Tibetan
འི་སྒོ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་དོན་གསང་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལས། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཡིན་ན། ཀུན་གཞི་ལྟར་བག་ཆགས་དག་ཀྱང་མ་སྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཞེས་ཁོ་ནར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་མ་སྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ས་བོན་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འབྱུང་བ་མི་རིགས་པས་དེའི་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་རིགས་པར་མ་མཐོང་སྟེ། བག་ཆགས་མ་སྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་ལས་དགེ་མི་དགེའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་མི་འགལ་བར་གཞུང་ཉིད་ལས་ཚིག་གུའི་རྩི་ཡིས་དཔེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་རྫས་གཅིག་དང་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་ལ། མཚན་ཉིད་ནི་ཐ་དད་པར་རིགས་པས་བརྟག་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཀུན་གཞི་ལ་ཡོད་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ཤ་མོའི་སུལ་ལྟར་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནར་གནས་སམ། ཆུ་དང་འོ་མ་འདྲེས་པ་ལྟར་རོ་གཅིག་ཏུ་གནས། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་ཀུན་གཞི་དང་བག་ཆགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྗོད་པའི་ཉེས་པ་སོ་ན་འདུག་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་སོ་སོར་འབྱིན་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྨྲ་བར་བྱ་སྟེ། ཅི་རྫས་ལ་བསམས་ཏེ་རྒོལ་ལམ། འོན་ཏེ་མཚན་ཉིད་ལ་བསམས་ཏེ་དེ་སྐད་ཅེས་རྒོལ། ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དག་རྫས་སོ་སོར་གནས་པ་ཡང་མ་ཡིན། གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ན་འདི་དག་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་སྒོ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་གཅིག་གིས་བཞག་པ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་གཅིག་ཁོ་ན་འབྱིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་མི་དགེ་བ་དང་། དད་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བ་དག་གིས་བཞག་པའི་བག་ཆགས་གཅིག་ཡིན་ན། དེ་དག་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་གཅིག་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་དགེ་སྡིག་ལ་བླང་དོར་རྩོམ་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བས་བཞག་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ནི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། སྒོ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཐ་དད་པས་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་སོ་སོར་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འབྲས་བུ་དགེ་མི་དགེ་འདོད་མི་འདོད་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དམིགས་
Chinese
因为会导致不依赖于开启之缘故。还有，在《义密分别说》中说：如果是一个，就像阿赖耶识一样，习气等也变成无覆无记了。这样一来，从无覆无记的种子中产生善和不善等法是不合理的，因此也不是一个。这样的说法是不合理的。从无覆无记的习气中产生各种善与不善的法并不矛盾，因为经典中用词句的比喻已经说明了。这样一来，无论是物质是一个还是多个的两种观点，都因为理证的妨害而不合理。自性是可以通过理证来观察其为不同的，因此仅仅是不同的。存在于阿赖耶识中的习气，是像蘑菇的褶皱一样各自独立存在呢？还是像水和牛奶混合一样成为一个味道存在呢？那会怎么样呢？如果像第一种情况那样，那么对于阿赖耶识和习气是不同的观点所说的过失依然存在。如果像第二种情况那样，那么它们产生各种不同的果也是不合理的。对此应该这样说：你是从物质的角度来辩论呢？还是从自性的角度来这样辩论呢？如果像第一种情况那样，那么各种习气也不是作为不同的物质存在，也不是混合成一个，因为它们没有成立为物质。如果像第二种情况那样，那么这些不能被安立为一个自性，因为如果开启的因也是由一个所安立，以及成熟等果也仅仅产生一个的话，那么贪欲等不善和，信心等善所安立的习气如果是一个，那么它们的成熟也仅仅产生一个，因此对于善恶的取舍行为将会变得毫无意义。因此，善和不善所安立的习气是各自不同的自性，因为是由不同的开启之因所安立的，以及成熟的果产生所希望和不希望的。因此，果报善不善、希望不希望等等各种各样明显
English
because it would lead to not depending on the cause of opening. Also, in the "Explanation of Hidden Meanings," it says: If it is one, like the alaya consciousness, the habits, etc., would also become unobscured and unindicated. In that case, it is not reasonable for good and non-good dharmas to arise from the seeds of unobscured and unindicated, therefore it is not one either. Such a statement is not seen as reasonable. It is not contradictory for various good and non-good dharmas to arise from unobscured and unindicated habits, because the scriptures themselves have shown this through the example of the juice of the tsikgu plant. In that case, both the view that the substance is one and the view that it is different are unreasonable because they are harmed by reasoning. The characteristic can be examined by reasoning to be different, therefore it is only different. Do the habits that exist in the alaya consciousness exist separately and independently like the wrinkles of a mushroom? Or do they exist as one taste like water and milk mixed together? What will happen from that? If it is like the first case, then the fault of stating that the alaya consciousness and the habits are different still remains. If it is like the second case, then it is also unreasonable for them to produce various different fruits separately. To this, it should be said: Are you arguing from the perspective of substance? Or are you arguing from the perspective of characteristic? If it is like the first case, then those various habits do not exist as separate substances, nor are they mixed into one, because they have not been established as substances. If it is like the second case, then these cannot be established as one characteristic, because if the cause of opening is also established by one, and the fruit of maturation, etc., also produces only one, then if the habits established by non-virtues such as desire and virtues such as faith are one, then their maturation will also produce only one, therefore the actions of accepting and rejecting good and evil will become meaningless. Therefore, the habits established by good and non-good are only different characteristics, because they are established by different causes of opening, and because the fruit of maturation produces what is desired and undesired separately. Therefore, the various fruits, good and non-good, desired and undesired, etc., are clearly
