Tibetan
ལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དུ་ལྟའོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་གནས་དང་བཅས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པས་བདག་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། །བདེ་བ་མྱོང་བའི་ཚོར་བ་དང་། དེ་མྱོང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་རང་མཚན་པ་དབང་པོ་དང་དོན་རྣམས་འགྱུར་ན་ཆགས་ཅན་རྣམས་ལ་སླར་ཡིད་མི་བདེ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་ཡང་ཆགས་པས་སེམས་སྔར་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་མི་འདྲ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ནོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། །སྡུག་བསྔལ་དང་བདེ་བ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་། དེ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཆོས་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་གཉིས་ཀའི་གནས་ངན་ལེན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དེ་གཉིས་ཀ་ལས་མ་ཐར་བས་རེས་ནི་བདེ་བའི་གནས་སྐབས་ལ་བསྟེན། རེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་བསྟེན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཁོར་མོར། བཏང་སྙོམས་འབའ་ཞིག་གི་གནས་སྐབས་ལ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མི་རྟག་པས་རྗེས་སུ་བཅིངས་པས་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་གཞི་དང་བཅས་པ་རྣམས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཕུང་པོ་རྣམས་དང་། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐ་མ་གསུམ་དང་གཉིས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནི་ཟག་མེད་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་སོ། །འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་གནས་དང་བཅས་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པས་བདག་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། །རྣམ་སྨིན་དང་བཅས་པ་ལ་དངོས་ནི་མི་དགེ་བ་དང་དགེ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ནི། ཡང་སྲིད་པ་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ས་བོན་འཇོག་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་བཅས་པར་ལྟའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་བདུན་དང་། གཟུགས་སྒྲ་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཏེ་ཁམས་བཅུ་དང་། གཟུགས་སྒྲ་ཆོས་དང་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཏེ་སྐྱེ་མཆེད་བཞིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་མི་དགེ་བ་དགེ་བ་ཟག་བཅས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་སོ། །ཡང་སྲིད་པའི་ཕུང་པོའི་བག་ཆགས་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དང་། ཡང་སྲིད་པར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་རྣམ་སྨིན་དང་བཅས་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། ། གཉིས་པ་ལྡན་ཆོས་ནི། རྣམ་པར་སྨིན་པ་དངོས་ནི
Chinese
视之为苦苦。一切的一个方面是苦的感受及其处所。通过仅仅知道苦苦是法，舍弃在那里执著为我。感受快乐的感受，以及与感受它相顺应的自性法，当根和境变异时，对于有贪者来说，再次生起不悦意，并且对于快乐和变得感受快乐的事物也贪著，因此心变得与之前的状态不同。是变苦。一切的一个方面是快乐和变得感受快乐的诸法。通过仅仅知道变苦是法，舍弃在那里执著为我。既非痛苦也非快乐的感受，舍与，以及变得感受它的法，以及痛苦和变苦那二者的恶趣完全执取，并且没有从那二者中解脱，有时依赖快乐的状态，有时依赖痛苦的状态，总是周而复始。并非仅仅安住于舍的状态。因此，因为被无常所束缚，不是成就和快乐的缘故，应当了知有漏的舍受及其处所等是行苦。诸蕴，以及界和处，最后三者和二者的一方面，除了无漏之外的那些。通过仅仅知道行苦，舍受及其处所是法，舍弃在那里执著为我。与异熟相联的，实际是不善和善的有漏法，因为是投生轮回的异熟的种子，所以视之为与异熟相联。七个识界，以及色声法界，即十界，以及色声法和意处等，即四处的一个方面，是不善和善的有漏法所摄。以及在轮回中积蓄蕴的习气，并且是投生轮回的异熟，通过仅仅知道与异熟相联是法，舍弃在那里执著为我。 第二个，具有之法是：异熟实际是
English
It is regarded as the suffering of suffering. One aspect of everything is the feeling of suffering and its place. By merely knowing that the suffering of suffering is dharma, one abandons clinging to it as self. The feeling of experiencing pleasure, and the self-characterized dharma that accords with experiencing it, when the faculties and objects change, unpleasantness arises again for those with attachment, and also because of attachment to pleasure and things that become pleasant to experience, the mind becomes different from its previous state. It is the suffering of change. One aspect of everything is the dharmas that are pleasant and become pleasant to experience. By merely knowing that the suffering of change is dharma, one abandons clinging to it as self. The feeling that is neither suffering nor pleasure, equanimity, and the dharma that becomes to experience it, and the evil destinies of both suffering and the suffering of change are completely grasped, and because one is not liberated from those two, sometimes one relies on the state of pleasure, sometimes one relies on the state of suffering, always going around in circles. It is not the case that one merely abides in the state of equanimity. Therefore, because they are bound by impermanence, and not because they are accomplishment and pleasure, one should understand that the contaminated feeling of equanimity and its place, etc., are the suffering of conditioning. The aggregates, and the realms and sources, the last three and two aspects of them, except for the uncontaminated ones. By merely knowing that the suffering of conditioning, the feeling of equanimity and its place are dharma, one abandons clinging to it as self. Those associated with maturation, in reality, are the non-virtuous and virtuous contaminated dharmas, because they are the seeds of maturation that throw one into rebirth, they are regarded as associated with maturation. The seven consciousness realms, and the form, sound, and dharma realms, i.e., the ten realms, and the form, sound, dharma, and mind sources, i.e., one aspect of the four sources, are those included by the non-virtuous and virtuous contaminated dharmas. And accumulating the imprints of the aggregates in cyclic existence, and being the maturation that connects one to rebirth, by merely knowing that association with maturation is dharma, one abandons clinging to it as self. The second, the possessing dharma is: maturation in reality is
