Tibetan
ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་ཞེས་པ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་འབྲས་བུ་ལས་ཉམས་པར་འདོད་ཀྱང་། འདིར་ནི་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེ་གནས་ཀྱི་བསམ་གཏན་ཙམ་ལས་ཉམས་པ་ཡིན་གྱི། འབྲས་བུ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །རང་བཞིན་ལས་ནི་ཕྱིན་ལོག་གིས། །འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པས་རིགས་པས་འཕགས་པའི་སྤངས་པ་ནི། ལེགས་པར་སྤངས་པ་ཡིན་པས་སླར་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཐར་པ་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མཛོད་འགྲེལ་དུ། ཡོངས་སུ་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ལ་རྟོགས་པའི་སྐལ་བ་ཅན་གྱི་བར་དུ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ནས་ཁམས་གསུམ་ཆར་ན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་པ་དྲུག་ཡོད་དུ་རུང་ངོ་། །གང་དག་གིས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ནས། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་བར་དུ་འགྱུར་བ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན། འདོད་པའི་ཁམས་ན་ནི་དྲུག་ལ། གོང་མ་གཉིས་ན་གནས་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་མི་གཡོ་བའི་ཆོས་ཅན་གཉིས་ཏེ། དེ་གཉིས་ན་ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་དང་། འཆི་བར་སེམས་པ་དང་། དབང་པོ་འཕོ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ས་མཚམས་ནི། སྲིད་རྩེའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་ནས་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་སུ་མ་ཞུགས་ཀྱི་བར་རོ། ། གཉིས་པ་མཚོན་བྱའི་དོན་ལ་བཞི། འཇོག་ཚུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱད་པ། དབྱེ་གཞི་གང་ལ་ཉི་ཤུར་ཇི་ལྟར་ཕྱེ་བ། དངོས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ས་མཚམས་ལ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་དག་མདོའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འདི་དག་གིས་མཚན་ཉིད་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སློབ་དཔོན་དང་འཕགས་པ་གཉིས་ཀས་འདི་དག་ཕལ་ཆེ་བའི་མཚན་ཉིད་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོའི་སྒྲས་ཟིན་ལ་སྤངས་པས་ཁྱད་པར་མིག་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སྔོན་གྱི་ཁྱུང་ལ་སོགས་པ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་སྤངས་པ་ཉན་ཐོས་དང་ཆ་འདྲ་བས་འཇོག་གོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པས་ཕྱིར་འོང་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་ལ་འབྲས་བུ་ཐོད་རྒལ་བའི་རྣམ་གཞག་མཛད་པའི་ཕྱིར་དང་། མཐོང་ལམ་གྱི་སྔར་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་སྤོང་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན། འདི་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་དང་གཉེན་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པར་བཞག་སྟེེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ལྟར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ས་བཅུ་དག་དུ་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ལམ་བསྒོམ་པར་བྱེད་ཀྱི། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱིས་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་ཅེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་། འདིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། ཉོན་སྒྲིབ་གཉིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མ་ཡིན་གྱི། དགོས་དབང་གིས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དགོས་པ་གང་ཞེ་ན། མདོ་ལས་གསུངས་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་ལ་རྗེ་བཙུན་གྱིས་ཞུགས་གནས་ཀྱི་མིང་གི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་སུ་བསྡུས་པ་ནི། ཐ་སྙད་ཟོར་ཡང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། རྩ་བའི་ཐ་སྙད་དང་མཐུན་པས་འགྲེལ་པས་དེའི་དོན་བཤད་པ་ཡིན་པས་སོ། །བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་སྒྲིབ་གཙོ་བོར་མི་སྤོང་ཡང་དེ་དག་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་སྤོང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་སྤོང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་ཉན་ཐོས་དང་མཐུན་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བྱང་སེམས་ཤེས་སྒྲིབ་གཙོ་བོར་སྤངས་པའི་ཞར་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བ་ན་ཡང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ས་དགུ་པོ་དག་ལ་རེ་རེ་ཞིང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆེ་འབྲིང་དགུར་ཕྱེ་ནས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དང་། གང་གི་ཚེ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་སྤངས་པ་ན། དེའི་རྒྱུ་ཅན། ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་སྤོང་ལ། སྲིད་རྩེའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སྤངས་པ་ན་དེའི་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུའི་བར་དུ་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཅིག་ཅར་སྤོང་བ་དང་། གཅིག་ཅར་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། ངེས་པར་འགྱུར་བར་བཤད་པ་དང་། ཉི་སྣང་དུ། སྲིད་རྩེའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་པ་སྤངས་པ་དགྲ་བཅོམ་འབྲས་ཞུགས་སུ་བཞག་ནས། ས་བཅུ་ལ་ནི། བྱང་སེམས་དེའང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་པ་ཁུངས་སུ་དྲངས་ནས། དེ་ཉིད་ས་བཅུ་པར་བཤད་པ་ཡང་ལེགས་པར་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན། བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་དང་འདྲ་བའི་རྒྱུན་ཞུགས་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡོད་ལ། འདིར་དེ་དག་ལ་ཞུགས་གནས་ཀྱི་མིང་གིས་བསྟན་ཅིང་དེའི་དོན་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། སྐབ
Chinese
是的。所谓“完全退失”，分别说部认为是从果位上退失，但这里是指从现法乐住的禅定上退失，而不是从果位上退失。如《释量论》中说：“无害与真实义，自性中之颠倒故，虽尽力亦不可逆，心乃执持彼方故。”因此，以理超胜的断除，是善妙的断除，所以不会再返回。否则，对解脱就无法信任了。《俱舍论释》中说：“具有完全退失之法者，也并非必定会退失，也不是直到具有证悟之分者才会证悟，而是因为存在的缘故才这样说。”这样一来，三界之中都有可能存在六种阿罗汉。有些人认为必定会完全退失，乃至证悟，按照他们的观点，欲界有六种，而上二界则有安住于不退转之法的两种，因为在那二界中，完全退失、临终时的想法以及转生是不可能的。第三，界限是从有顶的解脱或者知道灭尽不生，直到未进入无余涅槃之间。第二，所诠释的意义有四种：观察安立方式的定义、以何为依据分为二十种、实有和假立的差别、观察界限。第一是：其他人追随经部的字面意义来安立这些定义是不合理的，因为论师和圣者都以舍弃这些大多数定义的途径来进行分别安立，并且经部的词句已经包含，而舍弃则使差别更加明显。还有，以前的琼等认为舍弃了能取所取的分别念，与声闻相似而安立也是不对的，因为圣者已经作了返回者和不返回者果位超胜的分类，并且在见道之前舍弃能取所取的分别念是不合理的。因此，这些的定义是通过断除烦恼障和对治的差别来进行分别安立的，因为论师就是这样做的。
English
Yes. The term "complete falling away" is considered by the Vaibhashikas to mean falling away from the fruit, but here it refers to falling away only from the meditative state of dwelling in bliss in the present life, not from the fruit. As it says in the Pramanavarttika: "Non-harm and the true meaning, because of reversal from their nature, even if effort is made, cannot be turned back, because the mind holds to that side." Therefore, the abandonment that is superior through reasoning is a well-abandoned abandonment, so it will not return. Otherwise, there would be no trust in liberation. The Abhidharmakosabhasya says: "Those who have the nature of completely falling away will not necessarily fall away, nor will they necessarily realize until they have the potential for realization, but it is said so because of existence." In this way, there can be six Arhats in each of the three realms. According to those who say that one will inevitably fall away completely until realization, there are six in the desire realm, and in the upper two realms, there are two who abide in the nature of non-regression, because in those two realms, complete falling away, thoughts at the time of death, and transference of faculties are impossible. Third, the boundary is from the liberation of the peak of existence or knowing the cessation of birth, until one has not entered into nirvana without remainder. Second, there are four meanings to be explained: examining the definition of the way of establishing, how to divide into twenty based on what, the difference between the real and the imputed, and examining the boundary. The first is: it is unreasonable for others to follow the literal meaning of the sutras to establish these definitions, because both the teacher and the noble one have separately established these mostly through abandoning the definitions, and the words of the sutras are already included, while abandonment makes the difference clearer. Also, it is not correct to say that the former Kyong and others abandoned the conceptualization of grasper and grasped, and are established as similar to the Hearers, because the noble one has made a classification of the fruit of the returner and the non-returner, and it is unreasonable to abandon the conceptualization of grasper and grasped before the path of seeing. Therefore, the definitions of these are separately established through the abandonment of the obscurations of affliction and the distinction of antidotes, because the teacher has done so.
