Tibetan
བ་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ཞིང་འབྱུང་བའོ། །ཕྲད་པ་དང་། བྲལ་བའི་འབྱུང་བ་ནི་སྡུག་པ་དང་། མི་སྡུག་པ་དང་། ཕྲད་པ་དང་བྲལ་བ་འམ། སེམས་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པའོ། །འཇིགས་པ་དང་ཆགས་པའི་བྱུང་བ་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཆགས་པའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པའོ། །འཆི་འཕོ་བ་དང་སྐྱེ་བས་བྱུང་བ་ནི་སེམས་ནི་འཇིག་རྟེན་འཆི་བ་དང་སྐྱེ་བའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པའོ། །གནས་སྐབས་གཞན་དུ་བྱུང་བ་ནི་མེར་མེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་རྣམས་དང་། ནད་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པའོ། །སྔོན་གྱི་དུས་ན་བྱུང་བ་ནི་སྔོན་དུས་ཀྱི་སྲིད་པའོ། །འཆི་བའི་དུས་ན་བྱུང་བ་ནི་འཆི་བའི་སྲིད་པའོ། །བར་དུ་བྱུང་བ་ནི་བར་མ་དོའི་སྲིད་པའོ། །ཉིང་འཚམས་སྦྱོར་བའི་དུས་ན་བྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བའི་སྲིད་པའོ། །དང་པོར་བྱུང་བ་དང་བཟློས་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཚེ་འདིའི་སྐྱེ་སྲིད་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དང་པོར་བྱུང་བར་བཤད་ལ། མ་འོངས་པ་ཚེ་ཕྱི་མའི་སྐྱེ་སྲིད་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འདི་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་བྱུང་བ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་སྐྱེད་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཐེར་ཟུག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། །གཞན་རྣམས་ནི་གོ་བར་ཟད་དོ། །འཛིན་པ་ནི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཏེ། རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕུང་པོ་གསུམ་ནི་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །གཟུགས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་དང་། མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། ། ཁམས་བཅུ་གཉིས་ནི་དབང་པོ་ལྔ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་བདུན་ནོ། །སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ནི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ནི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་འཛིན་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན། བདག་ཡུལ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཟ་བ་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ངོ་། ། ཡང་འཛིན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི། ཡུལ་དང་མ་ཕྲད་པར་འཛིན་པ་ནི་མིག་དང་རྣ་བ་དང་ཡིད་རྣམས་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མིག་དང་རྣ་བས་ནི་རྒྱང་རིང་པོའི་གཟུགས་སྒྲ་རྣམས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་འདི་གསུམ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་ཤེས་པ་སྒྲུབ་ཏུ་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཕྲད་ནས་འཛིན་པ་ནི་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་རྣམས་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་ནི་རང་གི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་བར་མ་ཆོད་པར་དམིགས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་དམིགས་ཀྱི་ཡུལ་དབང་བར་ཆོད་པའི་ཚེ་དེ་དག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་དེ་དག་ལ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ནི་ཡུལ་ད་ལྟར་བ་ཁོ་ན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ནི་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་དག་ནི་ཡུལ་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་བ་དེ་ཡང་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལྟོས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པས་ནི་གཟུགས་ཁོ་ན་འཛིན་གྱི་ཡུལ་གཞན་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པས་ནི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དང་། འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ལྟར་གྱི་དུས་ཐམས་ཅད་དང་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །བཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡང་དག་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་ལ་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་འཛིན་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ། །བཟུང་བ་ནི་འཛིན་པར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བཟུང་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཟུང་བ་ཡིན་ལ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་དོན་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དང་། མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་དང་། འདུས་མ་བྱས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་བཟུང་བྱ་རྣམས་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་འཛིན་པའི་ཡུལ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་ངོ་། །ཕྱི་རོལ་དུ་བལྟས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ལུང་གི་ཆོས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལས་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཐོས་པའི་དོན་རིགས་པས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་དེ། བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཐོས་བསམ་དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པས་བསྡུས་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཡང་ཕྱི་རོལ་དུ་བལྟས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱི
Chinese
生起是行蕴刹那刹那生起。结合和分离的生起是痛苦和不痛苦，以及结合和分离，或者心有贪欲和无贪欲的状态。怖畏和形成的生起是器世间形成的阶段。死亡和转生所生起的是心识在世间死亡和出生的阶段。在其他状态中生起的是如燃烧等状态，以及疾病等状态中所生起。过去时生起的是过去世的有。死亡时生起的是死亡的有。中间生起的是中阴有。连接相续时生起的是出生的有。如果说是最初生起和重复，则不是，因为这是就今生的出生有而说是最初生起，而这是就未来世的出生有而说的缘故。如果知道未生起的事物不是由因缘所生，仅仅是法，就能舍弃对不依赖因缘的自我的实有执着。其他的就容易理解了。执取是具有形色的根，以及心和心所法，因为它们享用自己的行境。三个蕴是受、想和识。色蕴和行蕴的一部分是具有形色的根，以及相应的行蕴，依次对应。十二处是五根和七识处。六处是内部的六处。法处和法蕴的一部分是心所法。如果知道享用境的执取仅仅是法，就能舍弃对作为享用境的我的执着。另外，执取的详细分类是：不与境相触而执取的是眼、耳和意，因为意不是有形色的，而且眼和耳缘取远处的声音和色。因此，这三种根是瑜伽士们神通
