Tibetan
ས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་གཞན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་རྫོགས་པས་ཉན་རང་ལ་འདོད་པའི་སེམས་སྤོང་བ་དང་། ཆོས་ལ་ངེས་རྟོག་གི་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པ་ལ་སྐྲག་པ་སྤོང་བ་དང་། སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་སློང་བ་པོའི་སྐྱེ་བོས་སློང་པ་ན་བདག་གིས་འདིའི་སེམས་རྫོགས་པར་བྱེད་མི་ནུས་སྙམ་དུ་ཞུམ་པ་སྤོང་བ་དང་། སྦྱིན་པ་ལ་སྤྲོ་དགའ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངང་གིས་གཏོང་བར་ཞུགས་པ་ལ་མི་དགའི་སེམས་སྤོང་བ་དང་། ཐབས་མཁས་ཀྱིས་ཤེར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་རང་སྐྱོ་ཡང་སློང་བ་པོའི་སྐྱེ་བོ་ཡོངས་ལ་སྦྱིན་སེམས་སྤོང་བ་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དྲུག་སྤོང་ཞིང་ཡོན་ཏན་དྲུག་བསྟེན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་ས་དྲུག་པ་ཞེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་ན། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྟེན་ནས། །འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། །གཉིས་འདི་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ན། །མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ས་ཞེས་བཤད། །ཅེས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་གྱུར་པས་སོ། །དེ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པས་སོ། །ས་བདུན་པ་ལ་སྤང་བྱ་ཉི་ཤུ་སྤང་བར་བསྟན་པ་དང་། གཉེན་པོ་ཉི་ཤུ་བསྟེན་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ་རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀྱིི། དང་པོ་ནི་བདག་དང་ཞེས་ཏེ། ཉེས་པ་ཉི་ཤུ་པོ་དེ་དག་ལ་རྣམ་པར་ཆད་ཅིང་གཉེན་པོ་ཉི་ཤུ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཡིས་ས་ནི་བདུན་པ་ཐོབ་ཅེས་སྦྱོར་རོ། །མདོ་ནི། བྱང་ཆེན་ས་བདུན་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ཆོས་ཉི་ཤུ་མི་འབྱུང་སྟེ། ཉི་ཤུ་གང་ཞེ་ན། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཟ་བ་པོའི་བདག་དང་ཞུམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་དང་། རིགས་མཐུན་གནས་པའི་སྲོག་དང་། འགྲོ་བ་རྣམས་སུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་གང་ཟག་དང་། ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ཡང་སྲིད་ཕྱི་མར་མཚམས་མི་སྦྱོར་བའི་ཆད་པ་དང་། འགྱུར་བ་མེད་པར་འཇུག་པའི་རྟག་པ་དང་། འདི་དྲུག་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་ཐུན་མོང་བའི་འཛིན་པའོ། །འཁོར་འདས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་། རྒྱུ་སྟེ་རིགས་ཐ་དད་པ་དང་། རིགས་མཐུན་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྤུང་པའི་ཕུང་པོ་དང་། འབྲས་བུའི་འབྱུང་ཁུངས་སུ་གྱུར་པ་ཁམས་དང་། སེམས་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་བའི་སྒོར་གྱུར་པའི་སྐྱེ་བྱེད་དང། གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་གསུམ་ལ་གནས་པ་དང་། དེ་ཉིད་ལ་དོར་བྱར་ཀུན་ཏུ་ཆགས་པ་དང་། སེམ
Chinese
通过戒律来舍弃不和顺之品，并通过一心一意的禅定来圆满利益他众，从而舍弃希求声闻和独觉的心。通过对法获得决定性认识的忍辱波罗蜜多圆满，从而舍弃对自性不可得的恐惧。通过布施波罗蜜多圆满，从而舍弃当乞丐前来乞讨时，心想“我无法圆满此事”的沮丧。通过对布施的欢喜和精进波罗蜜多圆满，从而舍弃对自发地舍弃一切财产的不悦之心。通过方便善巧的智慧波罗蜜多圆满，从而舍弃即使自己贫困，也对所有乞丐产生布施之心。像这样舍弃六种不和顺之品，修习六种功德，通过十二种完全的修习，称为第六地。为什么称为现前地呢？如经中所说：‘依靠智慧到彼岸，轮回以及寂灭，此二现前故，说为现前地。’因为所有佛法都现前了。这也是像之前一样，通过证悟不可得性。第七地宣说了要舍弃二十种应舍弃之品，以及要修习二十种对治品。其中，首先是根本和注释两部分。首先是‘我和’，意思是说，断除这二十种过失，并具备二十种对治品，这样就能获得第七地。经中说：‘大菩萨安住于第七地，不会生起二十种法，哪二十种呢？就是执著于我等等。’第二部分是：执著于能食者的我，以及具有沮丧之心的我，以及安住于同类之中的命，以及在众生中连接相续的补特伽罗，以及死后不再连接后世相续的断灭，以及无有变异而存在的常，这六种是凡夫共同的执著。轮回和涅槃的相，以及作为因的不同种姓，以及将同类聚集在一起的蕴，以及作为果的来源的界，以及作为心和心所生起之门的生起者，以及从显现能取和所取的角度安住于欲界等三界，以及对这些产生强烈的贪著，以及心
English
