Tibetan
་། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཅེས་དང་། སྐད་ཅིག་ལྷན་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མི་མཉམ་པ་བཞེད་ན་ནི་བསྒོ་བྱ་སྒོ་བྱེད་ཡང་དུས་མཉམ་པ་ཁོ་ནར་བསྒྲུབ་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གམ་གཉིས་ལ་སོགས་པར་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་སྐྱེད་བྱའི་འབྲས་བུ་ཇི་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཅིས་མངོན་ཞེ་ན། འབྲས་ས་ལུ་ལ་སོགས་པའི་མྱུ་གུ་དང་སྡོང་བུ་དང་སྦུ་གུ་ལ་སོགས་པ་འཆོས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ཅི་སྟེ་རང་གི་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་མེད་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་གནས་སྐབས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་གྱི་རང་གི་ཁྱད་པར་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་རང་གི་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། སྦྱང་ནང་གི་འབྲས་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་རིགས་འདྲ་སྔ་མའི་རྐྱེན་ལས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་མྱུ་གུའི་གནས་སྐབས་ན་ས་བོན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་གྱིས་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། མྱུ་གུ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ས་བོན་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྔར་བཤད་པའི་རིགས་པ་ལས་དཔགས་ནས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་ཚེ་ཡང་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ཡོད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱིའི་ས་བོན་རྣམས་ནི་འགལ་རྐྱེན་དང་མ་ཕྲད་ན་ཇི་སྲིད་རང་གི་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་རྒྱུན་འཇུག་ལ་གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་མཐར་ཐུག་པ་དེའི་ཚེ་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ཡང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འགལ་རྐྱེན་དང་འཕྲད་ན་ནི་ནམ་ཕྲད་པ་དེའི་ཚེ་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ལྡོག་ལ་གང་གི་ཚེ་ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་ལོག་པ་དེའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡང་གནས་སྐབས་དེ་ཉིད་ལ་གནས་པའམ་འགྲིབ་པར་འགྱུར་གྱི་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བ་དང་ཡངས་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ནང་གི་ས་བོན་རྣམས་ལ་སྲིད་པ་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་དག་ནི་ཇི་སྲིད་རང་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་འཇུག་གོ །བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་ནི་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་འཇུག་གོ ། དེ་ལ་ཡང་མཐོང་སྤང་གིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པ་ནི་མཐོང་ལམ་སྐྱེས་པ་ན་ལྡོག་ལ། སྒོམ་སྤང་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་ན
Chinese
一同产生等，以及刹那一同之故。如是等语所说之故。若主张因果不同时，则教诫者与所教诫者亦唯是同时成立不合理之故。一同产生，也是在刹那一个或两个等产生并非如此，而是生起之果存在多久，就持续不断地产生。这如何显现呢？果实稻谷等的幼苗、树干和茎等生长的时候，如果自己的种子之流没有了，那么那时它就只会停留在那个状态，而不会越来越发展自己的特点，因为没有自己种子之流的缘故。例如，就像糠中的米一样。如果说因为与自己同类的先前之缘而发展，所以没有过失。那么，这已经说过先前之后者不能成为因果。这样的话，在幼苗的阶段看不到种子，那怎么可以呢？因为是种子之流的能力的自性，所以从幼苗来说，是不可说为彼或异的。因此，种子不是显现的对境，然而，从先前所说的道理来推断，在幼苗等的时候，也安立为有种子之流。其中，外在的种子如果不遇到违缘，就持续到自己的果实完全成熟的最终阶段，当果实成熟到最终阶段的时候，种子之流也停止了。如果遇到违缘，那么什么时候遇到，种子之流就什么时候停止，当种子之流停止的时候，果实也停留在那个状态，或者衰退，而不会越来越发展和扩大等。对于内在的种子来说，有支的习气等，持续到自己的异熟果达到最终阶段为止。我执的习气，持续到对治生起为止。其中，见道所摄的相，在生起见道时停止，修道所断的，在金刚喻定中
English
Because it says things like 'arising together' and 'because of being together in an instant.' If you assert that cause and effect are not simultaneous, then it is unreasonable to establish that the one who instructs and the one who is instructed are only simultaneous. That arising together does not occur in one or two moments, but continuously occurs as long as the produced fruit exists. How is this manifested? When sprouts, stems, and stalks of rice and other fruits are growing, if the stream of their own seed is absent, then they will remain in that state only, and their characteristics will not develop further, because there is no stream of their own seed. For example, like rice in chaff. If you say that it develops from the cause of the previous one of the same kind, so there is no fault, then it has already been said that the previous and subsequent cannot be cause and effect. If that is the case, how is it possible since the seed is not seen in the stage of the sprout? Because it is the nature of the power of the seed stream, it is impossible to say that it is the same or different from the sprout. Therefore, the seed is not an object of manifestation, but from the reasoning mentioned earlier, it is established that there is a seed stream even at the time of sprouts and so on. Among them, external seeds, if they do not encounter obstacles, continue until the final stage when their fruit is fully ripened, and when the fruit is fully ripened, the seed stream also ceases. If they encounter obstacles, then whenever they encounter them, the seed stream ceases, and when the seed stream ceases, the fruit remains in that state or declines, but it does not develop or expand further. For internal seeds, the habitual patterns of the limbs of existence continue until their fully ripened fruit reaches the final stage. The habitual pattern of self-grasping continues until the antidote arises. Among them, the aspects included in what is to be abandoned by seeing cease when the path of seeing arises, and what is to be abandoned by meditation ceases in the vajra-like samadhi.
