Tibetan
འཛིན་སྟངས་མི་འདྲ་བ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཟུང་རྣམ་ནི་བཟུང་བྱའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་འདི་མ་ཡིན་ནམ་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་སུ་འཐད་ཅེ་ན། བཟུང་བའི་སྒྲ་ནི་ལས་དང་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་འཇུག་པས་བཟུང་བར་བྱ་བས་ན་བཟུང་རྣམ་ཅེས་ལས་ལ་སྦྱར་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། འདིར་བཟུང་བའི་ངོ་བོ་ནི་བཟུང་རྣམ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྦྱར་བས་སྐྱོན་མེད་དོ། ། དེ་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་གང་ཁྱད་པར་གང་ཞེ་ན། གཞན་དག་ཆོས་ཅན་ནམ་རྟེན་ལ་ངོ་བོ་དང་ཆོས་སམ་རྟེན་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་འདོད་ཀྱང་། དེ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དག་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་ཡུལ་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་སྟེ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བཞག་པས་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། །བརྗོད་པར་འདོད་པས་གཞན་དབང་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་ཡང་། དུ་མའི་ངོ་བོའི་ཆོས་ཅན་ནི། །དབང་པོ་ལས་རྟོགས་སྲིད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ནི་དོན་གྱོ་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་རྟོགས་སོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཇི་སྙེད་པ་ཀུན་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ་བའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་མཚན་གཅིག་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་ཀུན་དེ་དང་དེའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་མཚན་རེ་རེ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ཀྱི་ནང་མཚན་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། དེ་ཡང་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མི་འོང་བ་སོགས་དང་། སྒྲའི་ཁྱད་པར་ཆུ་དང་སྒྲ་དང་རླུང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དེང་དེ་ཡང་སྙན་པ་དང་མི་སྙན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཀྱང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡང་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ལ། ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་དོན་ཡང་དེ་དག་དེའི་ལྡོག་པ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་པ་ལ་བྱའི། ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཙམ་ལ་ནི་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་གཅིག་གི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རྫས་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཀས་ཀྱང་གཉིས་ཀ་རིག་པས་སེམས་ཀྱིས་ནི་ངོ་བོ་ཙམ་རིག་ལ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཁྱད་པར་རིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ
Chinese
对于不同的执持方式，称为所执持的行相各不相同。如果问，所执持的行相不是显现为所执持的境吗？如何成为知晓的执持方式呢？回答是，执持的词语可以用于业和行为两种情况，因为是将被执持的，所以称为所执持行相，如果与业相联系，就是这样。但是，这里执持的自性与称为所执持行相相联系，所以没有过失。那么，事物的自性是什么？差别又是什么呢？其他宗派认为，具有法性的事物或者所依是自性，法或者所依处是差别。但那是不合理的，因为差别和具有差别的，或者法和具有法性的，不能成为根识及其眷属的对境，因为只是由人的意愿所设定，所以在事物的实相上无法成立。如《释量论》中说：“差别与有差别，欲说故为他所使。”《集量论》中也说：“众多自性之法性，非由感官能证知。”因此，应该理解为，蕴的各自的体相是事物的自性，物质的各自的体相是差别。其中，所有形色的差别都是形色蕴，是蕴的自相之一。同样，所有声音、气味、味道和所触都是各自蕴的自相。形色的内相，如蓝色和黄色等，以及令人喜爱和不喜爱等。声音的差别，如水声、风声等，以及悦耳和不悦耳等，被称为物质的自相。刚刚所说的具有体相的事物的自性和差别，也由心和心所了知，意思是完全断定自性和差别。完全断定的意思是指对它们的相异之处产生定解，而不是仅仅了知自性和差别的物质的自性。如果是那样，因为一个境的事物的自性和差别的物质没有区别，两者都能了知两者，所以心只能了知自性，而心所只能了知差别。
English
The different ways of grasping are called different aspects of what is grasped. If asked, isn't the grasped aspect the appearance of the object to be grasped? How can it be a way of grasping that knows? The answer is that the word "grasped" can be used for both action and activity. Because it is to be grasped, it is called the grasped aspect. If it is related to action, then it is so. However, here, the nature of grasping is related to what is called the grasped aspect, so there is no fault. Then, what is the nature of a thing? What is the difference? Other schools believe that the thing with dharma or the basis is the nature, and the dharma or the place of reliance is the difference. But that is not reasonable, because the difference and the one with difference, or the dharma and the one with dharma, cannot be the object of the root consciousness and its retinue, because they are only set up by human desire, so they cannot be established in the reality of things. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: "Difference and the one with difference, because of the desire to speak, are under the control of others." It is also said in the Compendium of Valid Cognition: "The dharma of many natures cannot be known by the senses." Therefore, it should be understood that the respective characteristics of the aggregates are the nature of things, and the respective characteristics of matter are the difference. Among them, all the differences of form are the form aggregate, which is one of the self-characteristics of the aggregate. Similarly, all sounds, smells, tastes, and tangibles are only the self-characteristics of their respective aggregates. The inner aspects of form, such as blue and yellow, and pleasant and unpleasant, etc. The differences of sound, such as the sound of water, the sound of wind, etc., and pleasant and unpleasant, etc., are called the self-characteristics of matter. The nature and difference of the things with characteristics just mentioned are also known by the mind and mental factors, meaning to completely determine the nature and difference. The meaning of completely determining is to generate a definite understanding of their differences, not just to know the nature of the nature of matter and difference. If that were the case, because the nature of the thing and the matter of difference of one object are not different, both can know both, so the mind can only know the nature, and the mental factors can only know the difference.
Tibetan
འི་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །རང་སྟོབས་དང་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་རིག་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུས་མཐའི་འགྲེལ་པར། དོན་ཙམ་མཐོང་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བཤད་དུ། ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དགག་པའི་དོན་ཏེ་བྱེ་བྲག་མི་འཛིན་གྱི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཙམ་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ་ཞེས་གསུངས་པས། སེམས་ཀྱིས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་རིག་པ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྨན་དང་སྦྱར་བའི་བཏུང་བས་ནད་ཞི་བ་སྨན་དང་འགྲོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་ཞིང་སྨན་གྱིས་ནད་ཞི་བ་རང་སྟོབས་ཡིན་ཀྱང་། གཉིས་ཀས་ཀྱང་ནད་ཞི་བར་བྱེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྨན་དང་སྦྱར་བའི་བཏུང་བ་ལ་ནད་ཞི་བའི་ནུས་པ་མེད་ལ་སྨན་ལ་ཡོད་ཞེས་བརྗོད་མི་ནུས་པ་ལྟར། རང་སྟོབས་གཞན་སྟོབས་གང་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ཀ་རིག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས། །དེའི་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་པའི་དབྱེ་བ་འདི་མི་འཐད་པའི་ཉེས་པ་སོ་ན་འདུག་གོ ། ཡུལ་དེ་ལ་ངེས་པ་དྲངས་པ་དང་མ་དྲངས་པ་ལས་ཡུལ་དེ་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བར་ཡང་འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཀ་ལ་གྲགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་ཡིད་ཡུལ་གཞན་ལ་ཡེངས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཁོ་བོས་མ་མཐོང་མ་ཐོས་ཞེས་བརྗོད་པ་མཐོང་ཞིང་། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། དེ་མ་མཐོང་བར་དེ་མི་མཐོང་། །ཞེས་གཞན་དབང་བྱིས་པའི་བློའི་ཡུལ་མིན་ཅིང་འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་དང་། ཀུན་རྟགས་བྱིས་པའི་བློའི་ཡུལ་དུ་བཞག་པ་སོགས་ཀྱང་དེ་དང་དེ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་མཚན་ཉིད་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ལ་རