Tibetan
ཡིན་པས། དེ་དག་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་མི་རུང་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ད་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བ་མི་རུང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་བྱང་བ་མི་རུང་སྟེ། །འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར། འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བས་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་མི་ཐོབ་པས། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྩོམ་པ་ན། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་དེ་ཡང་། གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་བསྒོས་པ་མེད་པས་དེའི་ས་བོན་ཅན་དུ་མི་རུང་ལ། གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་འདས་པ་ཚེ་རབས་དུ་མའི་སེམས་རིགས་མི་མཐུན་པ་དུ་མས་བར་དུ་ཆོད་པ་དེ་ཡང་འདས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་གྱི་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་མ་སྐྱེས་པར་འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ས་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་འདས་པའི་ཚེ་རབས་སུ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་ལ་སྒོས་པའི་ས་བོན་འདོད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བས་གསོས་བཏབ་པ་ལས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་སྐྱེ་བས་ཆགས་བྲལ་གྱི་རིམ་པ་རྣམས་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གཞན་གྱི་སྒྲ་ལ་རྟེན་པ་དང་སོ་སོ་རང་རང་གི་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེའི་རྒྱུས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་ནི་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཞན་གྱི་སྒྲ་ལས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཆོས་ཐོས་ཏེ། དོན་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྦྱོར་བའི་ལམ་རྣམས་འབྱུང་ཞེས་པའོ། །དེའི་རྒྱུ་ལ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་
Chinese
因此，这些是不一样的。这样，三种杂染不容许的说法已经讲完。现在要说清净不容许的情况。对此，如果暂且没有阿赖耶识，世间的清净是不容许的。因为对欲等生起离贪是不合理的。具体是这样：如果未从欲界离贪，就无法获得色界的禅定。因此，当致力于通过欲界相应的修行所产生的善心，来使自己从欲界的贪欲中解脱时，这个欲界相应的修行所产生的善心，由于与色界相应的禅定之心不会同时生起和灭去，所以它无法熏染禅定之心，因此不能成为禅定之心的种子。而且，过去色界的禅定之心，被多个不同世的心识流所间隔，也因为已经过去而消失，所以不能成为现在等持之心的种子。因此，对于想要从欲界离贪的人来说，因为没有等持之心的种子，所以等持之心不可能生起，没有生起等持之心，就不可能从欲界离贪。同样，离贪本身的所有地，都应各自相应地进行类推。如果承认有阿赖耶识，那么过去世中等持之心的阿赖耶识上，由欲界相应的修行所产生的善所熏染的种子，就能生起等持之心，因此离贪的次第是合理的。如果没有阿赖耶识，那么超世间的清净也是不容许的。如经中所说：依赖于他人的声音和各自如理作意，以此为因，才能生起正确的见解。世尊所说的这些，如果没有阿赖耶识，也是不容许的。其中，从他人的声音中产生如理作意，是指从佛、声闻等处听闻佛法后，如理修持其义，从而产生与决择分相应的自性之道的修行。
English
Therefore, these are not the same. Thus, the explanation of the three kinds of defilements being impermissible is complete. Now, the impermissibility of purification will be discussed. In this regard, if there is no ālaya-vijñāna, worldly purification is impermissible, because it is unreasonable to be free from attachment to desire, etc. Specifically, it is like this: if one has not separated from attachment to desire, one cannot obtain the mind that abides in the form realm. Therefore, when striving to become free from desire's attachment through the virtuous mind arising from the practice associated with the desire realm, that mind arising from the practice associated with the desire realm, because it does not arise and cease simultaneously with the mind abiding in the form realm, it cannot influence it, and therefore cannot become the seed of the mind abiding in the form realm. Moreover, the past mind abiding in the form realm, which is interrupted by many different streams of consciousness from many lifetimes, is also gone because it has passed, so it cannot become the seed of the present samāhita mind. Therefore, for a person who wants to be free from attachment to desire, because there is no seed of the samāhita mind, it is impossible for the samāhita mind to arise, and without the arising of the samāhita mind, it is impossible to be free from attachment to desire. Similarly, all the grounds of freedom from attachment itself should be applied accordingly. If one accepts the ālaya-vijñāna, then in the past life, on the ālaya of the samāhita mind, the seed influenced by the virtue arising from the practice associated with the desire realm can give rise to the samāhita mind, and therefore the stages of separation from attachment are reasonable. If there is no ālaya-vijñāna, then supramundane purification is also impermissible. As it is said in the scripture: 'Relying on the voice of others and individually attending to things as they are, from this cause, correct view arises.' What the Blessed One said is also impermissible without the ālaya-vijñāna. Among them, 'from the voice of others, right attention arises' means that having heard the Dharma from the Buddha, śrāvakas, etc., and having practiced its meaning as it should be, then the paths of practice of self-nature corresponding to the decisive factor arise.
