Tibetan
པོ་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་དེ་དང་ལྡན་པར་བྱེད་འདོད་ཅིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་གང་ཡིན་པའོ། །གདོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཅེས་མི་འདོད་པ་དང་བར་མ་ལ་འདུན་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་འདུན་པ་ཡུལ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་ལས་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་རྟེན་བྱེད་པས་ཏེ། གང་ལ་འདུན་པ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མོས་པའི་ངོ་བོ་ནི། རིགས་པ་དང་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ལས་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པར་ངེས་ཤིང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཇི་ལྟར་ངེས་པ་བཞིན་དུ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །འདི་ནི་མི་འཕྲོག་པ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཅན་ཏེ། མོས་པ་ཅེས་སུ་བྱེད་པ་ནི་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་མི་འཕྲོགས་ཤིང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཞེས་པས་ཡུལ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ངེས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དྲན་པའི་ངོ་བོ་ནི། འདྲེས་པས་ཏེ་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་སེམས་ཀྱི་བརྗེད་པ་མེད་པ་སྟེ། སྔར་བཟུང་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡིད་ལ་སེམས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །འདིར་འདྲིས་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་པ་ཡུལ་ངེས་པར་བསྟན་ཏེ། མ་འདྲིས་པ་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔར་མྱོང་བའི་དངོས་པོ་ཡང་དང་ཡང་ཡིད་ལ་མངོན་པར་བརྗོད་ཅིང་སེམས་པར་བྱེད་པ་འདི་ཡོད་ན་དམིགས་པ་གཞན་དང་གཞན་ལ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་གོ་སྐབས་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་མེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་འཇོག་པའི་སྒོ་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་བརྟགས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ནི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་པ་དག་གི་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་ཐབས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེ་ཡང་འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དག་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ངེས་པར་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དག་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་
Chinese
是对于想要具有和追求如观看（事物）等的那种种事物的心。通过显示对于初始的事物不希求，对于中间的事物没有欲望，从而显示了欲望是针对特定对象的。它的作用是作为精进努力的基础，因为对于什么有欲望，就会努力去实践它。信解的自性是：对于通过理性和可信的教证，确定为无常和痛苦等，并且对于没有怀疑的事物，如其所确定那样，安立此是如此，不是其他，以这种形态来安住心。这是不被夺取的性质，之所以称为信解，是因为不会被其他的论敌从自己的宗派中夺走，并且不能被引导到其他方面。以“对于确定的事物”来说明了对象是确定的，因为对于不确定的和犹豫不决的事物来说，它是不存在的。忆念的自性是：通过熟悉，即缘于先前体验过的事物，以心的不忘失的形态，对于先前执取的事物，反复地忆念于心。此处“熟悉的事物”说明了对象是确定的，因为对于不熟悉的事物来说，它是不存在的。如果对于先前体验过的事物反复地忆念和思考，那么就没有心识散乱到其他对境的机会，因此，它是无散乱的性质。等持的自性是：缘于应当考察具有功德和具有过患的事物，以在那上面持续安住心的方式，而使心专注于一境。其中，应当考察的事物是那些以证悟四谛等为先导者，为了增上生和决定胜而应当考察的。其中，灭谛和道谛是通过考察寂静等和决定出离等的形态而具有功德的，而苦谛和集谛是通过考察无常等和因、集等的形态而应当考察为具有过患的。
English
It is the mind that desires to possess and pursue such and such things, such as looking at (things). By showing that there is no desire for the initial object and no desire for the intermediate object, it shows that desire is directed towards a specific object. Its function is to serve as the basis for diligent effort, because one strives to practice what one desires. The nature of conviction is: for things that are determined to be impermanent and suffering, etc., through reason and credible teachings, and for things that are without doubt, as they are determined, to establish that this is so and not otherwise, and to settle the mind in that very form. This is the nature of being unseizable, and the reason why it is called conviction is that it cannot be seized from one's own tenets by other opponents, and it cannot be led to other aspects. By "for certain things" it is stated that the object is certain, because it does not exist for uncertain and hesitant things. The nature of mindfulness is: through familiarity, that is, focusing on things previously experienced, in the form of the mind not forgetting, repeatedly remembering in the mind the things previously grasped. Here, "familiar things" indicates that the object is certain, because it does not exist for unfamiliar things. If one repeatedly remembers and thinks about things previously experienced, then there is no opportunity for the mind to be distracted to other objects, therefore, it is the nature of non-distraction. The nature of samadhi is: focusing on things that should be examined as having qualities and having faults, and making the mind one-pointed by continuously settling the mind on that very thing. Among them, the things to be examined are those who take the realization of the Four Noble Truths, etc., as a priority, and what should be examined for the sake of higher rebirth and definite goodness. Among them, the truth of cessation and the truth of the path have qualities by examining the forms of peace, etc., and definite departure, etc., while the truth of suffering and the truth of origin should be examined as having faults by examining the forms of impermanence, etc., and cause, origin, etc.
