Tibetan
་སྟེ། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་གནོད་སེམས་དང་ཡིད་མི་བདེ་སོགས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་སྤོོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཏེ། དེ་དག་གིས་བསམ་གཏན་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་སེམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་དཔྱོད་སོགས་གཉེན་པོ་དང་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་རྣམས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ནི། དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །རྟོག་དཔྱོད་སོགས་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་སྤོོང་བའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང་བྱིང་རྒོད་ལ་བྱ་ར་བྱེད་པའི་ཤེས་བཞིན་དང་། སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཇོག་པའི་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་རྣམས་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་སྤོོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ། དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་དག་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་མ་བཞག་ཅེ་ན། དང་པོ་ན་དྲན་པ་ལ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པས་རང་གི་ངོ་བོས་ལས་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་མ་སྨོས་ལ། གཉིས་པ་ན། རང་གི་ངོ་བོས་ལས་བྱེད་ཀྱང་དགའ་བས་ཟིལ་གྱིས་གནན་པའི་ཕྱིར་རང་མིང་གིས་མ་སྨོས་ལ་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ཞེས་པའི་མིང་གིས་སྨོས་སོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི་དགའ་བའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་དྲན་པ་སོགས་རང་མིང་གིས་སྨོས་ལ། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ན་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྒྲས་བསྟན་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། རྟོག་དཔྱོད་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་མ་བྲལ་བའི་བྱེ་བྲག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོང
Chinese
即，对于欲界的贪欲、嗔恚和不悦等初禅的违品，是为了遣除它们的缘故。离生喜乐是功德支，因为它们能利益禅修者的身心。一心是处所支，依靠它，寻伺等对治和功德的支分才能生起。同样，对于第二禅，忆念、正知、舍三种自性的内净是对治支，为了遣除寻伺等第二禅的违品。定生喜乐是功德支。对于第三禅，不忘失定之所缘的忆念，以及对沉掉进行观察的正知，和使心平等安住的行舍，是对治支，因为它们能遣除喜等第三禅的违品。离喜之乐是功德支。对于第四禅，忆念和舍清净是对治支，因为它们能遣除乐等第四禅的违品。感受舍是功德支。为什么初禅有忆念、正知、舍三种，却没有安立为对治支呢？因为初禅虽然有忆念等，但被寻伺所胜伏，不能以自性起作用，所以没有说为对治支。而第二禅，虽然以自性起作用，但被喜所压制，所以没有以自名宣说，而是以“内净”之名宣说。第三禅是从喜的遍缚中解脱的缘故，忆念等以自名宣说。第四禅则是远离一切禅定过失的缘故，忆念和舍以“清净”之语表示。那么，初禅和第二禅有什么差别呢？就是具有和不具有寻伺之贪欲的差别，而有定的不同。
English
That is, for the desire of the desire realm, anger, and unpleasantness, etc., which are the opponents of the first dhyana, it is for the sake of eliminating them. Joy and happiness born of separation are the limbs of merit, because they can benefit the body and mind of the meditator. One-pointedness of mind is the limb of the place, and relying on it, the limbs of antidotes and merits such as investigation and analysis can arise. Similarly, for the second dhyana, inner purity of the nature of mindfulness, awareness, and equanimity is the antidote limb, in order to eliminate the opponents of the second dhyana such as investigation and analysis. Joy and happiness born of samadhi are the limbs of merit. For the third dhyana, the mindfulness of not forgetting the object of samadhi, and the awareness of observing lethargy and excitement, and the equanimity of making the mind dwell equally, are the antidote limbs, because they can eliminate the opponents of the third dhyana such as joy. Happiness without joy is the limb of merit. For the fourth dhyana, mindfulness and pure equanimity are the antidote limbs, because they can eliminate the opponents of the fourth dhyana such as happiness. Feeling equanimity is the limb of merit. Why does the first dhyana have three kinds of mindfulness, awareness, and equanimity, but it is not established as an antidote limb? Because although the first dhyana has mindfulness, etc., it is overcome by investigation and analysis, and cannot function with its own nature, so it is not said to be an antidote limb. And the second dhyana, although it functions with its own nature, is suppressed by joy, so it is not declared with its own name, but is declared with the name "inner purity". The third dhyana is liberated from the pervasive bondage of joy, so mindfulness, etc. are declared with their own names. The fourth dhyana is free from all the faults of dhyana, so mindfulness and equanimity are indicated by the word "purity". So, what is the difference between the first dhyana and the second dhyana? It is the difference between having and not having the desire for investigation and analysis, and there is a difference in samadhi.