By means of discipline, abandoning discordant qualities, and by perfecting single-minded concentration for the sake of others, abandoning the desire for Hearers and Solitary Realizers. By perfecting the patience perfection with decisive understanding of the Dharma, abandoning fear of the unobtainable nature of reality. By perfecting the giving perfection, abandoning the discouragement of thinking, "I cannot fulfill this" when a beggar comes to beg. By perfecting the joy and diligence perfection in giving, abandoning the unpleasantness of spontaneously giving away all possessions. By perfecting the skillful means perfection, abandoning the thought of giving to all beggars even when one is poor oneself. Thus, abandoning six discordant qualities and cultivating six virtues, through twelve kinds of complete training, it is called the sixth ground. Why is it called the Manifest Ground? As it says in the scripture: 'Relying on the perfection of wisdom, Samsara and Nirvana, These two are manifest, Therefore, it is called the Manifest Ground.' Because all the Buddha's teachings are manifest. This is also, as before, through realizing unobtainability. The seventh ground teaches the abandonment of twenty things to be abandoned and the cultivation of twenty antidotes. Of these, there are two parts: the root text and the commentary. The first is 'I and,' meaning that by completely cutting off these twenty faults and possessing twenty antidotes, one obtains the seventh ground. The sutra says: 'A great Bodhisattva abiding on the seventh ground does not have twenty dharmas arise; what are the twenty? They are grasping at self, and so on.' The second part is: grasping at the self of the eater, and the mind that is of a despondent nature, and the life that abides in the same kind, and the person who connects the continuum in beings, and the annihilation that does not connect the future continuum after death, and the permanence that exists without change; these six are the common grasping of ordinary beings. The characteristics of samsara and nirvana, and the cause, which is a different lineage, and the aggregates that gather together in one direction of the same lineage, and the realms that are the source of the fruit, and the producer that is the door for the arising of mind and mental factors, and abiding in the three realms such as the desire realm from the perspective of the appearance of grasper and grasped, and being completely attached to abandoning these, and the mind.
Tibetan
ས་ཅན་གྱི་དོན་དང་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པ་ལ་སེམས་ཀུན་ཏུ་ཞུམ་པ་དང་། མཚན་དཔེའི་རང་བཞིན་གྱི་སངས་རྒྱས་སུ་ཞེན་པ་དང་། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་དང་། ཟུང་བཞི་ཡ་བརྒྱད་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་ལྟ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། འདི་དག་ནི་ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་བའོ། །དངོས་པོར་མངོན་ཞེན་གྱི་བག་ཆགས་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་དང་། རང་གི་འཁོར་དངོས་པོར་འཛིན་པ་འགལ་བ་བརྗོད་པ་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་དག་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་སྟེ། ཉེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉི་ཤུ་དང་བྲལ་ནས་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཆོས་དོན་གྱིས་འཕངས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་རྣམ་པ་ཉི་ཤུས་ས་བདུན་པ་ཞེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རིང་དུ་སོང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། བགྲོད་གཅིག་པའི་ལམ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། །རིང་དུ་སོང་བའི་སར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟར། བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་ས་བརྒྱད་པ་དང་འབྲེལ་བས་འཁོར་འདས་ཀྱི་གཡང་ས་ལས་ཤིན་ཏུ་རིང་དུ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། སྤང་བྱ་ཉི་ཤུ་པོས་དོན་གྱིས་འཕངས་པའི་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཉི་ཤུ་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་ཤེས་པ་དང་ཞེས་སོ། །དོན་གྱིས་འཕངས་པ་ཞེས་པ་ནི་སྔ་མ་སྤང་བྱ་ཉི་ཤུ་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉེན་པོའི་ཆོས་ཉི་ཤུ་དོན་གྱིས་འཕངས་པའི་ཕྱིར་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཡོངས་སྦྱོང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །མདོ་ནི། བྱང་ཆེན་ས་བདུན་པ་ལ་གནས་པས་ཆོས་ཉི་ཤུ་པོ་འདི་དག་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། ཉི་ཤུ་གང་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྨོན་པ་མེད་པ་ཡང་དག་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བདག་དང་། སེམས་ཅན་དང་། སྲོག་ཏུ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང་། སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་གསད་བྱ་སོགས་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པ་ཞིག་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་དང་། སྐྱེ་བ་རྒྱུད་མང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་སྐྱེ་བ་ཆད་པར་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་དང་། དངོས་པོར་བདེན་པར་དམིགས་པ་མེད་པ་རྟག་པར་འཛིན་པའི་གཉེན་པའོ། །འཁོར་འདས་
Chinese
对于具有土地意义和获得一切智，内心总是沮丧，以及执着于具有相好特征的佛陀，还有对于十二部经的佛法，以及四双八辈的僧众，以及对于舍弃不顺品的戒律的显着执着，这些是与声闻乘共同的。对于事物显着执着的习气存在于自相续中，与空性争论，以及自己的眷属执着于事物，表达矛盾的执着，这些都要完全舍弃。远离了像那样的二十种过失，并且从那之中相反的佛法意义所推动，下面将要出现的完全清净的二十种相，被称为第七地。为什么称为“远行”呢？因为与唯一行道相连。如《远行地》中所说。因为唯一行道与第八地相连，所以从轮回和涅槃的悬崖中非常遥远地超越了。那也是像之前一样，通过不执着而证悟的。第二部分有根本和注释两部分。第一部分是：为了显示由应断除的二十种法所推动的对治法二十种，所以说要了知三种解脱门。所谓“意义所推动”，是因为之前舍弃了应断除的二十种法，仅仅因为舍弃了，就由对治法二十种的意义所推动，所以要知道前后两者完全清净并非不同。经中说：大菩萨安住于第七地，要完全圆满这些二十种法，哪二十种呢？要完全圆满空性，等等。第二部分是：通过了知一切法无我的空性，以及涅槃中没有戏论的无相，以及对于有漏法没有贪求，这些是依次作为对治我、有情和命的对治品。以及舍弃杀生等十善业道中，对于所杀等三轮不执着，作为对治执着于补特伽罗的对治品。以及对于被众多痛苦所折磨的众生，执着于断灭生的对治品。以及对于事物没有真实执着，作为对治执着于常的对治品。轮回与涅槃
English
With regard to having the meaning of land and attaining omniscience, always being disheartened, and clinging to the Buddha who has the characteristics of marks and signs, and to the Dharma of the twelve branches of scripture, and to the Sangha of the four pairs and eight types of beings, and to manifestly clinging to the discipline of abandoning unfavorable factors, these are common with the Hearers. The habit of manifestly clinging to things exists in one's own mindstream, arguing with emptiness, and one's own retinue clinging to things, expressing contradictory clinging, these should be completely abandoned. Having separated from twenty such faults, and being propelled by the meaning of the Dharma that is the opposite of that, the twenty aspects of complete purification that will appear below are called the seventh ground. Why is it called "Gone Afar"? Because it is connected with the path of one going. As it is said in the "Gone Afar Ground." Because the path of one going is connected with the eighth ground, it is because it has passed very far from the precipice of samsara and nirvana. That is also, as before, realized without clinging. The second part has two parts, root and commentary. The first part is: In order to show the twenty antidotal Dharmas propelled by the twenty things to be abandoned, it is said to know the three doors of liberation. The so-called "propelled by meaning" is because the previous twenty things to be abandoned were abandoned, and just because they were abandoned, they were propelled by the meaning of the twenty antidotal Dharmas, so it should be known that the complete purification of the former and latter are not different. The sutra says: The great bodhisattva abiding on the seventh ground should completely perfect these twenty Dharmas, what are the twenty? To completely perfect emptiness, and so on. The second part is: Through knowing emptiness, in which all Dharmas are without self, and the signless in nirvana, which is without elaboration, and the absence of longing for contaminated Dharmas, these are respectively the antidotes to clinging to self, sentient beings, and life. And abandoning killing and so on, in the ten paths of virtuous action, not clinging to the three circles such as the one to be killed, as the antidote to clinging to a person. And for all beings tormented by many sufferings of birth, the antidote to clinging to the cessation of birth. And not clinging to things as true, as the antidote to clinging to permanence. Samsara and nirvana