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་ལས་ཞེ་ན། ལུང་རིགས་ལས་ཏེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ལུང་ནི། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། གང་ཡང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་སོ་སོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི་རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས། དབང་ཤེས་རྣམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་མཚན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་བཤད་ཀྱི་རྫས་ཀྱི་རང་མཚན་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་ཡང་ཡོད་དེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལྟ་བུ་རྫས་ཀྱི་རང་མཚན་རེ་རེ་བའི་ཡུལ་ཅན་
Chinese
的区分是不合理的。依靠自力和他力以理智来说明没有过失是不可能的。在《中边论释》中说：“仅见事物是为识。”并且在它的解释中说：“‘仅’这个词是否定差别的意思，是不执著于差别的，只是专注于事物的自性。”这样说了，因为心识遮止了对事物差别的认知。另外，用药调和的饮料能止息疾病，是依靠与药物结合的力量，即使药物止息疾病是自力，但因为两者在止息疾病上没有差别，所以不能说用药调和的饮料没有止息疾病的能力，而药物有。同样，无论是自力还是他力，总之两者都能认知事物的本体和差别，因此“于彼见义为识，彼之差别由心生”的区分存在不合理的过失。对于那个境，是否引生定解，也因此在世间和经论中都说见到或没见到那个境。在世间，也常见在心神专注于其他境地的时候，对于眼前的色和声等亲身体验的事物，也会说我没看见没听见。经论中也说：“若未见彼则不见此。”这是说，不是凡夫分别念的境，而是圣者后得位的境，以及将共相安立为凡夫分别念的境等，也仅仅是因为能否对那个境引生定解。即使这样，意识对于如前所说的生处自相引生定解，但对于物的自性却不能，这是为什么呢？这是因为有教证和理证。首先，教证方面，世亲论师说：“凡是生处的自性，是各自自性的境，但不是物的自性。”因为诸根识被说成是生处自相的境，而不是物的自相的境。理证方面也有，眼识是蓝色和黄色等物的各自自性的境
English
The distinction is unreasonable. It is impossible to claim that there is no fault in understanding through self-power and other-power. In the commentary on the Madhyāntavibhāga, it says, "Merely seeing the object is consciousness." And in its explanation, it says, "The word 'merely' means negating distinctions, not grasping differences, but only focusing on the essence of the object." This is because the mind prevents the recognition of the differences in things. Furthermore, a drink mixed with medicine can cure diseases because of the power of being combined with the medicine, and even though the medicine curing the disease is self-power, since there is no difference between the two in curing the disease, it cannot be said that the drink mixed with medicine has no ability to cure the disease, but the medicine does. Similarly, whether it is self-power or other-power, both can recognize both the essence and the differences of things. Therefore, the distinction of "Seeing the meaning is consciousness, its difference arises from the mind" has the fault of being unreasonable. Whether or not certainty is drawn to that object also determines whether that object is seen or not seen in both the world and the scriptures. In the world, it is also common to say, "I did not see or hear" even when one is experiencing things like form and sound when the mind is distracted by other objects. In the scriptures, it also says, "If that is not seen, then this is not seen." This means that it is not the object of the minds of ordinary beings, but the object of the post-attainment of noble ones, and that the general characteristic is established as the object of the minds of ordinary beings, etc., is only because of whether or not one can generate certainty about that object. Even so, the consciousness generates certainty about the self-characteristic of the sense-spheres as mentioned above, but not about the self-nature of the substance. Why is this? It is because of scriptural and logical proofs. First, regarding the scriptural proof, Master Vasubandhu said, "Whatever is the self-nature of the sense-spheres is the object of its own self-nature, but not the self-nature of the substance." Because the sense consciousnesses are said to be the objects of the self-characteristic of the sense-spheres, but not the objects of the self-characteristic of the substance. There is also logical proof: eye consciousness is the object of each individual self-characteristic of substances such as blue and yellow.