English
Arising is the arising of formations moment by moment. The arising of union and separation is suffering and non-suffering, as well as union and separation, or whatever the state of mind with attachment and without attachment. The arising of fear and formation is whatever the state of the formation of the vessel world. What arises from death and transmigration is whatever the state of mind, which is the world, dying and being born. What arises in other states is whatever arises in states such as burning, and in states such as illness. What arises in the past is the existence of the past. What arises at the time of death is the existence of death. What arises in between is the intermediate existence. What arises at the time of linking is the existence of birth. If it is said that it is the first arising and repetition, it is not, because it is said to be the first arising in terms of the birth existence of this life, and this is said in terms of the birth existence of the future life. If one knows that what has not arisen is not produced by causes and conditions, but is merely a dharma, then one abandons the clinging to the self as truly existent, independent of causes and conditions. The others are easy to understand. Grasping is the sense organs with form, and the mind and mental phenomena, because they enjoy their own objects. The three aggregates are feeling, perception, and consciousness. One aspect of form and formations is the sense organs with form, and the corresponding formations, in order. The twelve sources are the five sense organs and the seven consciousness sources. The six sources are the internal six sources. The aspect of the dharma source and the source is the mental phenomena. If one knows that grasping, which enjoys objects, is merely a dharma, then one abandons the clinging to the self as the enjoyer of objects. Furthermore, the detailed classification of grasping is: grasping without touching the object is the eye, ear, and mind, because the mind is not form, and the eye and ear perceive distant sounds and forms. Therefore, these three faculties are the supernormal powers of yogis.
Chinese
是可以成立的。与境相遇而执取的是鼻、舌、身等。这些在自己的境与根之间没有间隔而缘取时，才缘取这些的识产生，如果境与根有间隔时，不缘取这些的识产生。因此，对于这些根来说，是不能成立现量的。而且，五根识与相应的俱生，是唯独执取现在的境，因为过去和未来是不存在的，而且这些是从境真实存在的力量而产生的。现在的境也是观待各自决定的境而执取，比如眼识与相应的俱生，是唯独执取色，而不执取其他的境。 意识与眷属，是执取自相和共相的一切法，以及过去和未来和现在的所有的时，以及色声等一切境。 难道没有成立所取和能取的自性吗？如果问，真实的一切法是没有作者的，因此没有能取，但是在名言中，从境和根等因缘聚合而产生显现为色声等的识，因此只是就此假立而说为执取。 凡是所说是能取的，那一切也是所取，因为眼等根也是意识的境的缘故。 是所取而不是能取的是，能取的行境之义，色声等，以及不相应的行和，无为法等一切。 当知晓能取们的所取只是法时，就能断除对作为我执之境的显现执著。 向外观看，是指对于佛陀的教法，从善知识那里听闻而产生的圣教之法，以及以理智考察和分析所听闻之义，从思所产生的，以及与闻思相顺，以如理作意修习之门而证悟的，以修法所摄的心和心所，虽然是在欲界中行持，但不是向外观看，因为法的体性
English
It is possible to establish. What apprehends by encountering objects are the nose, tongue, and body. These are such that when they focus on their own objects without any separation between the sense organ and the object, the consciousnesses of those objects arise; but when there is separation between the object and the sense organ, the arising of those consciousnesses is not focused upon. Therefore, it is not possible to establish direct perception for those sense organs. Moreover, the five sense consciousnesses, along with their associated mental factors, only apprehend the present object, because the past and future do not exist as entities, and these arise from the power of the object's actual existence. Even the present is apprehended in dependence on the determination of each object; for example, the eye consciousness, along with its associated mental factors, only apprehends form and does not apprehend other objects. The mind consciousness, along with its retinue, apprehends all characteristics, both specific and general, all times—past, future, and present—and all objects, such as forms and sounds. If it is asked whether the characteristics of what is grasped and what grasps are not established, the answer is that in reality, all phenomena are without an agent, and therefore there is no grasping. However, conventionally, from the aggregation of conditions such as objects and sense organs, consciousnesses that appear as forms, sounds, and so forth arise. Therefore, it is merely by approximation that we speak of grasping. Whatever is said to be grasping is also what is grasped, because the sense organs such as the eye are also objects of the mind consciousness. What is grasped but not grasping is everything that is the object of grasping, such as forms, sounds, and so forth, as well as non-associated compositional factors and unconditioned phenomena. When the objects of grasping of the grasping ones are known to be merely phenomena, attachment to the appearance of a self as an object of grasping is abandoned. Looking outward refers to the teachings of the Buddha, the Dharma of scripture that arises from hearing from a virtuous friend, and the meaning of what is heard is examined and analyzed with reason, arising from contemplation, and in accordance with that hearing and contemplation, the mind and mental factors gathered by practicing the Dharma realized through the door of proper cultivation are not looking outward, even though they are practiced in the desire realm, because the nature of Dharma