Tibetan
ས་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པར་བྱའོ། །ཞེས་བྱང་སེམས་ལ་སློབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཚུལ་གང་གིས་ན། མི་དམིགས་པར་འཇུག་པར་བྱ་ཞེ་ན། རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་ཅེས་བསྐུར་བ་མི་འདེབས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་ལ། དེ་ཉིད་རིགས་པས་བརྟག་བཟོད་དུ་ཡོད་ཅེས་སྒྲོ་མི་འདོགས་པས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བས་སོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་གང་གི་དོན་དུ་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སོགས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་འདའ་བ་དང་། ཆོས་སྐུ་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུའོ། །དེས་ན་འདིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པ་བསྟན་ཏེ། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བར་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་ཅེས་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྒྲོ་བསྐུར་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་ལ། ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཞེས་པས་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་སྤངས་པའི་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྟན་ནོ། །མདོ་ནི། ཤ་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། བྱང་སེམས་ཡོད་བཞིན་དུ་བྱང་སེམས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །བྱང་སེམས་ཀྱི་མིང་དང་། བྱང་ཆུབ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ཀྱི་མིང་དང་། སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། སྤྱོད་ཀྱང་སྤྱོད་ལ་མི་སྤྱོད་ཀྱང་མི་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་བྱང་སེམས་ཡོད་བཞིན་དུ་ཞེས་པས་བསྐུར་འདེབས་བསལ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བ་བསྟན་ལ། ལྷག་མས་སྒྲོ་འདོགས་བསལ་ནས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བ་བསྟན་ཏོ། །ཡང་ཤ་བུ་གལ་ཏེ། འཛམ་བུའི་གླིང་འདི་དགེ་སློང་ཤ་རིའི་བུ་དང་། མོའུ་འགལ་གྱི་བུ་ལྟ་བུ་ཤ་སྟག་གིས་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། འདམ་བུའི་ཚལ་ལམ། འོད་མའི་ཚལ་ལམ། བུ་རམ་ཤིང་གི་ཚལ་ལམ། སྨིག་མའི་ཚལ་ལམ། འབྲས་ཀྱི་ཞིང་ངམ། ཏིལ་གྱི་ཞིང་ལྟར་ཡོངས་སུ་གང་བར་གྱུར་ཀྱང་། དེ་དག་གི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི། བྱང་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཉིན་གཅིག་བསྒོམ་པའི་རྒྱའི་ཆར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོ། སྟོང་གི་ཆ་དང་། རྒྱ་སྟོང་ནས། བྱེ་བ་བརྒྱ་སྟོང་གི་ཆ་དང་། གྲངས་སུ་དང་། ཆར་ཡང་། བགྲང་བར་ཡང་། རྒྱུར་ཡང་། དཔེར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོའོ་ཞེས་སོ། །འདིས་ནི་ཉན
Chinese
如前所述，应当以不执著的方式进行修持。这是以菩萨的修学方式。以何种方式呢？如果不执著地进行修持，那么这种如幻的缘起，不否认其显现，也不否认其名言，不超出世俗谛。不执著于它可以通过理智来检验，因此不超出胜义谛。为了什么目的呢？为了使声闻和缘觉等不共的众生都能从痛苦中解脱，并为了证得法身。因此，这表明了菩萨的修持具有殊胜的方便和智慧，通过不执著的方式进入而不超出二谛，这表明了远离了与不相符的诽谤和执著的殊胜智慧。不共于声闻，这表明了舍弃了自利之念的方便，即大慈悲心。经中说：舍利子，当菩萨修持大般若波罗蜜多时，即使菩萨存在，也不会真正见到菩萨。菩萨的名号，菩提，般若波罗蜜多，般若波罗蜜多的名号，修持，不修持，修持也修持，不修持也不修持，都不会真正见到。从色蕴到一切智智都不会真正见到。如是说。其中，菩萨存在，这表明通过消除诽谤来表明不超出世俗谛，其余部分通过消除执著来表明不超出胜义谛。又，舍利子，假设整个赡部洲都充满了像舍利弗和目犍连这样的比丘，就像芦苇丛、甘蔗林、糖蜜林、竹林、稻田或芝麻田一样，即使充满了，他们的智慧也无法接近修持大般若波罗蜜多智慧一天的功德的百分之一，甚至无法接近千分之一，百万分之一，千百万分之一，无法计数，无法比拟，无法衡量，也无法用例子来比喻。如是说。这表明了声闻
English
As stated above, one should engage in practice without clinging. This is in the manner of training as a Bodhisattva. In what manner? If one is to engage without clinging, then this dependent arising, which is like an illusion, does not deny its appearance, nor does it deny its conventional terms, thus not transcending the conventional truth. It does not cling to the notion that it can be examined by reason, thus not transcending the ultimate truth. For what purpose? For the purpose of all sentient beings, not in common with Hearers and Solitary Realizers, attaining Nirvana, and for the purpose of realizing the Dharmakaya. Therefore, this shows that the practice of a Bodhisattva