Tibetan
ནུས་པ་གང་ལ་དམིགས་པ་དེ་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཞེས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཉོན་མོངས་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ལ་ཉེས་སྤྱོད་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་ནི་ཉེས་སྤྱོད་ཀུན་སློང་བའི་ནུས་པ་མེད་ཀྱང་སེམས་ཉེ་བར་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་དོར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སྔགས་དང་སྨན་གྱིས་བསད་པའི་དུག་ལ་འཆི་བའི་ནུས་པ་མེད་ཀྱང་རང་གི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་འདོར་བ་བཞིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་དེར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། ། འདས་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་དྲུག་སྟེ། འདས་སོགས་དུས་གསུམ་དང་། དེ་དག་སོགས་ཆོས་གསུམ་དང་། འདོད་པ་སོགས་ཁམས་གསུམ་དང། སློབ་པ་སོགས་ཆོས་གསུམ་དང་། མཐོང་སྤང་སོགས་སྤང་བྱ་ཡིན་མིན་གསུམ་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་དུས་གསུམ་དངོས་དང་། དུས་གསུམ་དང་མྱང་འདས་བརྗོད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས། དང་པོ་འདས་པ་ནི་རྒྱུ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་པས་བྱུང་ལ། སླར་ཡང་དེ་ཉིད་འགགས་པ་ནི་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོས་མ་འོངས་པ་དང་འདུས་མ་བྱས་སེལ་ལ་གཉིས་པས་ད་ལྟར་བ་སེལ་ལོ། །རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྲས་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཐོབ་ནས་ཞིག་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྤྱད་ཟིན་པའོ། །ད་ལྟར་གྱི་ཆགས་སོགས་དང་དད་སོགས་ལྟར་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བར་བྱེད་པའི་མཐུ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདས་པའི་ཆགས་སོགས་དང་དད་སོགས་རྣམས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བར་བྱེད་པའི་དུས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཡིན་ནོ་རྒྱུ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས་ཞིག་པ་ནི་བག་ཆགས་བཞག་ནས་ཞིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་དང་མེད་པ་ནི། ད་ལྟར་ཀྱི་དུས་ན་དེས་བསྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་དང་། འཇོག་བྱེད་རང་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པའི་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་མཚན་མ། སྔར་མྱོང་བའི་རྗེས་འབྲང་བའི་དྲན་པའི་དམིགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བལྟས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་མ་ནི། འདས་པའི་དུས་ཀྱི་ཡུལ་སྡུག་པ་འམ་མི་སྡུག་པ་འགའ་ཞིག་དྲན་པ་ལས་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་འམ་ཁོང་ཁྲོ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི། ད་ལྟ
Chinese
以何种能力为对境，就安立为具有烦恼。如果这样，那么对于无记的烦恼和近烦恼等，因为没有产生恶行的烦恼能力，所以就成了不具有烦恼了吗？不是的，因为它们虽然没有引发恶行的能力，但却具有使心接近烦恼的能力。否则，就会失去烦恼的自性。比如，被咒语和药物杀死的毒药，虽然没有死亡的能力，但也不会舍弃其自身的本性。当了知不具有烦恼仅仅是法的时候，就能舍弃对我的执着。将过去等分为十六种，有六种：过去等三种时，彼等三种法，欲等三种界，学等三种法，见断等三种应断与非应断，以及缘起。第一种分为三种时和三种时与涅槃可说与不可说的差别两种。第一种，过去是指从因获得自己的体性而产生，之后又灭尽的。第一种遮遣了未来和非为，第二种遮遣了现在。因为因已经产生了果，并且果已经获得了自己的体性而坏灭，所以因和果已经用尽。如同现在的贪等和信等一样，因为没有使心完全烦恼和清净的能力，所以过去的贪等和信等已经完全超越了烦恼和清净的时间。因完全被抓住而坏灭，是因为留下了习气而坏灭。果和自己的体性存在与不存在是指，在现在的时候，有它所产生的习气，并且安立者自身不存在。忆念的周遍分别的相是，仅仅存在于随从先前体验的忆念的对境中。观看的周遍烦恼的相是，因为忆念过去时期的悦意或不悦意的对境，会产生随后的贪恋或愤怒。一切的一个方面是，现在
English
That which is focused on with whatever ability, that is established as having afflictions. If that is the case, then for the unspecified afflictions and near afflictions, etc., because there is no ability of affliction to generate misdeeds, would they not become non-afflictive? No, because although they do not have the ability to incite misdeeds, they do have the ability to make the mind close to affliction. Otherwise, they would lose the nature of affliction. For example, poison killed by mantra and medicine, although it does not have the ability to kill, it