Tibetan
བ་འབྱུང་ཞེས་པ་ནི། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཟག་མེད་དང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཞེས་པའི་ཀུན་གཞི་མེད་པ་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟར་མི་རུང་ཞེ་ན། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་མིང་ཅན་ཟག་མེད་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེའི་བདག་པོ་དང་རྒྱུའི་རྐྱེན་གཉིས་ཀ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་སྡེ་པ་དག་ནི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དེའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་དུ་སྨྲ་ན། དེ་ཡང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་གྱི་སྒྲ་ལས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བཞག་པའི་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་སྒྲ་ལས་དེའི་དོན་སེམས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེས་ཆོས་ཐོས་པའི་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ། འོན་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་སྒོ་གྲང་། དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཆོས་དེ་དག་གི་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་ཡང་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རེ་ཞིག་མི་འབྱུང་བས་དེའི་ཕྱིར་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བག་ཆགས་བསྒོས་སོ། །ཞེས་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སྒོས་སུ་ཆུག་ན་ཡང་། གང་གི་ཚེ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དངོས་སུ་འདྲེན་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་འབྱུང་བ་དེའི་ཚེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་བསྒོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བག་ཆགས་དང་བཅས་ཏེ་འགགས་ནས་མེད་ན་ཇི་ལྟར་དེའི་ས་བོན་ལས་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་འབྱུང་། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་བདག་པོའི་རྐྱེན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྦྱོར་བའི་ལམ་ཆོས་མཆོག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་འགག་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་གཞན་གྱི་སྒྲ་ལས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ཡང་ལྷན་གཅིག་སྐྱེ་འགག་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་དེ་ལ་མེད་པས་དེའི་ས་བོན་ལས་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་ལ། དེའི་ས་བོན་གྱི་རྟེན་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་པོ་དང་རྒྱུའི་རྐྱེན་མེད་པར་ཡང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་ལ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་མེད་པར་ཡང་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་ལྟར་ན་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་དེ་ཉིད་ས་བོན་གང་ལས་འབྱུང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གཉེན་པོའི་རྒྱུར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ནི་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེས་ཀུན་ག
Chinese
所谓“生”是指：对于那超越世间的无漏智慧，以及所谓“异生”的阿赖耶识不存在，次第怎么会不合理呢？因为名为正见的无漏第一刹那，它的增上缘和俱有缘二者都不合理。对此，有些部派说加行道之最胜法即是它的增上缘，那也是不合理的，因为那本身没有产生的因。如果说是从由其他的声音作意所安立的听闻习气产生呢？由其他的声音思虑其义的作意，是由听法的耳识，还是由意识产生呢？这二者都有听闻的习气。对此，暂时在个别地思择那些法的意义并作意时，耳识暂时不会产生，因此对耳识熏习习气，是不合理的。即使特别对意识熏习，在何时产生实际引导正见的加行道之最胜法时，意识所熏习的听闻习气，连同习气一起灭尽，如果不存在，怎么会从它的种子产生最胜法？因此，正见没有增上缘。俱有缘也是不存在的，像这样，加行道之最胜法本身，因为没有和超越世间的道一起生灭，并且也没有和由其他的声音作意一起生灭，因此听闻的习气对它来说也是不存在的，因此从它的种子不会产生正见，并且也没有其他的种子之所依。没有增上缘和俱有缘，也不会产生正见，没有正见，清净也是不合理的。按照承认阿赖耶识的观点，那正见是从什么种子产生的呢？因为阿赖耶识是所有烦恼法的因，因此那些不可能是对治的因。超越世间的心，因为没有产生，因此它能
English
The so-called "arising" refers to: How can the sequence be unreasonable for the transcendental uncontaminated wisdom and the non-existent alaya-vijñana of the so-called "individual being"? Because the first moment of the uncontaminated, which is called right view, is not reasonable for both its adhipati-pratyaya (dominant condition) and samprayuktaka-hetu (concomitant cause). Some schools say that the supreme dharma of the application path is its adhipati-pratyaya, but that is also unreasonable, because it itself has no cause of arising. If it is said to arise from the habit of hearing established by the attention to the sound of others, does the attention that thinks about its meaning from the sound of others arise from the ear consciousness of hearing the Dharma, or from the mind consciousness? Both of these have the habit of hearing. For this, when individually considering and attending to the meaning of those dharmas, the ear consciousness does not arise for a while, so it is unreasonable to instill the habit into the ear consciousness. Even if it is especially instilled into the mind consciousness, when the supreme dharma of the application path that actually leads to right view arises, the habit of hearing instilled in the mind consciousness, together with the habit, ceases and does not exist. How can the supreme dharma arise from its seed? Therefore, right view has no adhipati-pratyaya. The samprayuktaka-hetu is also non-existent, like this, the supreme dharma of the application path itself, because it does not arise and cease together with the transcendental path, and also does not arise and cease together with the attention to the sound of others, therefore the habit of hearing does not exist for it, so right view cannot arise from its seed, and there is no other basis for the seed. Without adhipati-pratyaya and samprayuktaka-hetu, right view will not arise, and without right view, purification is also unreasonable. According to the view that acknowledges alaya-vijñana, from what seed does that right view arise? Because alaya-vijñana is the cause of all afflicted dharmas, therefore those cannot be the cause of antidotes. The transcendental mind, because it has not arisen, therefore it can