Tibetan
པའི་ཕྱིར་ན། འདི་དག་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཀུན་གཞི་ལ་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་རྣམས་རྒྱུ་མེད་པར་འབྱུང་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདི་དག་གང་ལས་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་དེ་ཉིད་ལ་བག་ཆགས་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ལས་རྣམས་ནུས་པ་ཐ་དད་དུ་རྗེས་དཔག་གོ །ཅེས་གང་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་འཇོག་བྱེད་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བས་བཞག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་ནི། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རྣམ་སྨིན་འབྱིན་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་དགེ་བ་དང་། མི་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལུང་དང་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་རིགས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དགེ་བས་གཞག་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དགེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་དགེ་བའི་གཉེན་པོ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་བཞིན་ནོ། །མི་དགེ་བས་གཞག་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་དགེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། དགེ་བ་སྐྱེ་བའི་གྲོགས་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་བཞིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་འདི་དག་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར། གང་ཞིག་གང་དང་རྒྱུན་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་དེ་ནི་དེ་དང་འགལ་བའམ། དེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་བཞིན་ནོ། །དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་དག་ཀྱང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་དག་དང་། རྒྱུད་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་འགལ་བའི་ཁྱབ་བྱ་དམིགས་པའོ། །མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གང་ཞིག་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཞེས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་ཡང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དགེ་བ་ཞེས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་བཞིན་ནོ། །མི་དགེ་བ་དང་དགེ་བས་བཞག་པའི་བག་ཆགས་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ
Chinese
因为如此，可以推断出，在阿赖耶识中存在着许多产生这些不同果实的种子，这些种子具有不同的性质。因为这些各种各样的果实不可能无因而生，并且产生这些果实的能力被称为习气。如《释量论》中所说：“见果各异故，诸业有异能，随推知差别。”正如所说的那样。那么，由善和不善所留下的习气，也是以善或不善的自性存在吗？对此，一些藏族论师说，善和不善的习气，因为分别是产生可爱和不可爱异熟的因素，并且与随后的善和不善相关联，所以是善和不善的。但这是不合理的，因为这与经文和理证相违背。首先，理证如下：由善所留下的习气不是善，因为它不是不善的对治，例如有染污的意。由不善所留下的习气也不是不善，因为它不是产生善的助伴，例如异熟识。这些理由并非不成立。例如，不能说与某事物在同一相续中同时存在的事物，就是该事物的相违或对治，例如异熟识和有染污的意。善和不善的习气也与善和不善的法在同一相续中同时存在，这是对相违的周遍的设定。也不是不定，例如，不能绝对地确定，不是善法的相异品就是不善法，也不是不善法的相异品就是善法，例如未被记说的法。由不善和善所留下的习气，也分别是善和不善。
English
Because of this, it can be inferred that in the ālaya-vijñāna, there exist many seeds that produce these different fruits, and these seeds have different characteristics. Because these various fruits cannot arise without a cause, and the ability to produce these fruits is called habit. As it is said in the Pramāṇavārttika: "Because different fruits are seen, the various actions have different abilities, and differences are inferred accordingly." As it is said. So, are the habits left by good and non-good also exist in the nature of good or non-good? To this, some Tibetan teachers say that the habits of good and non-good, because they are respectively the factors that produce desirable and undesirable vipāka, and are associated with the subsequent good and non-good, so they are good and non-good. But this is not reasonable, because it contradicts the scriptures and reasoning. First, the reasoning is as follows: the habit left by good is not good, because it is not the antidote to non-good, such as the afflicted mind. The habit left by non-good is also not non-good, because it is not the companion for generating good, such as the vipāka-vijñāna. These reasons are not unestablished. For example, it cannot be said that something that exists simultaneously in the same continuum with something is the contradiction or antidote of that thing, such as the vipāka-vijñāna and the afflicted mind. The habits of good and non-good also exist simultaneously in the same continuum with the dharmas of good and non-good, this is the setting of the pervasion of contradiction. It is also not uncertain, for example, it cannot be absolutely determined that what is not a dissimilar class of good dharma is a non-good dharma, nor is what is not a dissimilar class of non-good dharma a good dharma, such as the unstated dharmas. The habits left by non-good and good are also good and non-good respectively.