Tibetan
་མི་བྱེད་དེ། ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་བྲལ་ཟིན་པས་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་གཞི་ཟག་བཅས་རྣམས་ནི་རང་ས་དང་གོང་སའི་སྤང་བྱའི་གཉེན་པོ་མི་བྱེད་དེ། རང་སའི་སྲེད་པས་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གོང་ས་ལས་དམན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེར་གནས་ཙམ་དང་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ཡིན་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་གཞི་ཟག་མེད་རྣམས་ནི་རང་ས་དང་གོང་སའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ལམ་ཡང་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། མཐོང་ཆོས་ལ་བདེར་གནས་ཀྱི་ལམ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཉེར་སྡོགས་རྣམས་ནི་འོག་ས་ཁོ་ནའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ལམ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་གི་མ་ཟིན་པས་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ལམ་མ་ཡིན་ལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོོང་བའི་རྩོལ་བ་དང་བཅས་པས་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེར་གནས་ཀྱི་ལམ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དངོས་གཞི་ཙམ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། རྟོགས་དཔྱོད་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གིས་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ལྡན་པ། གཉིས་པ་ནི། དཔྱོད་པ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གི་རྟོག་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཆེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་ལྡན་པ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་ལྔའི་ནང་ནས་རྟོག་པ་ནི་ཆེས་རགས་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བས་ཀྱང་སྤོང་ནུས་པས། དེའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་རང་གི་ཡན་ལག་རགས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་མ་བྲལ་བའི་བྱེ་བྲག་གི་དངོས་གཞི་ཙམ་པོ་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གཉིས་ཡོད་ལ། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ནི་རང་ས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བས་སྤོོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཙམ་པོ་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མེད་དོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནི། ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གིས་རྟོག་དཔྱོད་ལས། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དུ་ལྡན་པའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི། དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གིས་དགའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། དགའ་བས་དབེན་པའི་བདེ་བ་ཕན་ཡོན་གྱི་ལག་ཏུ་ལྡན་པའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི། དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་དག་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གིས་བདེ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ལྡན་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་པས་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་རྣམ་འཚེ་གཉིས་འཁྲུག་ལོང་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་མཐོང་ནས་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པས་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་རྣམ་མཚེ་གཉིས་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་རྟོག་དཔྱོད་རྒྱུད་འཁྲུག་པར་བྱེད་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་མཐོང་ནས་ནང་རབ་དུ་དང་བས་དེ་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དགའ་བ་ཡང་ཡིད་གཡོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་འགལ་བར་མཐོང་ནས་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་གྱིས་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་དགའ་བ་མེད་པའི་བདེ་བའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་བདེ་བ་ཡང་སེམས་ལ་འགྱུར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་མཐོང་ནས་དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་དག་གཉིས་ཀྱི་དེ་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་བོ། །དེ་ལྟར་ན་བསམ་གཏན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་ཆེན་པོ་དང་འབྲིང་དང་ཆུང་ངུ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་རྣམ་འཚེ་སྟེ། དེ་དག་གིས་བསམ་གཏན་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ཐོབ་པར་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ལ་གེགས་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། དགའ་བ་དང་བདེ་བ་སྟེ། དེ་དག་གིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་གེགས་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆེན་པོ་དང་བྲལ་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའོ། །འབྲིང་དང་བྲལ་བ་ནི་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པའོ། །ཆུང་ངུ་དང་བྲལ་བ་ནི་བཞི་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བཞི་པ་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་སྐྱེད་པའི་ཚོར་བ་མཐའ་དག་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་འདུ་ཤེས་ཉིད་ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུད་
Chinese
不做，因为已经脱离了近取，所以不需要。有漏的正行，不做自地和上地所断之敌对，因为被自地的贪欲束缚，并且低于上地。因此，它们只是现法乐住和显现功德之道，而不是脱离贪欲之道。无漏的正行，因为做自地和上地的敌对，所以既是脱离贪欲之道，也是显现功德和现法乐住之道。近取，因为只做下地的敌对，所以只是脱离贪欲之道，因为没有包含支分，所以不是显现功德之道，并且因为包含着舍弃不顺品的努力，所以也不是现法乐住之道。初禅有唯正行和殊胜两种，第一种是：以寻伺敌对的支分，对欲界的贪欲彻底分离的一心和合，具有远离所生的喜乐利益的支分。第二种是：以伺敌对的支分，从寻中脱离贪欲而更加殊胜的一心和合，具有舍受。初禅五支中，寻是最粗大的，因此即使没有脱离初禅的贪欲也能舍弃，所以初禅的自支粗大，有脱离贪欲和未脱离贪欲的区别，有唯正行和殊胜两种。二禅以上的支分，因为不能舍弃未脱离自地的贪欲，所以它们没有唯和殊胜的区分。二禅是：以内澄净敌对的支分，从寻伺中，脱离贪欲而更加殊胜的一心和合，具有定生喜乐利益的支分。三禅是：以正念正知舍敌对的支分，从喜中脱离贪欲而更加殊胜的一心和合，远离喜乐
English