Tibetan
། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་སྔོན་གྱི་ལས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ནི། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཞེས་པའི་མིང་ཐོབ་བོ། །ཟས་ནི་བཞི་སྟེ། ཁམས་ཀྱི་ཟས་དང་། རེག་པའི་ཟས་དང་། སེམས་པའི་ཟས་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཟས་སོ། །དེ་ལ་ཁམ་གྱི་ཟས་ནི་རགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་འདོད་པའི་ཁམས་ན་འགྲོ་བ་ལྔ་ཆར་ལ་ཡོད་ལ། ཉི་ཚེ་བའི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཁ་ཅིག་ལ་ཡང་ཡོད་ལ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་ན་མེད་དོ། །གཞན་དག་ན་རེ་དེ་དག་ན་ཡང་ལྕགས་ཀྱི་ཐོ་ལུམ་འབར་བ་དང་། ཟངས་ཁུ་ལ་སོགས་པས་བཀྲེས་པ་ཉེ་བར་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་ཟས་སུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཟས་ཀྱི་དོན་ནི་དབང་པོ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མི་རིགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ཟས་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཁམས་གསུམ་ཅར་ན་ཡང་དམིགས་སོ། །གང་གི་ཚེ་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་རྒྱུ་བདུན་གྱིས་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་རེ་ཞིག་དང་པོ་ཁོ་ནར་སྐྱེ་བ་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་སྐྱེས་པ་རྣམས་གནས་ཀྱི་མ་སྐྱེས་པ་ནི་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲོག་གི་དབང་པོ་དང་ཟས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །སེམས་ལ་དབང་བ་རྣམས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཚེའི་འདུ་བྱེད་སྲིངས་ནས་བསྐལ་པའི་བསྐལ་པ་བས་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མ་བྲལ་བ་དེ་སྲིད་དུ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་པའི་རྒྱུན་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་འཕེན་པ་ཡང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སྒྲུབས་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་གནས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །བར་དུ་གཅོད་པ་མེད་པ་ཡང་འདུ་བྱེད་རྣམས་གནས་པའི་རྒྱུ་བདུན་པ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་རང་གི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཞིང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ནུས་པ་གཏུགས་པ་མེད་པ་དེ་དག་ནི། འགལ་རྐྱེན་གྱི་གེགས་དང་མ་ཕྲད་ན་རྒྱུན་གནས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འདུ་བྱེད་རྣམས་གནས་པའི་རྒྱུ་བདུན་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཟས་རྣམས་ཁོ་ན་སེམས་
Chinese
།阿赖耶识及其相应法，这些是先前业力完全成熟的自性之故。除此之外，眼等以及乐受和苦受等，是从异熟所生，因此得到异熟之名。食物有四种：段食、触食、意思食、识食。其中，段食是粗大的，而且在欲界中五趣都有，一些暂时的有情地狱也有，但在大地狱中没有。其他人说，在那些地方，也有燃烧的铁锤和铜汁等，可以平息饥饿，因此被认为是食物。食物的意义是使诸根感到满足，因此我认为这是不合理的。其余的食物在三界中都可以观察到。何时诸行以七种因得以存在？例如，暂时地，仅仅是最初的生起是诸行存在的因，因为诸行生起则存在，未生起则不存在。命根和食物也是。有自在心者之神变也是，因为他们延长寿命之行，存在的时间超过劫又劫。因和缘的集合也是，只要因和缘不分离，善、不善和无记法等的存在的延续就不会中断。先前的业力之牵引也是，由善、不善和无记法所成就的诸行存在的因，例如，由共同和不共同的业所产生的外部事物。没有阻碍也是诸行存在的第七个因，诸行从其自身的因产生，并且没有遇到因缘的力量，那些如果没有遇到违缘的障碍，就会持续存在，否则就会毁灭。既然诸行有七种存在的因，为什么世尊只说食物是心
English
Furthermore, the alaya-consciousness together with its associated factors—these are of the nature of the complete maturation of previous actions. Other than that, the eye and so forth, and pleasure and pain and so forth, are named 'maturation' because they arise from maturation. Food is of four kinds: solid food, contact, volition, and consciousness. Among these, solid food is coarse, and it exists in all five destinies in the desire realm, and also in some temporary hell beings, but not in the great hells. Others say that even in those places, there are burning iron hammers and molten copper and so forth, which alleviate hunger, so they are considered as food. The meaning of food is to satisfy the senses, so I think that is unreasonable. The remaining foods are observed in all three realms. When do conditioned phenomena abide by means of seven causes? For example, for a while, just the initial arising is the cause for the abiding of conditioned phenomena, because conditioned phenomena that have arisen abide, and those that have not arisen do not abide. The life faculty and food are also causes. The magical powers of those who have mastery over their minds are also causes, because they extend the activities of life and abide for more than kalpas upon kalpas. The collection of causes and conditions is also a cause, because as long as causes and conditions are not separated, the continuum of the existence of virtuous, non-virtuous, and unspecified phenomena will not be interrupted. The projection of previous actions is also a cause for the abiding of conditioned phenomena accomplished by virtuous, non-virtuous, and unspecified phenomena, such as external objects produced by common and uncommon actions. The absence of interruption is also the seventh cause for the abiding of conditioned phenomena. Those conditioned phenomena that arise from their own causes and have not encountered the power of causes and conditions will continue to exist if they do not encounter obstacles of adverse conditions; otherwise, they will be destroyed. Since there are seven causes for the abiding of conditioned phenomena, why did the Bhagavan only say that food is mind?