does not abandon its own nature. When one knows that not having afflictions is merely dharma, one abandons attachment to self. Dividing the past, etc., into sixteen, there are six: the three times, past, etc.; those three dharmas, etc.; the three realms, desire, etc.; the three dharmas, learning, etc.; the three to be abandoned and not to be abandoned, seeing to be abandoned, etc.; and dependent arising. The first is divided into the three times themselves, and the difference between the three times and nirvana being expressible or inexpressible. The first, the past, is that which arises from the cause having obtained its own nature, and then ceases again. The first eliminates the future and the unconditioned, and the second eliminates the present. Because the cause has already produced the effect, and the effect has obtained its own nature and perished, the cause and effect have been exhausted. Like present attachment, etc., and faith, etc., because there is no power to completely afflict and purify the mind, the past attachment, etc., and faith, etc., have completely passed beyond the time of affliction and purification. The cause is completely grasped and perishes because it perishes after leaving behind imprints. The existence and non-existence of the effect and its own characteristic is that, in the present time, there are the imprints produced by it, and the establisher itself does not exist. The sign of pervasive conceptualization of memory is that it exists only in the object of memory that follows previous experience. The sign of pervasive affliction of viewing is that, because one remembers a pleasant or unpleasant object of the past, subsequent attachment or anger will arise. One aspect of all is the present.
Tibetan
ར་བ་དང་མ་འོངས་པ་དང་། འདུས་མ་བྱས་བོར་བ་རྣམས་སོ། །འདས་པ་རྫས་སུ་མེད་ཅིང་ད་ལྟར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་མི་འཇུག་པར་ཤེས་པ་ན། འདས་པ་ཚེ་རབས་སྔ་མའི་བདག་འགའ་ཞིག་ད་ལྟར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། མ་འོང་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་། རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཐོབ་པས་མ་བྱུང་བ་སྟེ། རྒྱུ་ཡོད་ཅེས་པས་འདུས་མ་བྱས་སེལ་ལ། མ་བྱུང་བས་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བ་སེལ་ལོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཐོབ་པ་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྤྱད་པ་ནི། དེའི་ས་བོན་གྱི་བྱ་བ་མ་བྱས་པ་དང་། དེ་ཡང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་གྱི་ཆགས་སོགས་དང་དད་སོགས་ལྟར་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་མི་གནས་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་མཚན་མ་ནི། སྡུག་པ་འམ་མི་སྡུག་པའི་མཚན་མ་མ་བཟུང་བར་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་པ་ལས། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་དགའ་བ་དང་། དེ་མེད་པས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བའི་མཚན་མ་ནི། མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་འབྱུང་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་གིས་མཚན་མ་བཟུང་བ་ལས། རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཁོང་ཁྲོ་བར་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ནི་མཚན་མ་བཟུང་བ་ལས་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་འམ། དད་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་ལྡན་དུ་ཡོད་པ་དང་། རང་གི་རྒྱུ་ལས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མ་འོངས་པ་རྫས་སུ་མེད་པར་ཤེས་པ་ན་མ་འོངས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདག་ནི་ད་ལྟར་བའི་གནས་སྐབས་སུ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། །ད་ལྟར་བྱུང་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཞིང་མ་འགག་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། རྒྱུས་འབྲས་བུ་ཕྱུང་ཟིན་པས་སྤྱད་པ་དང་། འབྲས་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཞིག་པས་མ་དཔྱད་པ་དང་། ད་ལྟར་བའི་ཆགས་སོགས་དང་། དད་སོགས་ཀྱི་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་གནས་པ་དང་། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་རབ་ཏུ་བཞག་པའི་རྒྱུ་ནི། ད་ལྟར་བའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་ཟིན་པ་ནི་འདས་པ་དང་། མ་ཐོབ་ཅིང་ཐོབ་རུང་དུ་ཡོད་པ་མ་འོངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོར་གན
