理由，对于不好的身语恶行，会感到羞耻，收敛，并畏惧，这是知惭。其中以自我为理由是，像具有种姓、学识、戒律等功德的自我，怎么能做出这样的罪恶呢？ 认为这样做是不合适的。以法为理由是，不希望有不悦意的果报产生，以及参与伤害他人的行为，这比不守法还要糟糕。 认为会因此而感到畏惧，这就是以法为理由。 有愧是，像这样的身语恶行，即使在世间也会受到谴责。因此，如果我做了这样的事情被别人知道，就会受到责骂，这样以他人为理由，对于不好的行为感到羞耻和畏惧。 这二者都能使人从恶行的近因中返回，因此具有阻止恶行的作用。 在进入善行之时，同时具有的不贪等四者中，不贪是对轮回的身体以及与之相关的衣食等资具，成为贪执的对治，就是不贪。对于这些事物感到厌倦，不接受，这就是不贪。贪执是恶行的原因，而不贪是对治它的方法，因此，不贪具有不进入恶行的作用。下面的两种也同样可以这样解释。 无嗔是，对于怨敌等不悦意的有情，以及自身感受到的痛苦，还有毒药武器等一切产生痛苦之处的法，不会产生恼害之心，是慈爱
English
It is not the same to focus on the objects that are in accordance with the arising of afflictions and to focus on the objects that are in accordance with generating pure faith. Since desire precedes faith, it will not become desire either. This is the function of serving as a basis for desire, because one strives for what one believes in. When turning away from all afflictions, the two that are equally present are self-respect and conscientiousness. For the time being, self-respect is: taking oneself or the Dharma as a reason, one refrains from misdeeds of body and speech, feels ashamed, shrinks back, and fears. That is self-respect. Among these, taking oneself as a reason is: How could someone like me, who possesses qualities such as lineage, knowledge, and discipline, commit such sins? Thinking that it is not appropriate to do so. Taking the Dharma as a reason is: Unpleasant results will arise, and engaging in harming others is even worse than not following the Dharma. Thinking that one will be afraid of this, that is taking the Dharma as a reason. Conscientiousness is: Such bad actions of body and speech are condemned even in the world. Therefore, if others find out that I have done such a thing, I will be scolded. Thus, taking others as a reason, one feels ashamed and afraid of bad actions. Both of these cause one to turn away from the proximate cause of misconduct, and therefore have the function of serving as a basis for restraining misconduct. Among the four that are equally present when entering virtue, such as non-attachment, non-attachment is the antidote to attachment to the body of existence and the necessities related to it, such as food and clothing. It is non-attachment, which is to be disgusted with these things and not accept them. Attachment is the cause of misconduct, and non-attachment is the antidote to it. Therefore, non-attachment has the function of not entering into misconduct. The following two can also be explained in the same way. Non-anger is: not being tormented by enemies and other unpleasant beings, the suffering felt by oneself, and all the dharmas that are the source of suffering, such as poison and weapons, is loving-kindness.