Tibetan
བཞིན་དུ་ས་གོང་མ་རྣམས་ནི་ཞི་བ་དང་འོག་མ་རྣམས་ནི་རགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། ལས་དགེ་བ་དག་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་དང་། མི་དགེ་བ་རྣམས་དོར་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་མཉམ་པར་བཞག་ན་ཡང་དག་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཤེས་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། བརྟག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལྟ་བུར་བློ་ངོར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཡང་དག་པའམ། ལོག་པར་སོ་སོར་མ་འདྲེས་པར་རྣམ་པར་འབྱེད་ཅིང་རྟོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་ཡང་རིགས་པས་བསྐྱེད་པ་དང་། རིགས་མ་ཡིན་པས་བསྐྱེད་པ་དང་། དེ་དག་ལས་གཞན་པ་དང་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་། མངོན་སུམ་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་གསུམ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་རིགས་པས་བསྐྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་། སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་རྣམ་གསུམ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ཐོབ་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། རང་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་སྐྱེད་པ་ཡིན་པ་ནི། ཡིད་ཆེས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྟར་སྣང་བ་དང་། ལོག་པར་བསམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་དང་། དེ་དག་གི་རྟོག་གེ་ངན་པས་སྐྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་། བསམ་གཏན་བསྒོམས་པའི་མཐུས་བདག་དང་འཇིག་རྟེན་རྟག་མི་རྟག་སོགས་སུ་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། དེ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྐྱེ་བས་ཐོབ་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུགས་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པའོ། །འདི་ནི་སོམ་ཉི་ཟློག་པའི་ལས་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་ཞེས་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀ་ཡུལ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བརྟག་བྱ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་ལ་འདི་དག་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ངེས་པའི་འོག་ཏུ་དགེ་བ་རྣམས་འཆད་དགོས་པས་དེའི་ཕྱིར་དད་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་སྡུ་བར། ཆོས་དེ་དག་ཇི་ལྟར་ཕན་ཚུན་མཚུངས
Chinese
如同上面的地是寂静的，下面的地是粗糙的形态。善业应当接受，不善业应当舍弃，诸如此类应如实知晓。如果心能平等安住，为了如实通达一切，因此这是作为智慧所依之事业。智慧的体性是：以应观察之事物本身为对境，于心识中显现自相和共相之法，能如实或颠倒地，不混淆地辨别和分别。它有三种：由理智产生的，非由理智产生的，以及不同于这二者的。其中，由可信的教证、随后的推断和现量这三种方式产生的，称为由理智产生的智慧。它也有三种，即闻所生慧、思所生慧和修所生慧。它们也依次是：从获得可信的教证而产生的智慧，从自己以理智进行考察和分析而产生的智慧，以及从修习正确的禅定力而产生的智慧。非由理智产生的是：从不可信的教证、看似正确的推断和邪思的禅定中产生的。它们也依次是：外道们从听闻和思考中产生的智慧，他们由恶劣的推理产生的智慧，以及通过修习禅定而将自我和世界区分为常与无常等的智慧。不是以上二者的是与生俱来的智慧，以及了解世间规律的智慧。这是遮止犹豫的事业，因为智慧能彻底区分诸法，从而达到唯一的定解。以“应观察之事物”来说明，禅定和智慧二者都必须有明确的对境，因为它们不能应用于非应观察的事物。在确定对境之后，需要阐述善法，因此才说什么是信心。
English
Similarly, the higher grounds are peaceful, and the lower ones are of a coarse nature. Virtuous actions should be accepted, and non-virtuous ones should be abandoned, and so on, should be known accordingly. If the mind is placed in equanimity, then this is the function of being the support of wisdom, in order to fully know things as they truly are. The nature of wisdom is: focusing on the object to be examined itself, the phenomena that appear in the mind, such as the characteristics of self and generality, are distinguished and discerned without being mixed up, either correctly or incorrectly. It has three aspects: that which is produced by reason, that which is not produced by reason, and that which is different from these. Among these, that which is produced by the three aspects of reliable testimony, subsequent inference, and direct perception is called wisdom produced by reason. It also has three aspects, namely, the wisdom arising from hearing, the wisdom arising from thinking, and the wisdom arising from meditation. These are also, in order, the wisdom arising from obtaining reliable testimony, the wisdom arising from examining and analyzing with one's own reason, and the wisdom arising from the power of meditating on correct samadhi. That which is produced not by reason is that which arises from unreliable testimony, seemingly correct inference, and wrongly conceived samadhi. These are also, in order, the wisdom arising from the hearing and thinking of the outsiders, the wisdom produced by their bad logic, and the wisdom that, through the power of meditating on contemplation, distinguishes self and the world as permanent and impermanent, and so on. That which is neither of the two is the wisdom obtained by birth and the wisdom of knowing the ways of the world. This is the function of averting doubt, because wisdom thoroughly distinguishes phenomena and thus reaches a single certainty. By saying "the object to be examined," it is shown that both samadhi and wisdom must have a definite object, because these cannot be applied to objects that are not to be examined. After determining the object, it is necessary to explain the virtues, therefore it is said, "What is faith?"