Tibetan
་ཐོབ་པས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆད་པ་ལས་དང་། བཟོད་པ་ཐོབ་ནས་ངན་སོང་ལས་དང་། བསམ་གཏན་ཐོབ་པས་དེའི་ཡན་ལག་གི་དང་། རྒྱུན་ཞུགས་སྲིད་པ་བརྒྱད་པ་ལས་དང་། ཕྱིར་འོང་འདིར་སྐྱེ་བ་གཅིག་པ་ལས་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་འདོད་ཁམས་ལས་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་མྱང་འདས་ཡིན་ཏེ། དེ་དུས་དེ་སྲིད་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཉན་རང་ལས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གསུམ་པོ་དེ་དག་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་དང་། ཆོས་སྐུ་འགྲུབ་པ་སོགས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཉིན་གཅིག་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུར་བཤད་པ་འགལ་ཏེ། དེ་དག་ནི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་མང་པོའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། མར་མེའི་དཔེ་ཚུལ་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་དང་། ཕྱི་མ་དག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་དེ་དག་བསྐྱེད་པས་སོ་ཞེས་པ་འདི་ཡང་ལན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཉི་སྣང་ལས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལ་གདམས་པ་ལ། སྤྱི་དང་ཡན་ལག་གི་དོན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་བཞི། བདེན་བཞི་སོ་སོའི་ངོ་བོ། སྒྲ་དོན། གྲངས་དང་། གོ་རིམ་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། སྡུག་བདེན་ལ་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་དང་། མཚན་གཞི་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ། ལས་ཉོན་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་འདུ་བྱེད། གང་མི་རྟག་སོགས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བྱིས་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་རྟག་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས། དེའི་གཉེན་པོར་མི་རྟག་སོགས་བཞི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། རྟག་པའི་གཉེན་པོར་མི་རྟག་པ་དང་། གཙང་བ་དང་བདེ་བའི་གཉེན་པོར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། གཙང་བདེ་གཉིས་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ་སྡུག་བསྔལ་ནི་དེ་དང་འགལ་བ་ཡིད་སུན་འབྱིན་པའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་བདག་མེད་གཉིས་ཏེ། ཁ་ཅིག་ཕུང་པོ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བྱེད་ཀྱི་བདག་དོན་གཞན་ཡོད་པར་རྟོག་ལ། ཕལ་ཆེར་ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པས་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསྡུ་བ་ལ
Chinese
由于获得（预流果）而断绝善根，由于获得忍而脱离恶趣，由于获得禅定而脱离禅定的支分，由于入流而脱离第八有，由于一来而脱离在此生一次，由于不来而脱离欲界，阿罗汉则是从无余涅槃中解脱。这里是指有意的涅槃，因为那时前往轮回的道路已经断绝。第二种（涅槃）也不是，因为它比声闻缘觉的证悟更为殊胜。如果有人问：按照上述所说的方式，这三种涅槃是不合理的，并且具有不退转之法的菩萨，是证悟了由名言而生的最初发心。如果是这样，那么一切众生都将证得涅槃，成就法身等，这与菩萨的智慧通过一天的修习就能获得果报的说法相矛盾，因为那些是无数劫的智慧的果报。答：没有过失。就像灯火的比喻一样，最初的发心和后来的发心是相互依存而产生的，这也是一个答案。这是从《日光经》中引用的。第二，关于针对四个真谛的教导，分为总义和支分义两个方面，首先是四点：四圣谛各自的体性、词义、数量和顺序的确定。首先是四点，其中关于苦谛的定义和定义的基础的确定，首先，作为业和烦恼的果报的行，应当通过无常等定义来完全了解。对于这一点，凡夫执着于痛苦的蕴为常等四种颠倒，因此，为了对治这些颠倒，显示了无常等四种作为痛苦的定义。对于常的对治是不常，对于清净和安乐的对治是痛苦的一种相，因为清净和安乐是进入悦意的相，而痛苦则是与之相反，进入令人不悦的相。对于执着于我的对治是空和无我，有些人认为蕴之外存在着主宰蕴的我的实体，而大多数人则将蕴本身执着为我，因此，这些的对治是按照顺序的。就像在《摄类学》中
English
Having attained (the fruit of Stream Enterer), one is freed from the root of virtue being severed; having attained forbearance, one is freed from the lower realms; having attained meditative absorption, one is freed from its branches; having become a Stream Enterer, one is freed from the eighth existence; having become a Once-Returner, one is freed from being born here once; having become a Non-Returner, one is freed from the desire realm; and an Arhat is liberated from nirvana without remainder of aggregates. Here, it refers to intentional nirvana, because at that time, the path to going to existence is cut off. The second (nirvana) is also not (the ultimate), because it is more superior in realization than that of a Hearer or Solitary Realizer. If one asks: According to the manner described above, these three are not reasonable, and a Bodhisattva who possesses the Dharma of non-regression is manifestly one who generates the first mind arising from convention. If that is so, then all sentient beings will attain nirvana and accomplish the Dharmakaya, etc., which contradicts the statement that the wisdom of a Bodhisattva, through one day's meditation, can achieve results, because those are the results of wisdom from countless eons. Answer: There is no fault. Just like the example of a lamp, the first generation of mind and the subsequent ones arise in dependence on each other, and this is also an answer. This is quoted from the 'Sunlight Sutra.' Secondly, regarding the instructions on the four truths as objects of focus, there are two aspects: the general meaning and the specific meaning. The first has four points: the individual nature of the four truths, their meaning, number, and the certainty of their order. The first has four points, of which the first is the explanation of the definition of the truth of suffering and the identification of the basis of the definition. First, actions that have become the result of karma and afflictions should be fully understood through the characteristics of impermanence, etc. In this regard, children cling to the aggregates of suffering as permanent, etc., in four inverted ways. Therefore, as an antidote to these inversions, the four characteristics of impermanence, etc., are shown as the definition of suffering. The antidote to permanence is impermanence, and the antidote to purity and happiness is one aspect of suffering, because purity and happiness enter into a pleasing aspect, while suffering is the opposite, entering into a displeasing aspect. The two antidotes to clinging to self are emptiness and selflessness. Some conceive that there is another entity of self that controls the aggregates, while most impute the aggregates themselves as self. Therefore, the antidotes to these are in order. Similarly, in the Compendium
