Tibetan
ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དང་པོར་བསྟན་ཏོ། །ཀུན་འབྱུང་ནི་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ལྟར་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་གཉིས་པར་བསྟན་ཏོ། །འགོག་པ་ནི་ནད་མེད་པ་ལྟར་མངོན་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པས་གསུམ་པར་བསྟན་ཏོ། །ལམ་ནི་སྨན་བཟང་པོ་ལྟར་དེའི་ཐབས་སུ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཐ་མར་བསྟན་ཏོ། །ཡང་ན་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། གང་གིས་བདེ་བར་འགྱུར་བ། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་འགྱུར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བདེན་པ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་བཞག་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་བསྡུ་བ་ལས། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་གིས་བཤད་པའི་གོ་རིམ་གཞན་ཡང་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དང་པོ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །ནག་པོའི་ཕྱོགས་གཏུགས་ནས་གང་གིས་བདེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བདེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བཞི་པ་ཡིན་ཏེ། ནད་དང་། དེའི་རྒྱུ་དང་། ནད་མེད་པ་དང་། སྨན་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ། བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམ་རྣམ་པར་བཞག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་དག་ནི་དང་པོར་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ཐེབས་པ་ན་དེ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེའི་རྒྱུ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལས་ཐར་པ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལས་ཐར་པའི་ཐབས་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་གི་དོན་ལ་བཞིའི་དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ལ་འདོམས་པ་ནི། འདོམས་པ་གང་ལགས་ན། ཤེས་བྱ་སྡུག་བསྔལ་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཉོན་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དག་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་བྲལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་གཅིག་གོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སློབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དགོས་ཆེད་སྤྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་སོགས་ཀྱི་དོན་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཤེས་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུའོ། །མདོ་ནི། ཤ་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆེན་གཟུགས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྩོན་ན་བརྩོན་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་འདོམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། སྤང་བྱ་ཀུན་འབྱུང་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བ་ཟག་བཅས་རྒྱུས་བསྡུས་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། སྔར་ཡོད་མེད་པར་འབྱུང་བ་འགོག་པ་དང་། ཆགས་སོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། དད་སོགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་ལ་ཡང་སྲིད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དག་དོན་དམ་པར་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས། སློབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དགོས་ཆེད་ནི། སྤྱིར་སྔར་བཞིན་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ཀུན་འབྱུང་སྤང་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །མདོ་ནི་གཟུགས་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ནམ། འགག་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་སོ། ། གསུམ་པ་འགོག་བདེན་ལ་འདོམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། མངོན་དུ་བྱ་བའི་འགོག་པ་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བར་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་འགོག་པར་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་དེ་ལ་ནི། གཟུགས་ཀྱིས་མཚོན་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་མེད་པས་ན་མ་རིག་པས་མཚོན་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད། འགག་པ་ཡང་མེད། རྒྱུན་ཞུགས་ནས་རང་རྒྱལ་གྱི་བར་དང་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སངས་རྒྱས་དང་། སྤངས་ལ་ཕུན་ཚོགས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་མེད་དེ། རྒྱུ་མཚན། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་འགག་དང་། སྤང་གཉེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀུན་བྱང་དང་། གནས་སྐབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཉམས་འཕེལ་དང་། སོགས་པས་འདས་མ་འོངས་སོགས་དུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བས་སོ་ཞེས་སློབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དགོས་པ། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བར་ཞེན་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །མདོ་ནི། ཤ་བུ་སྟོང་པ་ཉིད་མི་སྐྱེ་མི་འགག་ཅིང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན། རྣམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ལམ་བདེན་ལ་འདོམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། བསྟེན་པར་བྱ་བ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། འདི་ལ་ལམ་དང་རིགས་སྒྲུབ་པ། ངེས་འབྱིན་ལ་འདོམས་པ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་། བྱང་སེམས་བདག་མེད་དོན་དམ་པར་ཕན་ཚུན་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དུ་ལྡན་པ་དང་། དེ་ལས་ཟློག་སྟེ་མི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་ལ་སྒྲུབ་བོ་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་དུ་གྲགས་པས་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་ནི། ཤ་བུ་བྱང་སེམས་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། བདག་མེད་པས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ
Chinese
因此，应当了解，所以首先宣说。集是像疾病的因一样应当断除的，所以第二宣说。灭是像无病一样应当现前的，所以第三宣说。道是像好药一样应当依其方便的，所以最后宣说。或者，就谁受苦，如何受苦，谁得乐，如何得乐而言，将真谛按顺序排列。这样也是概括。因此，这四圣谛的宣说顺序还有，谁受苦，那是第一。如何受苦，那是第二。从黑方来说，谁得乐，那是第三。如何得乐，那是第四，就像疾病、疾病的因、无病和药物一样。另一种说法是，按照世间痛苦产生的顺序，真谛的顺序应当分别安排。像这样，世间人首先遇到任何一种痛苦时，就会思考它。之后，思考它的因。之后，思考从那之中解脱。之后，思考从那之中解脱的方法。这样说的。第二，关于支分之义，四者之首，是教导苦谛。教导什么呢？是所知苦。方式如何？不离世俗和胜义谛，从色等来说，成为烦恼之果的空性，以及证悟它的智慧波罗蜜多等，在胜义中是离戏论的如是性之体性，要知道是自性一体，以学习的方式。必要是，总的来说，是为了所有众生超越痛苦等，特别是为了舍弃对苦、无常等所知显现的执着。经部说：舍利子，如果菩萨对色性空性精进，就称为精进。第二是教导集谛。教导什么呢？是应断之集。方式如何？不离二谛，有漏因所摄之色
