Tibetan
འཁྲུག་བྱེད་དུ་རྟོགས་ནས་འདུ་ཤེས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དོན་དུ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་གཟུགས་དང་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཉིད་རགས་པར་མཐོང་ནས་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་དེ་ཉིད་སྤོོང་བའི་དོན་དུ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དེ་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་སྐྱོན་དུ་མཐོང་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་དུ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་དེ་ལ་ཡང་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་ནས་འདུ་ཤེས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་དེ་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་འདུ་ཤེས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཐོབ་བོ། །འདི་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མ་རྟོགས་པ་ལས་གཞན་མེད་པས། དེའི་ཕྱིར་འདིའི་གོང་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་གནས་གཞན་མེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ནི། སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་གཟུགས་དང་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པར་བཤིག་སྟེ་དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ནི། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱང་མཐའ་ཡས་སོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱས་པས་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ནི་གཟུང་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱས་པས་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ནི། འདུ་ཤེས་ནི་ནད་དང་འབྲས་དང་ཟུག་རྔུའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའོ། །འདུ་ཤེས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་ནི་ཞི་བ་གྱ་ནོམ་པའོ་ཞེས་ཡིད་ལ་བྱས་པའི་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །བསམ་གཏན་དང་། གཟུགས་མེད་དེ་དག་ཉོན་མོངས་ཅན་ནི་རང་སའི་ཉོན་མོངས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། སྲེད་པ་ཤས་ཆེ་བ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་ལ་རོ་མྱོང་བའི་སྲེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའོ། །ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བ་ནི། སྔོན་གྱི་མཐར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །ང་རྒྱལ་ཤས་ཆེ་བ་ནི། ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་པར་སེམས་ཁེངས་པར་གྱུར་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །ཐེ་ཚོམ་ཤས་ཆེ་བ་ནི། རང་གི་གནས་པ་ལ་ཐར་ལམ་ཡིན་སྙམ་སུ་སོམ་ཉི་ཟ་བའོ། །དེ་དག་ནི་ས་བོན་རུལ་པ་དང་འདྲ་བར་རྣམ་སྨིན་མི་འཕེན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་མ་ཡིན་ལ། བསམ་གཏན་དང་འདྲ་བས་བསམ་གཏན་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །དག་པ་ནི། རང་སའི་ཉོན་མོངས་པས་མ་བསླད་པའི་དགེ་བ་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཉམས་པ་ཆ་མཐུན་དང་། གནས་པ་ཆ་མཐུན་དང་། ཁྱད་པར་ཆ་མཐུན་དང་། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དང་རྣམ་པ་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། དག་པའི་བསམ་གཏན་གང་གིས་མཇུག་ཐོགས་སུ་རང་སའམ་འོག་སའི་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་གི་འཇུག་ཐོགས་སུ་རང་ས་དང་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་དག་པ་གཞན་འདྲེན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། གང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ས་གོང་མའི་བསམ་གཏན་དག་པ་བ་གཞན་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །བཞི་པ་ནི། གང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་འདྲེན་པར་བྱེད་པའོ། །སྲིད་རྩེ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་ཆ་མཐུན་མེད་དེ། དེའི་གོང་ན་ས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་བཞི་བཞི་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བདེན་པའི་རྣམ་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་བསམ་གཏན་དང་། གཟུགས་མེད་ནི་ཟག་མེད་ཅེས་བྱའོ། །བཞི་པ་ལ། ཡན་ལག་དང་། གྲངས་དང་། གོ་རིམ་ངེས་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་གསུམ་གྱིས་དང་པོ་ལ་ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་དོན། གྲངས་ངེས་པ་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། རྟོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དང་། དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །གཉིས་པར་ནི་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །གསུམ་པར་ནི། ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་བཏང་སྙོམས་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །བཞི་པར་ནི། དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོའི་རྟོག་པ་ནི། འདོད་པ་རགས་པའོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་ཞི་བའོ་ཞེས་ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དཔྱོད་པ་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་མང་བ་དང་ཉུང་བ་དང་ཚེ་རིང་བ་དང་ཐུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ཞིབ་མོར་དཔྱོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དེ་གཉིས་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག
Chinese
认识到是扰乱之因，为了确实从意识中解脱出来，就修习无色界的等持。也就是首先将色和有碍的意识视为粗大，然后以虚空的意识来舍弃它。舍弃之后，就获得了虚空无边处。在其后，为了舍弃虚空的意识，就舍弃了识的意识。舍弃之后，就获得了识无边处。在其后，也将识的意识视为过患，然后以一无所有的意识来舍弃它。舍弃之后，就获得了一无所有处。在其后，又将一无所有的意识视为过患，然后以非有想非无想的意识来舍弃它。舍弃之后，就获得了非有想非无想处。从此中确实解脱的意识，除了没有证悟法界之外，没有其他的了。因此，在此之上没有世间的其他境界了。 这样，虚空无边处是：在加行时，将色和有碍的意识完全摧毁，在正行时，那本身显现的心一境性与相应的（心所）一起。识无边处是：对于“虚空无边”这样作意的识，也作意为“识也是无边的”，从而使那本身显现。一无所有处是：作意为“所取一无所有”，从而使那本身显现。非有想非无想处是：想是疾病、痈和箭。无想是完全的愚昧。非有想非无想是寂静殊胜，这样作意，从而使那本身显现的心一境性与相应的（心所）一起。禅定和无色界的这些有烦恼者，是与自地的烦恼相应的心的专注。那也有四种：贪欲较重的是：与品尝禅定之乐的贪欲相应。见解较重的是：产生对前际的分别等的见解。我慢较重的是：ཁ
