Tibetan
ང་། ཉན་རང་རྣམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེའི་གོང་ན་ཆགས་བྲལ་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོང་ན་མེད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲལ་དང་ཡུན་དུ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཆགས་བྲལ་གཞན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་འདིར་ཆགས་བྲལ་ནི་མི་འཕྲོད་པར་འཛིན་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། ། སློབ་པ་སོགས་ཆོས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་ལ། དང་པོ་སློབ་པ་ནི་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་ཐར་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་རྩོན་པའི་དགེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སློབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་ཐར་པའི་ལམ་ལ་སློབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁམས་བཅུ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་བདུན་དང་གཟུགས་སྒྲ་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་རྣམས་སོ། །སྐྱེ་མཆེད་བཞི་ནི་གཟུགས་སྒྲ་དང་ཡིད་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་དག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་ཐར་པ་ལ་བརྩོན་པའི་དགེ་བས་བསྡུས་པ་རྣམས་སོ། །གང་གིས་ཐར་པ་ལ་བརྩོན་པའི་ཆོས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་ཐར་པ་ལ་རྩོན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། །མི་སློབ་པ་ནི་ལྷག་པ་སེམས་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སློབ་པ་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དགེ་བ་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་སློབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་ན་མི་སློབ་པ་ཞེས་པའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་ནི་སློབ་པ་ལྟར་རོ། །དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་སློབ་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་བསྡུས་པའི་དགེ་བའོ། །འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་མི་སློབ་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པས་བདག་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། །སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་མི་སློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྒྱུད་ཀྱི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དང་། སློབ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཅན་སྒོམ་སྤང་གིས་བསྡུས་པ་དང་མ་སྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་དང་། མི་སློབ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་མ་སྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ནི་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཐར་པའི་ལམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་བརྒྱད་ནི་དབང་པོ་ལྔ་དང་དྲི་རོ་རེག་བྱ་རྣམས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་སྔ་མ་གཉིས་བོར་བའོ། །གྲོལ་བའམ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ཆོས་
Chinese
我。（这是）声闻缘觉等众生的离贪，因为在那之前还有其他的离贪。（这是）无上的离贪，是佛和菩萨众生的离贪，因为对于一切有情，是暂时和长久的利益和安乐之处，所以没有比这更殊胜的离贪了。此处所说的离贪，仅仅是不执著于不适之处。关于有学等三种法的差别。首先，有学是从与解脱分相应的（善法）开始，直到金刚喻定之间，为了获得解脱、涅槃而精进的善法，这称为有学。因为具有这种（善法）的补特伽罗，是在解脱道上修学的人。十界是七个识界以及色、声、法的界。四处是色、声、意和法的处。这些的一个方面，是被致力于解脱的善法所包含的。当以致力于解脱的法，蕴等等，仅仅视为法时，就能舍弃我执，认为我在致力于解脱。无学是增上心、戒律和智慧这三种学业已经达到究竟的善，以及灭尽和不生等，这称为无学。因为与此相应，所以被列为无学。十界和十二处与有学相同。其中的一个方面是被有学究竟所包含的善。通过将从轮回中解脱的无学仅仅视为法，就能舍弃对我的执着。非有学亦非无学，是指异生相续中的善等三种，以及有学相续中的烦恼所摄的修断和无覆无记，还有无学相续中的无覆无记法，以及无为法，这些都不是两者（有学和无学），因为这些不是解脱道。八界和十二处是五根和香、味、触。除此之外的一个方面是舍弃了前两者。既非解脱也非趋向解脱的法
English
Me. (This is) the detachment from desire of Śrāvakas and Pratyekabuddhas, because there are other detachments before that. (This is) the unsurpassed detachment from desire, which is the detachment from desire of Buddhas and Bodhisattvas, because for all sentient beings, it is a place of temporary and lasting benefit and happiness, so there is no other detachment more excellent than this. The detachment from desire mentioned here is merely not clinging to what is unsuitable. Regarding the distinctions of the three dharmas such as the learner. First, the learner is the virtue of striving for liberation and nirvāṇa, from what is in accordance with the aspect of liberation up to the vajra-like samādhi, this is called the learner. Because the person who has this (virtue) is learning on the path of liberation. The ten realms are the seven consciousness realms and the realms of form, sound, and dharma. The four sources are the sources of form, sound, mind, and dharma. One aspect of these is what is included by the virtue of striving for liberation. When one knows that the dharma of striving for liberation, aggregates, etc., are merely dharma, one abandons the attachment of thinking that I am striving for liberation. The non-learner is the virtue of the three trainings of higher mind, discipline, and wisdom having reached the ultimate, as well as the knowledge of cessation and non-arising, etc., this is called the non-learner. Because it is in accordance with this, it is listed as the non-learner. The ten realms and twelve sources are the same as the learner. One aspect of this is the virtue included by the ultimate learner. By regarding the non-learner who is liberated from saṃsāra as merely dharma, one abandons the attachment to self. Neither learner nor non-learner refers to the three types of virtue in the continuum of ordinary beings, as well as the afflictions included in the cultivation to be abandoned and the unlabelled and unindicated in the continuum of the learner, and the unlabelled and unindicated dharmas in the continuum of the non-learner, as well as unconditioned dharmas, these are neither (learner nor non-learner), because these are not the path to liberation. The eight realms and twelve sources are the five senses and smell, taste, and touch. Another aspect of this is abandoning the former two. Dharma that is neither liberated nor tending towards liberation.
