Tibetan
བྱོར་པའི་གཟུགས་ཀྱང་ཡུལ་དཔྱད་པས་གཟུགས་རུང་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཅེས་སྨོས་སོ། ། གཉིས་པ་ཚོར་ཕུང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་དྲི་བ་ཚོར་བའི་ཅེས་སོ། །ལན་ནི། ཚོར་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ། །འདིར་མྱོང་བའི་དོན་ཅི་ཡུལ་ལམ་འོན་ཏེ་རང་མྱོང་བ་ལ་བརྗོད་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཀུན་ཚོར་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་དུ་ཡང་མི་འཐད་དེ་ཤེས་རིག་གི་མྱོང་བྱ་རང་ངམ་ཡུལ་ལས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་རེག་པའི་གཟུགས་བརྙན་མྱོང་བ་ལ་འདོད་ཀྱང་། འདིར་མྱོང་བའི་ངོ་བོ་གང་གིས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་སིམ་པ་དང་གདུང་བ་དང་གཉིས་མིན་ཅི་རིགས་པ་སོ་སོར་ཏེ་མ་འདྲེས་པར་མྱོང་བ་ལ་མྱོང་བའི་དོན་དུ་འདོད་དོ། །མྱོང་བྱ་རྣམ་སྨིན་སིམ་གདུང་བར་མའི་རང་བཞིན་དེ་དག་མྱོང་བྱེད་ཚོར་བ་ལས་དོན་གཞན་པའི་དོན་གཞན་མ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཚོར་བ་དང་དམིགས་པ་མཚུངས་པའི་ཤེས་རིག་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཅི་ཕྱིར་མི་མྱོང་གང་གིས་ན་ཚོར་བ་ཁོ་ན་དེ་མྱོང་བར་འཇོག་གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་རང་ཉིད་རང་ལ་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ་སྙམ་ན། གཞན་གྱི་བདེ་སྡུག་ལ་དམིགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་སིམ་གདུང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྔ་མ་ནི་མི་འདོད་དོ། །དེ་བས་ན་མྱོང་བྱེད་རང་ཉིད་སིམ་གདུང་གི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ལ་དེ་དང་དེ་མྱོང་བའི་ངོ་བོ་གང་གིས་ཅེས་སྨོས་སོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་། དོན་དང་འདྲ་དང་འདྲ་བ་དམིགས་པ་སྟེ། །རང་ཉིད་གསལ་བ་བདག་མྱོང་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཞན་རྣམས་ནི་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་སིམ་པ་དང་གདུང་བའི་ངོ་བོར་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དང་། སིམ་གདུང་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ལ་མྱོང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡུལ་གྱི་སྟོབས་ལས་ཀྱང་བདེ་སྡུག་གི་ཚོར་བ་འགའ་ཞིག་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཇི་ལྟར་ན་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་ཚོར་བར་བརྗོད་ཅེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཚོར་བ་ནི་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་གཙོ་ཆེ་བསམ། ཡང་ན་ཡུལ་ལམ་རེག་པ་སོགས་མྱོང་བ་ཚོར་བར་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མྱོང་བ་ཅེས་སྨོས་སོ། །སིམ་གདུང་སོགས་མྱོང་བྱེད་གཅིག་གིས་མྱོང་བར་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ཅེས་སྨོས་སོ། ། གསུམ་པ་འདུ་ཤེས་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་ལ་དྲི་བ་ནི་འདུ་ཤེས་ཅེས་པའོ།
Chinese
因为已经说明了通过观察外境，色是可以安立的，所以说“安立”。第二，关于受蕴的体性，提问“感受”等。回答是：感受的体性是体验。这里，体验的含义是指外境还是指自身体验？如果两者都是指，那么所有心和心所都将成为感受。如果不是这两者，也是不合理的，因为识的体验对象除了自身或外境之外没有其他。如果有人问：虽然分别说者认为体验的是触的影像，但这里体验的自性是什么？是指由有漏业所产生的善与非善的异熟果，体验到喜悦、痛苦以及非二者中的任何一种，各自不混杂地体验，这被认为是体验的含义。体验的对象，也就是异熟的喜悦、痛苦以及中性的自性，这些与体验者感受相比，并不是其他不同的东西。如果按照第一种观点，那么与感受和对境相同的其他识，为什么不体验呢？凭什么只有感受才被认为是体验？如果按照第二种观点，自己对自己作用也是相违的，所以是不合理的，如果这样想。因为瑜伽士缘其他众生的痛苦，也会导致体验到其他众生相续中的喜悦和痛苦，所以不承认前一种观点。因此，说的是体验者自身生起为喜悦和痛苦的自性，凭什么说这就是体验的自性。在《释量论》中也说：对境是与事物相似以及相似的事物，自身显现是自我体验。因此，其他的心和心所不是体验，因为没有生起为喜悦和痛苦的自性。因为认为生起为喜悦和痛苦等相状的就是体验。如果说，难道不是因为外境的力量，也会产生一些苦乐感受吗？那么，为什么说体验业的异熟是感受呢？确实如此，但认为感受主要是体验异熟。或者，为了消除对外境或触等体验是感受的怀疑，所以说了体验异熟。为了消除喜悦和痛苦等被一个体验者体验的怀疑，所以说了各自。第三，关于想蕴的体性，提问是“想”。
English
Because it has been explained that form can be established by examining external objects, it is said to be "established." Second, regarding the nature of the feeling aggregate, the question is "feeling," etc. The answer is: The nature of feeling is experience. Here, does the meaning of experience refer to external objects or to self-experience? If both are referred to, then all minds and mental factors will become feelings. If it is not these two, it is also unreasonable, because there is nothing other than oneself or external objects that can be experienced by consciousness. If someone asks: Although the Vaibhashikas believe that what is experienced is the image of touch, what is the nature of experience here? It refers to the ripening of the fruits of good and non-good deeds produced by contaminated karma, experiencing joy, suffering, and whatever is not both, each separately and without mixing, which is considered the meaning of experience. The object of experience, that is, the nature of the ripened joy, suffering, and neutral states, is not something different from the experiencer's feeling. If according to the first view, why don't other consciousnesses that are the same as feeling and object experience it? Why is only feeling considered to be experience? If according to the second view, it is contradictory for oneself to act on oneself, so it is unreasonable, if you think like this. Because yogis who focus on the suffering of other beings will also experience the joy and suffering in the minds of other beings, the former view is not accepted. Therefore, it is said that the experiencer itself arises as the nature of joy and suffering, and by what means is this said to be the nature of experience. In the Commentary on Valid Cognition, it is also said: The object is similar to things and things that are similar, self-manifestation is self-experience. Therefore, other minds and mental factors are not experiences, because they have not arisen as the nature of joy and suffering. Because it is believed that what arises as the aspect of joy and suffering, etc., is experience. If you say, isn't it also because of the power of external objects that some feelings of pleasure and pain arise? Then, why is it said that experiencing the ripening of karma is feeling? That is indeed the case, but it is thought that feeling is mainly experiencing the ripening. Or, in order to eliminate the doubt that experiencing external objects or touch, etc., is feeling, it is said that experiencing the ripening. In order to eliminate the doubt that joy and suffering, etc., are experienced by one experiencer, it is said separately. Third, regarding the nature of the aggregate of discrimination, the question is "discrimination."