English
Recognizing it as a cause of disturbance, one cultivates the formless absorptions in order to definitely emerge from consciousness. That is, first seeing form and obstructive consciousness as coarse, one abandons it with the consciousness of space. Having abandoned that, one attains the sphere of infinite space. After that, in order to abandon the consciousness of space itself, one abandons the consciousness of consciousness. Having abandoned that, one attains the sphere of infinite consciousness. After that, seeing the consciousness of consciousness also as a fault, one abandons it with the consciousness of nothingness. Having abandoned that, one attains the sphere of nothingness. After that, seeing fault even in the consciousness of nothingness, one abandons it with the consciousness of neither perception nor non-perception. Having abandoned that, one attains the sphere of neither perception nor non-perception. The consciousness of definitely emerging from this has no other cause than not realizing the realm of phenomena. Therefore, there is no other worldly state above this. Thus, the sphere of infinite space is: at the time of application, the consciousness of form and obstruction is completely destroyed, and at the time of the actual practice, the one-pointedness of mind that manifests itself, together with its concomitants. The sphere of infinite consciousness is: the consciousness that contemplates "space is infinite" is also contemplated as "consciousness is also infinite," thereby manifesting itself. The sphere of nothingness is: contemplating that "there is nothing to be grasped," thereby manifesting itself. The sphere of neither perception nor non-perception is: perception is disease, boils, and arrows. Non-perception is complete delusion. Neither perception nor non-perception is peaceful and excellent, thus contemplating, thereby manifesting the one-pointedness of mind together with its concomitants. These meditative stabilizations and formless realms that are afflicted are the one-pointedness of mind that corresponds to the afflictions of their own level. There are four types of these: those with strong desire are those that correspond to the desire to taste the pleasure of meditative stabilization. Those with strong views are those that generate views such as discrimination of the past extreme. Those with strong pride are: ཁ
Chinese
未得殊胜而心生满足的禅定。疑惑较多的是：怀疑自己所处的境界是否是解脱道。这些如同腐烂的种子，不会产生果报。因此，不是顺缘的禅定，只是因为与禅定相似，所以勉强称为禅定。清净的禅定是：不被自地的烦恼所染污的，与等起心相应的，专注一境的善法。它有四种：退分、住分、胜分、决择分。第一种是：清净的禅定之后，生起自地或下地的烦恼，与之相应。第二种是：其后引生与自地相同的其他清净禅定。第三种是：其后获得上地的其他清净禅定。第四种是：其后引生出世间的道。有顶天没有胜分，因为在其之上没有其他地。要知道，其他的也各有四种。以现量证悟真谛的禅定，以及无色定，被称为无漏。这四种禅定，以安立支分、数量和次第的决定这三者来区分。首先，是支分的差别。各个支分的意义，以及数量的决定，这三者。第一种是：初禅有五个支分，即：寻、伺、离生喜乐、以及心一境性。第二禅有四个支分，即：内净、定生喜乐、以及心一境性。第三禅有五个支分，即：正念、正知、舍、乐、以及心一境性。第四禅有：念清净舍、非苦非乐受、以及心一境性。第二种是：初禅的寻是粗略的欲。具有寻求“初禅是寂静的”之相。伺是：在其之后，以烦恼的多少、寿命的长短等方式，详细观察差别的相。这二者是对治的支分。
English
The meditation that is content without having attained excellence. The one with much doubt is: doubting whether the state one is in is the path to liberation. These are like rotten seeds, and will not produce fruition. Therefore, it is not a meditation of favorable conditions, but is merely called meditation because it resembles meditation. Pure meditation is: the one-pointed virtue, together with its concomitants, that is not defiled by the afflictions of its own realm. It has four aspects: declining aspect, abiding aspect, excelling aspect, and decisive aspect. The first is: after a pure meditation, afflictions of one's own realm or lower realms arise, corresponding to it. The second is: after it, another pure meditation that is the same as one's own realm is induced. The third is: after it, other pure meditations of higher realms are obtained. The fourth is: after it, the path that transcends the world is induced. The peak of existence does not have the excelling aspect, because there is no other realm above it. Know that the others also each have four aspects. The meditation that directly realizes the aspects of truth, and the formless absorptions, are called uncontaminated. These four meditations are distinguished by establishing three things: the divisions of limbs, the number, and the certainty of the order. First, is the difference of limbs. The meaning of each division, and the determination of the number, these three. The first is: the first dhyana has five limbs, namely: investigation, analysis, joy born of detachment, bliss, and one-pointedness of mind. The second has four limbs, namely: inner clarity, joy and bliss born of concentration, and one-pointedness of mind. The third has five limbs, namely: mindfulness, awareness, equanimity, bliss, and one-pointedness of mind. The fourth has: pure mindfulness of equanimity, feeling that is neither pleasure nor pain, and one-pointedness of mind. The second is: the investigation of the first dhyana is coarse desire. It has the aspect of seeking "the first dhyana is peaceful." Analysis is: after that, it has the aspect of examining the differences in detail by way of the amount of afflictions, the length of life, and so on. These two are the limbs of the antidote.