Tibetan
ས་སུ་རྫོགས་པ་དང་མ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དགའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་དང་བྲལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕན་འདོགས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། བསམ་གཏན་ཀྱི་སྐྱོན་ལས་མ་གྲོལ་བ་དང་གྲོལ་བའི་བྱེ་བྲག་དངོས་སུ་དག་པ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་དགའ་བདེ་ནི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་རྣམ་འཚེ་སོགས་སྡིག་པ་མི་དགེ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཉིས་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཅན་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་དགའ་བདེ་དེ་དག་ནི་རྟོག་དཔྱོད་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བ་དང་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། དགའ་བ་ནི་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་དགའ་བ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ནི་དབང་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་བདེ་བར་མི་རིགས་ཏེ། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཡང་བདེ་བ་ཡན་ལག་ཏུ་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདིར་བསྡུ་བར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་དེ་ཉིད་ཡིད་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི་དེ་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན་ནི་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་དེ་ཉིད་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པས་སེམས་གཡོ་བའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ཞེས་མི་བརྗོད་ལ། ཁ་ནང་དུ་བལྟས་ཏེ་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་རྣམས་ཡན་ལག་ལྔ་དང་བཞིར་ངེས་ཤེ་ན། གནོད་པ་སྤོང་བ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དང་། ཕན་པ་སྒྲུབ་པ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དང་། དེ་གཉིས་ཀའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་
Chinese
在（不同）地（位）有圆满和不圆满的差别。如果问第二禅和第三禅有什么差别？由于喜乐与贪欲不分离和分离的差别，有利益（众生）完全不圆满和圆满的差别。如果问第三禅和第四禅有什么差别？由于没有从禅定的过失中解脱和解脱的差别，有真实清净不圆满和圆满的差别。为什么第一禅称为具有由寂静处所生的喜乐？因为它的喜乐是从仅仅与欲界的贪欲和恼害等罪恶不善法分离而产生的缘故。为什么第二禅称为具有由等持所生的喜乐？因为它的喜乐是从与寻伺分离的等持完全圆满所生的缘故。如果问第一禅和第二禅的喜乐的自性是怎样的？对此，分别说部说：喜是意识之轮的感受平静，乐是极度调柔。有些经部师说：喜和前面一样，乐是根识之轮的感受平静，因为经中说：乐是身体所感受的缘故。极度调柔不应是乐，因为在第四禅中，极度调柔非常超胜，但没有说乐是支分。这里如所说归纳，意识之轮的感受平静本身，由于利益包括意识之轮，所以称为喜，由于与等持相应，向内专注，利益包括根的身体，所以称为乐，但这两者不是实体不同。在第三禅中，意识之轮的感受平静本身，由于以正念和舍受完全摄持，所以不做心摇动的行为，因此不称为喜，向内观察，利益包括根的身体，所以称为乐。第三个问题是：为什么诸禅决定为五支和四支？断除损害是能对治的支分，成办利益是利益的支分，以及那两者的处所的支分。
English
There are differences between completeness and incompleteness in (different) places (positions). If asked, what is the difference between the second and third dhyanas? Due to the difference between joy not being separated from desire and being separated, there is a difference between benefiting (beings) being completely incomplete and complete. If asked, what is the difference between the third and fourth dhyanas? Due to the difference between not being liberated from the faults of dhyana and being liberated, there is a difference between truly pure incompleteness and completeness. Why is the first dhyana called having joy and happiness born from solitude? Because its joy and happiness are born from merely separating from the desire of the desire realm and evil unwholesome dharmas such as harm. Why is the second dhyana called having joy and happiness born from samadhi? Because its joy and happiness are born from the complete perfection of samadhi separated from investigation and analysis. If asked, what is the nature of the joy and happiness of the first and second dhyanas? To this, the Vaibhashikas say: Joy is the calming of the feeling of the wheel of mind consciousness, and happiness is extreme pliancy. Some Sutra masters say: Joy is the same as before, and happiness is the calming of the feeling of the wheel of sense consciousness, because the sutra says: Happiness is experienced by the body. Extreme pliancy should not be happiness, because in the fourth dhyana, extreme pliancy is very superior, but it is not said that happiness is a limb. Here, as summarized, the calming of the feeling of the wheel of mind consciousness itself, because it benefits including the wheel of mind consciousness, is called joy, and because it is in accordance with samadhi, it focuses inward and benefits the body including the senses, so it is called happiness, but these two are not different entities. In the third dhyana, the calming of the feeling of the wheel of mind consciousness itself, because it is completely grasped by mindfulness and equanimity, it does not perform the action of mental agitation, therefore it is not called joy, but looking inward, it benefits the body including the senses, so it is called happiness. The third question is: Why are the dhyanas determined to be five limbs and four limbs? Abandoning harm is the limb of the antidote, accomplishing benefit is the limb of benefit, and the limb of the place of both.