Tibetan
ས། ཅིའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞིར་ལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམ་པ་བཞིའི་གཉེན་པོར་སྟེ། དེ་ལ་རྣམ་པ་གཅིག་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཅིག་གི་གཉེན་པོའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །རྣམ་པ་ཐ་མ་གཉིས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཅིག་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བདེན་པ་བཞི་ཀ་ཡོངས་སུ་ཤེས་བྱ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་ཤེས་བྱར་བསྟན་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིའི་གནས་ཡིན་པས་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིའི་གནས་ཡིན་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བར་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ལས་ཉོན་གྱི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་པོའི་འབྲས་བུ། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེ་བའི་གནས་ཀྱིས་ཀྱང་རིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཡང་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་གང་། རྒྱུ་སོགས་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྤང་བར་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་ཡང་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས་ན་རྒྱུ། རྫས་རིགས་ལ་ལུས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་ཀུན་འབྱུང་། དྲག་ཏུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་རབ་སྐྱེ། སྐྱེ་བ་རྒྱུད་མར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་རྐྱེན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤང་བྱ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་ཁོ་ན་སྤང་བྱར་བཤད་ཅེ་ན། ཀུན་འབྱུང་མ་སྤངས་ན་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། ཀུན་འབྱུང་སྤངས་ན། སྡུག་བསྔལ་ལོགས་སུ་སྤང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསྡུ་བ་ལས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། ད་དུང་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དང་། དེའི་དབང་གིས་འབྱུང་བའི་ལས་རྣམས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། ལས་ནི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། རྒྱས་པ་མངོན་པའི་གཞུང་ལུགས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །
Chinese
问：为何要以四种行相观察痛苦的真谛？答：为了对治四种颠倒。其中一种行相是对治一种颠倒，一种行相是对治两种颠倒，最后两种行相是对治一种颠倒。如是说。如果四种真谛都需要完全了解，为何只说痛苦需要了解？因为痛苦的真谛是四种颠倒的处所，为了遣除它，必须从自相和共相的角度去了解，所以才说要完全了解。又，在《摄类学》中说：痛苦的真谛是四种颠倒的处所，为了遣除四种颠倒，所以要坚定地完全了解它。第二，业和烦恼的异熟果，被有情相续所摄的五蕴是具有主宰的果，一切器世间都是。如经中所说：什么是痛苦的真谛？有情之生，以及由生之处也可推知。如是说。第二集谛也有两种，第一种是：产生痛苦的造作是什么？是要从因等过患的角度去断除的。其中，因为是轮回痛苦的根本，所以是因；因为能生出身体等物质，所以是集；因为强烈地产生，所以是生；因为连续不断地产生，所以是缘。如果痛苦也是要断除的，为何只说集谛是要断除的呢？因为不舍弃集谛就不能舍弃痛苦，舍弃集谛后，痛苦就不需要另外舍弃了。因此，在《摄类学》中说：集谛的真谛是被痛苦的真谛所包含的，即使已经完全了解了痛苦的真谛，但仍然与集谛的真谛相关联，所以集谛的真谛是要断除的。如是说。第二种是：烦恼，以及由烦恼所产生的业。烦恼是痛苦的因，业是（痛苦的）因，所以这样说。这两者的自性，要从广大的俱舍论中去了解。
English
Q: Why should we contemplate the truth of suffering with four aspects? A: To counteract the four inversions. Among them, one aspect counteracts one inversion, one aspect counteracts two inversions, and the last two aspects counteract one inversion. Thus it is said. If all four truths need to be fully understood, why is only suffering taught as something to be understood? Because the truth of suffering is the place of the four inversions, and in order to eliminate it, it must be understood from the perspective of its own and common characteristics, so it is taught as something to be fully understood. Also, in the Compendium it says: The truth of suffering is the place of the four inversions, so in order to eliminate the four inversions, it is necessary to firmly and fully understand it. Second, the ripened result of karma and afflictions, the five aggregates gathered by the sentient beings' continuum are the result of having a master, and all the container world. As it is said: What is the truth of suffering? The birth of sentient beings, and the place of birth can also be inferred. Thus it is said. The second, the origin, also has two parts, the first is: What is the formation that produces suffering? It is to be abandoned from the perspective of faults such as cause. Among them, because it is the root of the suffering of existence, it is the cause; because it produces the body and other substances, it is the origin; because it produces intensely, it is the arising; because it produces continuously, it is the condition. If suffering is also to be abandoned, why is only the origin taught as something to be abandoned? Because if the origin is not abandoned, suffering cannot be abandoned, and if the origin is abandoned, suffering does not need to be abandoned separately. Therefore, in the Compendium it says: The truth of the origin is included in the truth of suffering, even though the truth of suffering has been fully understood, it is still related to the truth of the origin, so the truth of the origin is to be abandoned. Thus it is said. The second is: Afflictions and the actions that arise from them. Afflictions are the cause of suffering, and actions are the cause, so it is said. The nature of these two should be understood from the extensive Abhidharma teachings.