English
Therefore, it should be understood, so it is declared first. Origin is like the cause of disease that should be abandoned, so it is declared second. Cessation is like being free from disease that should be manifested, so it is declared third. Path is like good medicine that should be relied upon as a means to it, so it is declared last. Or, in terms of who suffers, how they suffer, who attains happiness, and how they attain happiness, the truths are arranged in order. This is also a summary. Therefore, the order of explanation of these four noble truths is also that who suffers is the first. How they suffer is the second. From the perspective of the dark side, who attains happiness is the third. How they attain happiness is the fourth, like disease, the cause of disease, being free from disease, and medicine. Another way of saying it is that the order of the truths should be arranged separately according to the order in which worldly suffering arises. Like this, when worldly people first encounter any kind of suffering, they will think about it. After that, they think about its cause. After that, they think about liberation from it. After that, they think about the method of liberation from it. That's what was said. Second, regarding the meaning of the limbs, the first of the four is the teaching on the truth of suffering. What is being taught? It is the knowable suffering. How is it done? Without deviating from the conventional and ultimate truths, from form and so on, emptiness, which has become the result of afflictions, and the perfection of wisdom that realizes it, etc., are in reality the nature of suchness, free from elaboration. It should be known that it is one nature, in the manner of learning. The general purpose is for all sentient beings to transcend suffering, etc., and in particular, to abandon the attachment to the appearance of suffering, impermanence, etc., as knowable. The sutra says: Shariputra, if a Bodhisattva strives for the emptiness of form, it is called striving. The second is the teaching on the truth of origin. What is being taught? It is the origin that should be abandoned. How is it done? Without deviating from the two truths, form included by contaminated causes
Chinese
色等是以前没有新产生的生，以前有的消失是灭，以贪等遍染，以信等清净的法不是，是离戏论的空性，以及色等也成为有的因，那些在胜义中无有差别，以教导的方式。必要是，总的如前，特别是对显现执着于生为应断的对治。经部是，色是生法吗？或者灭法中也不如实随见。第三是教诫灭谛，教诫。于何处？于应现前的灭。方式如何？不离二谛，心的法性空性，脱离了暂时的垢染，假立为灭，对于那个，以色为代表的五蕴十八界，十二处没有，因此以无明为代表的十二缘起支也没有生，也没有灭，从入流到独觉之间，以及证悟圆满的佛，断除圆满菩提之间也没有，理由是，有为法的体性生灭，断证的体性染净，状态的体性衰盛，以及等，脱离了过去未来等时间的体性，以教导的方式。必要，是对现前灭的执着的对治。经部是，舍利子，空性不生不灭，不是遍染，不是清净。第四是教诫道谛，教诫。于何处？于应依止的道谛。方式如何？此处有道和理证成，以及定出教诫三者，第一是，不离二谛，布施等六波罗蜜多，菩萨无我胜义中互相观修所修和能修具备，以及从那反过来不具备不是，通达而证成的方式，因为布施等度被称为获得佛果之道，因此为了断除对它的执着。经部是，舍利子，菩萨在行般若波罗蜜多时，以无我而布施的波罗蜜多。
English
Form, etc., is the arising of what was previously non-existent, and the cessation of what was previously existent is cessation. It is not a phenomenon that is completely defiled by attachment, etc., or purified by faith, etc. It is emptiness, free from elaboration, and even form, etc., becomes the cause of existence. Those are non-different in the ultimate sense, in the manner of instruction. The purpose is, in general, as before, and in particular, as an antidote to the manifest clinging to arising as something to be abandoned. The sutra is: "Is form of the nature of arising? Or is it not truly seen to be of the nature of ceasing?" The third is the admonition on the truth of cessation. Admonition. Where? On the cessation to be realized. How? Not deviating from the two truths, the nature of mind, emptiness, free from adventitious stains, is nominally designated as cessation. For that, the five aggregates, eighteen elements, and twelve sources, represented by form, do not exist. Therefore, the twelve links of dependent origination, represented by ignorance, do not arise, nor do they cease. From stream-enterer to solitary realizer, and even the fully realized Buddha, and between the abandonment and the complete enlightenment, there is nothing. The reason is that the characteristic of conditioned phenomena is arising and ceasing, the characteristic of abandonment and antidote is defilement and purification, the characteristic of states is decline and growth, and so on, being free from the characteristic of time such as past and future, in the manner of instruction. The purpose is as an antidote to clinging to the realization of cessation. The sutra is: "Shariputra, emptiness does not arise or cease, is not completely defiled, and is not purified." The fourth is the admonition on the truth of the path. Admonition. Where? On the truth of the path to be relied upon. How? Here there are three: the path and the establishment of reason, and the admonition on definite emergence. The first is: not deviating from the two truths, the six perfections such as generosity, and the bodhisattva's selflessness, in the ultimate sense, mutually possess the object of meditation and the meditator, and understanding that not possessing them is not the opposite, in the manner of establishing it. Because the perfections such as generosity are known as the path to attain Buddhahood, therefore, it is for abandoning the clinging to it. The sutra is: "Shariputra, when a bodhisattva practices the perfection of wisdom, the perfection of generosity with selflessness."