possesses special skillful means and wisdom. By saying that one engages without clinging, not transcending the two truths, it shows the special wisdom that is free from the extremes of imputation and denial. By saying not in common with Hearers, it shows the great compassion, the skillful means of abandoning the thought of self-interest. The sutra says: Shariputra, when a Bodhisattva engages in the Great Perfection of Wisdom, even though the Bodhisattva exists, one does not truly see the Bodhisattva. The name of Bodhisattva, Bodhi, Perfection of Wisdom, the name of Perfection of Wisdom, practice, non-practice, practice and also non-practice, one does not truly see. From form to omniscient wisdom, one does not truly see. Thus it is said. Therein, 'even though the Bodhisattva exists' shows that by eliminating imputation, it shows not transcending the conventional truth, and the remainder shows that by eliminating clinging, it shows not transcending the ultimate truth. Again, Shariputra, if this entire Jambudvipa were filled entirely with monks like Shariputra and Maudgalyayana, like a reed forest, a sugarcane forest, a molasses forest, a bamboo forest, a rice field, or a sesame field, even if it were completely filled, their wisdom would not even come close to a fraction of the merit of meditating for one day on the wisdom of engaging in the Great Perfection of Wisdom. Not even close to one in a thousand, a million, a hundred million, a number, a portion, a counting, a measuring, or an example. Thus it is said. This shows the Hearers
Tibetan
་ཐོས་སོགས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏེ། དཔེར་སྨོས་པའི་ཚལ་དྲུག་གིས་རྟོགས་པའི་ཆོས་དྲུག་མཚོན་ཏེ། འདི་ལྟར། དྲོད་ནི་འདམ་བུ་ལྟར་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་གནོད་པ་ཆུང་ངུ་མི་བཟོད་པ་དང་། རྩེ་མོ་ནི། འོད་མ་ལ་མེ་མཚོན་གྱི་གནོད་པ་བཟོད་པ་ལྟར། ལས་ཉོན་གྱི་གནོད་བྱེད་དྲག་པོ་དང་ཕྲད་ཀྱང་དགེ་བའི་རྩ་བ་མི་ཆད་པ་དང་། བཟོད་པ་ནི། བུར་ཤིང་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་མངར་བ་དང་མི་འབྲལ་བ་ལྟར། ངན་སོང་ཆད་པས་སྐྱེ་བ་ཀུན་ཏུ་བདེ་འགྲོར་སྐྱེས་ནས་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་པའི་མངར་བ་དང་མི་འབྲལ་བ་དང་། སྨིག་མ་ལ་མྱུར་དུ་རྫོགས་པ་ལྟར་ཆོས་མཆོག་གི་མྱུར་དུ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པ་ལྟར་མཐོང་ལམ་འཕགས་པའི་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པ་དང་། ཏིལ་དཀར་ནག་རྣམས་མེ་ཏོག་སོགས་ཐ་མི་དད་ཀྱང་། ཏིལ་མར་གྱི་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་ལྟར། སྒོམ་པའི་ལམ་ཡང་ཆོས་ཉིད་མཐོང་ཟིན་སྒོམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྒོམ་སྤང་ཆེ་འབྲིང་སོགས་སྤོང་བའི་ནུས་པ་ཐ་དད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དཔེ་དྲུག་སྨོས་སོ། །ཚལ་སྨོས་པ་ནི། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དབང་པོ་རྣོ་འབྲིང་རྟུལ་གསུམ་ཐ་དད་ཀྱང་། བརྟེན་པ་དྲོ་བ་སོགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་རིགས་ཐ་མི་དད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ཞེས་པ་སྔ་མ་རྣམས་ནི། དཔེ་ཕྱི་མ་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེ་གནས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་གཞན་དྲང་བའི་དོན་དུའོ། །ཤ་བུ་དང་མོའུ་འགལ་གྱི་བུ་སྨོས་པ་ནི། རྟོགས་པ་མཐུན་པ་བཟུང་བའི་དོན་དུའོ། །རྒྱའི་ཆར་ཡང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་བྱང་སེམས་ཤེས་རབ་ཉིན་གཅིག་བསྒོམས་པའི་གྲངས་དང་། མཐུ་དང་། རིགས་དང་། རྒྱུའི་དང་། དཔེ་ལས་འདས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་བསྟན་ཏོ། །འདིར་བྱང་སེམས་གང་ཡིན། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའམ། སྤྱོད་པ་ལ་བཞུགས་པའམ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའམ། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་ཡིན། རེ་ཞིག་བཞི་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བཅུ་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བཤད་པས་སོ། །གསུམ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བརྒྱད་པ་ལ་དེའི་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་མྱང་འདས་བཀག་པས་ཉན་ཐོས་ཐམས་ཅད་ལས་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དེའི་མྱང་འདས་དེ་ནི་གང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་ནས་རིང་དུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་སྤང་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བསྟན་པ་འདི་ལ་མྱང་འདས་མང་སྟེ། རྩེ་མོ