It is not done because it is not needed since it has already separated from the near attainment. The contaminated actual practices do not act as enemies of what is to be abandoned by one's own level and higher levels because they are bound by desire for one's own level and are inferior to higher levels. Therefore, they are merely paths for dwelling in bliss in the present life and manifesting qualities, but not paths for separating from desire. The uncontaminated actual practices, because they act as enemies of one's own level and higher levels, are both paths for separating from desire and paths for manifesting qualities and dwelling in bliss in the present life. The near attainments, because they only act as enemies of the lower levels, are only paths for separating from desire, and because they do not include the limbs, they are not paths for manifesting qualities, and because they involve effort to abandon unfavorable factors, they are also not paths for dwelling in bliss in the present life. The first dhyana has only the actual practice and two special ones, the first of which is: with the limb of countering investigation and analysis, a one-pointed mind that is completely separated from desire for desire, together with its concomitants, possessing the limb of the benefit of joy and bliss born from solitude. The second is: with the limb of countering analysis, a one-pointed mind that is even more separated from desire from investigation, together with its concomitants, possessing equanimity. Among the five limbs of the first dhyana, investigation is the coarsest, so even without separating from desire from the first dhyana, it can be abandoned. Therefore, the first dhyana has two types, only the actual practice and the special one, which differ in whether they have separated from desire for the coarse limb of their own level or not. The limbs of the second dhyana and above cannot be abandoned without separating from desire from their own level, so they do not have the distinction of only and special. The second dhyana is: with the limb of inner clarity countering investigation and analysis, a one-pointed mind that is even more separated from desire, together with its concomitants, possessing the limb of the benefit of joy and bliss born from concentration. The third dhyana is: with the limb of mindfulness, awareness, and equanimity countering joy, a one-pointed mind that is even more separated from desire, together with its concomitants, separated from joy and bliss.
Chinese
是安乐利益之手所拥有。第四禅是，以正念和舍清净作为对治的支分，从安乐中离贪，极善分别的心一境性与等起相应，感觉舍作为利益的支分所拥有。对此，首先瑜伽士将欲妙的贪求和损害二者，视为一切争端和痛苦的根本，以对欲妙的过患进行思择和观察，从而舍弃对欲妙的贪求和损害二者。舍弃了它们，便获得从寂静处所生的具喜乐的初禅。在其后，由于寻伺扰乱心续，将其视为不顺品，以内心的极度澄净而舍弃它。舍弃了它，便获得从禅定所生的具喜乐的二禅。在其后，由于喜也动摇心意，将其视为与禅定相违，以正念、正知、舍三种而舍弃它。舍弃了它，便获得无喜之乐为体性的三禅。在其后，由于乐也使心生起变化，将其视为禅定的不顺品，以正念和舍清净二者而舍弃它。舍弃了它，便获得舍弃了乐和苦的，感觉是舍的四禅。如是，禅定的不顺品有大、中、小三种。第一是，对欲妙的贪求和损害，它们对未获得禅定者产生障碍，对已获得禅定者退失产生障碍。第二是，寻和伺，它们对已获得者转为殊胜产生障碍。第三是，喜和乐，它们对心转为极度堪能产生障碍。对此，远离大不顺品是初禅。远离中不顺品是二禅和三禅。远离小不顺品是四禅，因此四禅是由于远离不顺品之故，是心堪能的极致。如是若对生起变化的诸感觉都离贪，则瑜伽士以取想自身为对境之相的方式，相续
English
possessed by the hand of bliss and benefit. The fourth dhyana is: with mindfulness and pure equanimity as the limbs of antidote, the one-pointedness of mind, greatly distinguished by being free from attachment to bliss, together with its concomitants, possessing feeling of equanimity as the limb of benefit. Thereupon, first the yogi, seeing the desire for sensual pleasures and harm as the root of all strife and suffering, abandons the desire for sensual pleasures and harm by contemplating and examining the faults of sensual pleasures. Having abandoned them, one obtains the first dhyana, which has joy and bliss born of solitude. Thereafter, seeing that investigation and analysis disturb the mind-stream and are discordant, one abandons them with great inner clarity. Having abandoned them, one obtains the second dhyana, which has joy and bliss born of samadhi. Thereafter, seeing that joy also agitates the mind and is contrary to samadhi, one abandons it with mindfulness, awareness, and equanimity. Having abandoned it, one obtains the third dhyana, which has the essence of bliss without joy. Thereafter, seeing that bliss also causes change in the mind and is discordant to samadhi, one abandons it with mindfulness and pure equanimity. Having abandoned it, one obtains the fourth dhyana, which has feeling of equanimity, having abandoned both bliss and suffering. Thus, the discordant factors of dhyana are of three kinds: great, middling, and small. The first is desire for sensual pleasures and harm, which obstruct those who have not attained dhyana from attaining it. The second is investigation and analysis, which obstruct those who have attained it from becoming superior. The third is joy and bliss, which obstruct the mind from becoming supremely workable. Thereupon, separation from the great discordant factor is the first dhyana. Separation from the middling is the second and third. Separation from the small is the fourth, therefore the fourth is the supreme workability of mind because of separation from discordant factors. Thus, if one is free from attachment to all feelings that cause change, then the yogi, by taking perception itself as a sign of the object, the continuum