Tibetan
མ། ས་བརྒྱད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་ན་ལྡོག་གོ །མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་ལ་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་ལྡན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྗེས་ལ་ལྡོག་གོ །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་དང་ནང་གི་ས་བོན་དག་ནི་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་ཡང་ཐམས་ཅད་ལས་འབྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་འདི་དག་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་བ་བསྐྱེད་བྱེད་དུ་ནུས་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ངེས་ཀྱང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལྷན་གཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྐྱེན་དེ་ཡང་རེས་འགའ་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བོན་དེ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པའམ་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ནང་གི་ས་བོན་རྣམས་ནི་རིགས་བསྐྱེད་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིའི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་བསྐྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་ནས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ནས་དེ་ཉིད་སླར་ཡང་ནས་གཞན་གྱིས་ས་བོན་དུ་འགྱུར་བས་ས་བོན་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ས་བོན་དེ་དག་གིས་འབྲས་བུ་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ཕྱི་དང་ནང་གི་ས་བོན་དེ། །སྐྱེད་པ་དང་ནི་འཕེན་པར་འདོད། །མ་བཏབ་ཤི་བ་འཕེན་པའི་ཕྱིར། །མདའ་ནི་བར་དུ་མི་ལྟུང་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ཕྱི་དང་ནང་གི་ས་བོན་འདི་དག་ནི། །རང་གི་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་ལ་ནི་སྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ལ། འགའ་ཞིག་ལ་ནི་འཕེན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་དོ། །སྐྱེད་པ་དང་འཕེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་ཅི་ཞེ་ན། རྒྱུ་དེའི་ནུས་པ་ཉེ་བར་ཡོད་ན་སྐྱེ་ལ་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་རྒྱུ་དེས་སྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་ལ། རྒྱུ་དེའི་ནུས་པ་ཉེ་བར་མི་གནས་ཀྱང་རྒྱུ་དེ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་དབང་གིས་འབྲས་བུ་དེ་རེ་ཞིག་གནས་པ་ནི་དེས་འཕངས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་གང་ཞིག་ལ་བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ལ། གང་ཞིག་ལ་འཕེན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ཅེ་ན། ཕྱིའི་ས་བོན་དག་གིས་ནི། མྱུ་གུ་སྔོན་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ། འབྲས་བུ་སྨིན་པ་མཐར་ཐུག་པའི་བར་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་གྱི་རྒྱུན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་མེད་ན། །མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ནས་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་བར་དུ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྦྱང་ན་གནས་
Chinese
མ། 当第八地的智慧生起时，便会止息。显现的习气对于声闻和独觉来说，存在于无余依涅槃的界中，而对于菩萨来说，则在金刚喻定之后止息。这样，外在和内在的种子是持续产生的。虽然持续产生，但并非一切都由此产生，因为这些种子各自具有产生特殊果实的能力。虽然确定，但也不是所有时间都会产生果实，因为产生果实依赖于共同作用的条件，而这些条件有时并不明显。这些种子也不是从无因或不相符的因中产生的，因为内在的种子是由产生种姓的遍行烦恼法所成就的，而外在的种子也不是从自己产生的果实中产生的，例如，从大麦种子产生的大麦，又会变成其他大麦的种子，因此种子是没有初始的。 显示这些种子对果实起作用的方式是，如经中所说： 外在和内在的种子， 被认为是生起和抛掷。 因为未播种的死亡是抛掷， 如同箭不落在中间一样。 因此，这些外在和内在的种子， 对某些自己的果实起生起的作用， 对某些则起抛掷的作用。 什么是生起和抛掷的含义呢？ 如果因的能量接近存在，则生起，如果不存在，则不生起，这被称为因的生起。即使因的能量不接近存在，但由于因先前存在的影响，果实暂时存在，这被称为因的抛掷。那么，对什么起生起的作用，对什么起抛掷的作用呢？ 外在的种子，从最初的嫩芽开始，直到最终果实成熟为止，都是起生起的作用，因为如果没有种子的连续相续，从嫩芽等直到果实完全成熟，就不会越来越增长。如是已说。 如果修习，则安住。
English
Ma. When the wisdom of the eighth bhumi arises, it ceases. The predispositions of manifestation exist for the Shravakas and Pratyekabuddhas in the realm of nirvana without remainder, while for the Bodhisattvas, they cease after the vajra-like samadhi. Thus, the outer and inner seeds arise continuously. Although they arise continuously, not everything arises from them, because these seeds are each determined to have the ability to produce specific fruits. Although determined, fruits do not arise at all times, because the production of fruit depends on cooperating conditions, and these conditions are sometimes not apparent. These seeds do not arise from causelessness or from dissimilar causes, because the inner seeds are accomplished by the all-afflictive dharmas that generate lineage, and the outer seeds do not arise from their own produced fruits. For example, the barley that arises from a barley seed again becomes the seed of other barley, so seeds have no beginning. Showing how these seeds act on the fruit, as it is said: The outer and inner seeds, Are considered to be generating and projecting. Because unplanted death is projecting, Like an arrow not falling in between. Therefore, these outer and inner seeds perform the function of generating on some of their own fruits, and on some they perform the function of projecting. What is the meaning of generating and projecting? If the energy of the cause is near to existence, it arises, and if it is not, it does not arise, which is called the generating of the cause. Even if the energy of the cause is not near to existence, but the fruit remains for a while due to the influence of the cause having preceded it, this is called the projecting of it. So, on what does it perform the function of generating, and on what does it perform the function of projecting? The outer seeds, from the initial sprout onwards, until the final ripening of the fruit, perform the function of generating, because if there is no continuous succession of seeds, from the sprout and so on until the fruit is fully ripened, it will not increase more and more. Thus it has been said. If practiced, one abides.