Tibetan
སོགས་པ་མི་འདོད་ལ། དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་སྒོ་བྱེད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དགེ་མི་དགེའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་སྔ་མས་ཕྱི་མ་ལ་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱང་འཇོག་པར་བྱེད་ལ། དེ་ཉིད་ངར་འཛིན་པ་དང་། མངོན་པར་བརྗོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བག་ཆགས་དང་། མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལྔ་ན་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་དག་ཀྱང་རྒྱུན་ཆད་པས་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པའི་ཉེས་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་མེད་དེ། སྔར་གཉིད་ལོག་ཁ་དང་བརྒྱལ་ཁ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལས་ཕྱིས་སད་མ་ཐག་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་སླར་ཡང་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་དང་ལྡན་པར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགགས་ནས་རིང་དུ་ལོན་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུར་མི་རུང་། རྗས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྒྱུ་འགག་མ་ཐག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་རྫས་སུ་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཚེ་ཡོད་པས་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྔ་མ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བརྒྱལ་ཁའི་ཡིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་ཉིད་སྐྱེས་པའི་དུས་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ཀྱིས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དུས་ཡིན་ཏེ། བརྒྱལ་བར་བྱེད་པའི་འགལ་རྐྱེན་ཉེ་བར་མི་གནས་ན་སྔ་མ་དེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྒྱུ་འགགས་མ་ཐག་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་རྒྱུ་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དུས་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་དུས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྒྱལ་ཁའི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེས་ནི་རང་གི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་མཚམས་སྦྱོར་བར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། ལོག་སྲེད་དང་མ་བྲལ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ཐ་མལ་པ་འཆི་ཁའི་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་མ་ཐག་འཚམས་མི་སྦྱོར་བ་ནི་རེ་ཞིག་ཡིད་ཤེས་སྐྱེ་བའི་གེགས་སུ་གྱུར་པའི་བརྒྱལ་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ལུས་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་ཉེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་གྱི། གང་གི་ཚེ་ལུས་ཀྱི་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་དེ་ལྟ་བུ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཕྱི་མ་འཚམས་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཆུད་ཟོས་པ
Chinese
等等是不希望的。因此，这些不是业的习气之门。 意识的生起是善与非善的自性，因此，它们使前者在后者上留下业的习气。由于它本身生起我执和显现的相状，因此也留下我执的习气和显现的习气。 这样的话，意识在五种无心状态中中断，因此业的习气也中断，那么所造的业岂不是会变成徒劳吗？ 这种过失是没有的。因为先前入睡前和昏厥前等等的意识，之后刚醒来的意识等，再次生起时具有业的习气。 如果说，从灭尽后很久的因中如何产生果呢？ 为什么不能作为因呢？ 如果说是由于无实体，那么对于因灭尽后立即产生的情况也是一样的。 如果说，果产生时没有实体，但在趋向于生起时是存在的，所以不相同。那么，对于前者也是一样的。例如，昏厥时的意识，其自身生起之时，就是后来的意识趋向于生起之时。因为如果昏厥的违缘不接近，那么前者就会生起。例如，因灭尽后立即产生果时，将因灭尽趋向于生起之时，称为果生起趋向于生起之时一样。因此，昏厥时的意识能够连接其同类后来的意识，因为它是没有与邪见分离的意识，例如普通人临终时的意识一样。 即使这样，没有立即连接的原因，是暂时作为意识生起障碍的昏厥状态的身体变化的特殊近取因所致。何时脱离了那样的身体变化，那时后来的意识就会连接。因此，业的果报不会徒劳
English
Etc. are not desirable. Therefore, these are not the doors of karmic imprints. The arising of mind-consciousness is of the nature of virtue and non-virtue, therefore, they cause the former to leave karmic imprints on the latter. Since it itself arises with the aspect of self-grasping and manifestation, it also leaves the imprint of self-grasping and the imprint of manifestation. If that is the case, since mind-consciousness is interrupted in the five mindless states, the karmic imprints are also interrupted, so wouldn't the karma performed become futile? This fault does not exist. Because the mind-consciousness before falling asleep and before fainting, etc., the mind-consciousness that arises immediately after waking up again arises with karmic imprints. If you say, how does the result arise from a cause that has been extinguished for a long time? Why can't it be a cause? If you say it's because it's not a substance, then it's the same for the case where the cause is extinguished immediately. If you say that it is not the same because it is not a substance when the result arises, but it exists when it tends to arise, then it is the same for the former. For example, the mind-consciousness at the time of fainting, the very time when it arises, is the time when the later mind-consciousness tends to arise. Because if the opposing condition of fainting does not approach, then the former will arise. For example, when the result arises immediately after the cause is extinguished, the time when the cause is extinguished tending to arise is called the time when the result arises tending to arise. Therefore, the mind-consciousness at the time of fainting is able to connect its similar later consciousness, because it is a consciousness that is not separated from wrong views, just like the mind-consciousness of an ordinary person at the time of death. Even so, the reason for not connecting immediately is due to the special proximate cause of the body's transformation in the state of fainting, which temporarily becomes an obstacle to the arising of mind-consciousness. When that kind of body transformation is absent, then the later mind-consciousness will connect. Therefore, the result of karma is not in vain.