Chinese
如果《集论》中说：菩萨们在十地中修习的道，是作为所知障的对治来修习的，而不是作为烦恼障的对治来修习的，难道不是这样说的吗？那么，如何通过断除烦恼障的方式来安立呢？确实如此，但是，这里这样安立，并不是因为烦恼障和所知障是菩萨所断的主要对象，而是因为有必要才这样安立的。这里有什么必要呢？经中所说的菩萨们，尊者以入位之名，用术语概括为论著，是为了术语简明扼要，并且与根本术语相符，因此注释解释了它的含义。菩萨们虽然不主要断除烦恼障，但是他们断除烦恼障的次第，与声闻断除烦恼障的次第并非没有相似之处，就像这样。菩萨主要断除所知障的同时，也附带断除烦恼障，并且在断除所知障时，也对欲界等九地中的每一个，都分为大小中九种能取所取的分别念来断除。当断除欲界中所行之所知障，即能取所取的分别念之大中之大时，就会断除其因，即烦恼之大中之大。当断除有顶的能取所取的分别念之小中之小时，就会断除其烦恼，直至小中之小。这样一来，《集论》中说，菩萨同时断除烦恼障和所知障，同时成为阿罗汉，并且必定会改变。在《日光疏》中，将断除有顶第八品烦恼安立为入阿罗汉果，然后引用“十地菩萨也仅仅被称为佛”作为依据，说其为十地，这也是很好的解释。因此，菩萨们也有像声闻一样的入流等术语适用的理由。这里用入位之名来指代他们，并对它们的含义进行区分，是因为场合。
English
If it is said in the Compendium of Topics, "Bodhisattvas cultivate the path in the ten grounds as the antidote to the obscuration of knowledge, but not as the antidote to the obscuration of afflictions," isn't that what is said? Then, how is it established through the abandonment of afflictive obscurations? It is true, but nevertheless, the reason for establishing it in this way here is not because the two obscurations, afflictive and cognitive, are the main objects to be abandoned by bodhisattvas, but because it is necessary. What is the necessity here? The reason why the bodhisattvas mentioned in the sutras are summarized into treatises by the venerable ones under the names of entering and abiding is to make the terminology concise and easy to understand, and because it is in accordance with the root terminology, the commentary explains its meaning. Although bodhisattvas do not primarily abandon afflictive obscurations, it is not the case that the order of abandoning afflictive obscurations for them is not similar to the order of abandoning afflictive obscurations for shravakas. For example, bodhisattvas abandon afflictive obscurations as a side effect of primarily abandoning cognitive obscurations, and when abandoning cognitive obscurations, they also divide each of the nine grounds, such as the desire realm, into nine categories of grasping and apprehended conceptualizations, large, medium, and small, and abandon them. When the largest of the grasping and apprehended conceptualizations of cognitive obscurations operating in the desire realm is abandoned, its cause, the largest of the afflictions, is abandoned. When the smallest of the grasping and apprehended conceptualizations of the peak of existence is abandoned, its afflictions are abandoned down to the smallest. In this way, in the Compendium of Topics, it is said that bodhisattvas simultaneously abandon afflictive obscurations and cognitive obscurations, simultaneously become arhats, and will definitely change. In the Commentary on the Sunlight, abandoning the eighth affliction of the peak of existence is established as entering the fruit of arhatship, and then, quoting "the bodhisattva of the tenth ground is also called only a Buddha" as the basis, saying that it is the tenth ground is also a good explanation. Therefore, bodhisattvas also have reasons for applying terms such as stream-enterer, similar to shravakas. Here, they are referred to by the names of entering and abiding, and their meanings are distinguished because of the occasion.