Chinese
显示了与听闻等不共的差别。例如，所说的六种菜园象征着六种证悟之法。如下：暖如芦苇，不能忍受业和烦恼的微小损害；顶如，如同光母能忍受火器的损害一样，即使遇到强烈的业和烦恼的损害，也不会断绝善根；忍如，如同石蜜在任何时候都与甜味不分离一样，断绝恶趣后，生生世世都生于善趣，不离修习瑜伽的甜味；如同蔓草迅速圆满一样，迅速生起证悟殊胜之法的真实，如同果实中的殊胜一样，是所有见道圣者证悟中的殊胜；如同黑白芝麻等与花等不相同，但芝麻油的效用不同一样，修道也是，即使法性已经见到，修习也没有差别，但从舍断修断的大中小等的能力不同的角度来说，说了六个比喻。说菜园是为了显示，所依的补特伽罗根器利中钝三种不同，但所依的暖等证悟的种类没有差别。所说的“道”字，前面的是为了引出后面的比喻，后面的是为了引出圣者们见法时安乐住的证悟的知识的比喻。说舍卫城和目犍连之子是为了抓住证悟相同的意思。印度的雨等，显示了菩萨智慧一天修习的数目、威力、种姓、因和超越比喻的差别。这里所说的菩萨是谁？是发起了最初的心，还是安住于行，还是不退转，还是生一次就证得？暂时不是第四种，因为第十地说是如来。也不是第三种，因为第八地遮止了具有那种意图的涅槃，因为智慧远远超过所有声闻。而且，那个涅槃也不是声闻的，因为那是从发起最初的心后就长期舍弃的缘故。因为没有舍断修断。如果是佛陀的，也不是，因为这个教法有很多涅槃，顶峰
English
It shows the uncommon differences from listening, etc. For example, the six gardens mentioned symbolize the six dharmas of realization. Like this: Warmth is like a reed, unable to tolerate small harms of karma and afflictions; the top is like, just as the light mother can tolerate the harm of fire weapons, even if encountering strong harms of karma and afflictions, the root of virtue will not be cut off; forbearance is like, just as rock candy is always inseparable from sweetness, having cut off the evil destinies, in every lifetime one is born in good destinies, inseparable from the sweetness of practicing yoga; just as creepers quickly become complete, quickly generating the realization of the truth of the supreme dharma, and just as it is the supreme among fruits, it is the supreme among all realizations of the noble path of seeing; just as black and white sesame seeds are not different from flowers, etc., but the effect of sesame oil is different, so is the path of meditation, even if the nature of reality has been seen, there is no difference in meditation, but from the perspective of the different abilities of abandoning the great, medium, and small, etc. to be abandoned in meditation, six metaphors are spoken. Saying "garden" is to show that the individuals who are the basis have three different faculties of sharp, medium, and dull, but the types of realization of the warmth, etc. that are relied upon are not different. The word "path" mentioned earlier is to draw out the later metaphors, and the later ones are to draw out other metaphors for the knowledge of the blissful abiding realization when the noble ones see the dharma. Saying Shravasti and the son of Maudgalyayana is to grasp the meaning of the same realization. The rains of India, etc., show the number, power, lineage, cause, and differences beyond metaphor of a bodhisattva's wisdom practiced in one day. Who is the bodhisattva mentioned here? Is it the one who has generated the first mind, or the one who abides in conduct, or the one who does not regress, or the one who attains enlightenment in one lifetime? It is temporarily not the fourth, because the tenth bhumi is said to be the Tathagata. Nor is it the third, because the eighth bhumi prohibits the nirvana with that intention, because wisdom far surpasses all shravakas. Moreover, that nirvana is not that of the shravakas, because it is abandoned for a long time after generating the first mind. Because the objects to be abandoned in meditation have not been abandoned. If it is that of the Buddha, it is not, because this teaching has many nirvanas, the peak