Chinese
过去和未来，以及非组合的舍弃等等。如果知道过去在实体上不存在，并且不介入现在的状态，那么就舍弃执着于认为过去世的某些自我介入现在的状态。未来是具有产生作用的因，但由于尚未获得自己的体性，所以尚未产生。所谓具有因，是为了排除非组合；所谓尚未产生，是为了排除过去和现在。尚未获得自己的特征，是因为自己的体性尚未产生。因和果的享用是，尚未做那颗种子的作用，并且它也尚未产生。像现在的贪等和信等一样，使心完全烦恼和完全清净的事物不近处存在，以及舍弃的完全清净的相是，不取悦意或不悦意的相而置于舍弃，因为不会产生缘于它的完全烦恼。显现欢喜和没有它，依次是完全烦恼和完全清净的相是，由于取了未来时将要产生的完全烦恼和随顺的一些法的相，所以会变成随顺贪着的嗔恨，以及完全清净和随顺的一些法是，由于取了相，所以会产生显现信赖或者信等。具有因和自己的特征与不具有因和自己的特征，依次是具有产生果的能力，以及没有从自己的因中成立的缘故。如果知道未来在实体上不存在，那么就舍弃执着于认为未来的状态的自我介入现在的状态。现在产生是具有自己的体性从因中产生并且没有灭亡的特征，以及因已经取出果所以是享用，以及果的自己的体性没有坏灭所以不是享用，以及现在的贪等和信等的心的完全烦恼和完全清净的事物近处存在，以及过去和未来假立的因是，因为已经获得现在的状态是过去，以及尚未获得并且可以获得的是未来。作为作者存在
English
The past and the future, and the abandonment of the uncompounded, etc. If it is known that the past does not exist as a substance and does not enter into the present state, then one abandons the attachment to the belief that some self from past lives enters into the present state. The future has the cause to produce, but because it has not yet obtained its own nature, it has not arisen. The statement "having a cause" excludes the uncompounded; the statement "not yet arisen" excludes the past and the present. Not having obtained its own characteristics is because its own nature has not yet arisen. The use of cause and effect is because the action of that seed has not been done, and it has not yet arisen. Like the present attachment and faith, the objects that make the mind completely afflicted and completely purified do not exist nearby, and the sign of equanimity's complete purification is that one does not grasp the sign of pleasant or unpleasant, but places it in equanimity, because complete affliction based on it does not arise. Manifest joy and its absence, in order, are the signs of complete affliction and complete purification. Because one grasps the sign of some dharmas that are in accordance with the complete afflictions that will arise in the future, one will become anger that is in accordance with attachment, and some dharmas that are in accordance with complete purification are that, because one grasps the sign, manifest trust or faith, etc., will arise. Having a cause and one's own characteristics and not having a cause and one's own characteristics are, in order, having the ability to produce a result, and because it is not established from one's own cause. If one knows that the future does not exist as a substance, then one abandons the attachment to the belief that the self of the future state enters into the present state. The present arising is characterized by having its own nature arising from a cause and not ceasing, and because the cause has already extracted the result, it is used, and because the result's own nature has not perished, it is not used, and the objects of the present attachment, etc., and the faith, etc., of the mind that completely afflict and completely purify exist nearby, and the cause of the imputation of the past and the future is because having already obtained the present state is the past, and not yet obtained and able to be obtained is the future. Exists as a doer.