Tibetan
ཙམ་དུ་ཤེས་པས་བདག་དེར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། ། མཐོང་སྤངས་སོགས་སྤང་བྱ་ཡིན་མིན་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་ལ། དང་པོ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ཏེ། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་ཀུན་བརྟགས་པ་བཤེས་གཉེན་ངན་པས་ཆོས་ལོག་བསྟན་པའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་བདག་ཡོད་པ་རྟོག་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་། དེ་ཉིད་རྟག་པའམ་ཆད་པར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་དང་། བདེན་པ་བཞི་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བའི་ཐེ་ཚོམ་དང་། ལྟ་བ་དང་ཐེ་ཚོམ་དེ་དག་གང་ལས་བྱུང་བའི་གནས་ས་བོན་དང་གང་དང་འགྲོགས་པའི་གནས་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་གཞན་རྣམས་དང་། ལྟ་བ་དེ་དག་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་དེ་དག་ལ་མཆོག་དང་གཙོ་བོ་སོགས་སུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། དེ་དག་དང་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་ལ་དག་གྲོལ་སོགས་སུ་འཛིན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། བདེན་པ་བཞི་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། ཐར་པ་དང་ཐར་པའི་ལམ་གཞན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་ལོག་ལྟ་དང་ལྟ་བ་སྔ་མ་དེ་དག་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་། དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་། དེ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་། དེ་དག་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་མ་རིག་པ་རྣམས་སོ། །ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ནི་གང་ཡང་ལྟ་བ་དེ་དག་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་རྣམས་སོ། ། སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ནི་ངན་སོང་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སོ། །འདི་རྣམས་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྤོང་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ལ་རྨོངས་པའི་རྩ་ཅན་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འགའ་ཞིག་བདག་ལྟ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་སྒོམ་སྤངས་དང་ཟག་མེད་བོར་བའོ། །གང་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དེ་དག་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་མཐོང་བའི་ལྟ་བ་ཕུན་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཙམ་ལ་རིགས་པ་ཡིན་གྱི། བདག་རྟག་པ་ནི་སྔར་སྤངས་བྱ་དང་ལྡན་པ་ཕྱིས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་སྤང་བྱ་དང་བྲལ་བར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་བདེ
Chinese
仅仅通过了解这些，就能舍弃对自我的执着。将见道所断等分为应断与不应断的三种类别。首先，见道所断的烦恼有三种遍一切烦恼。其中，烦恼的遍一切烦恼是：由烦恼性的分别产生的见解，由恶知识显示邪法的力量所产生。认为蕴聚之外存在自我的有身见，以及执着自我为常或断的见解，对四圣谛犹豫不决的怀疑，以及产生见解和怀疑的处所、种子，和与之相应的处所、心和心所生的其他法。错误地进入这些见解的烦恼，是将这些见解执着为最胜和主要的见解，以及随顺这些见解，将戒律等执着为清净解脱等的戒禁取见，诽谤四圣谛，以及虚构解脱和解脱道的邪见，以及对之前的见解产生贪着，以及对与这些见解不一致的事物产生愤怒，以及与这些见解一致的愤怒等近烦恼，以及与这些见解相应的无明。业的遍一切烦恼是：任何与这些见解相应并伴随的，由身语所造作的业。生的遍一切烦恼是：由恶趣的异熟所摄的蕴、界、处。这些仅仅通过见到真谛的法性就能舍弃，因为一切都是对真谛的体性愚昧无知的根本，有些是以我见分别的根本。因此，这些是见道所断的。一切的一个方面是修道所断和无漏的舍弃。对于如上所说的见道所断的清净，是具有见到真谛实相的殊胜见解，这也仅仅是对蕴聚无常之法的理解，因为如果自我恒常，那么之前具有应断之法，之后见到真谛后，与应断之法分离是不合理的。因此，自我
English
By merely understanding these, one abandons attachment to the self. Dividing what is to be abandoned, such as what is abandoned by seeing, into three categories of what should be abandoned and what should not be abandoned. First, the afflictions to be abandoned by seeing are the three types of all-pervasive afflictions. Among them, the all-pervasive affliction of afflictions is: the views arising from afflictive conceptualizations, produced by the power of evil friends teaching wrong Dharma. The view of the aggregates that conceives of a self existing apart from the aggregates, and the view that grasps that self as permanent or impermanent, the doubt that hesitates about the four noble truths, and the place, seed, from which those views and doubts arise, and the mind and other mental phenomena that correspond to the place with which it is associated. The afflictions that wrongly enter into those views are the view of holding those views as supreme and principal, etc., and the adherence to those views, the holding of discipline, etc., as pure liberation, etc., the holding of discipline and asceticism as supreme, the denigration of the four noble truths, and the false views that fabricate liberation and the path to liberation, and the attachment to the previous views, and the anger towards things that are inconsistent with those views, and the near afflictions such as anger that are consistent with those views, and the ignorance that corresponds to those views. The all-pervasive affliction of karma is: any karma of body and speech that is aroused by those views, together with their correspondence. The all-pervasive affliction of birth is: the aggregates, elements, and sense bases that are included in the maturation of the evil destinies. These are abandoned merely by seeing the Dharma nature of the truth, because all are rooted in ignorance of the nature of the truth, and some are rooted in the conceptualization of the view of self. Therefore, these are to be abandoned by seeing. One aspect of all is what is abandoned by meditation and the abandonment of the uncontaminated. The purity of what is to be abandoned by seeing as described above is that it possesses the excellent view of seeing the reality of the truth, and this is only reasonable for the understanding of the impermanence of the aggregates, because if the self is permanent, then it is unreasonable for one who previously possessed what should be abandoned to be separated from what should be abandoned after seeing the truth. Therefore, the self