Tibetan
་ལ་ཡང་། ཕྱོགས་གཅིག་སྤོང་བའི་དང་། མཐའ་དག་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། ཚེ་འདི་དང་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་ཕན་ཡོན་ཆེན་པོ་ཅན་གྱི་མཐོང་བའི་ལམ་མོ། །གཉིས་པ་ལ་བྱེད་པ་དང་། བྱེད་པ་ཅན་གྱི་སྒོམ་ལམ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། ཀུན་ནས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་དང་། གཉིས་པ་ལ་རྗེས་ཐོབ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་རང་བཞིན་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་དང་། མཉམ་གཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཟག་མེད་སྒོམ་ལམ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། བསོད་ནམས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མོས་པ་ལམ་བྱེད་དང་། དེའི་ཕན་ཡོན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། མོས་པ་དང་། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་སྒོམ་པའི་བྱང་སེམས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཆུང་ངུ་དང་། འབྲིང་དང་། ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ་དང་། བཀུར་བ་དང་། བསྔགས་པའོ། །གཉིས་པ་བསོད་ནམས་སྐྱེད་བྱེད་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་བསྔོ་བ་ཡིད་བྱེད་ནི། བསྔོ་དང་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་བསོད་ནམས་གོང་ནས་གོང་དུ་སྤེལ་བར་བྱེད་པ་རྗེས་སུ་ཡིད་རང་བ་ནི། རྗེས་སུ་ཡིད་རང་ཡིད་བྱེད་པ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་དངོས་གཉེན་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་དང་། སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་གཉིས་སམ། ཡང་ན་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། སྒྲུབ་དང་ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཞེས་དང་། བྱ་བ་དེ་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་ཞེས་སོ། །འདི་དག་སོ་སོའི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི། རང་རང་གི་ཐད་དུ་འཆད་པས་འདིར་མ་སྤྲོས་སོ། །གཉིས་པ་དེས་ལམ་བསྟན་ཚུལ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་རྣམས་ཀྱི། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ནི་དེ་འདྲར་བཤད ། །ཅེས་སོ། །སྐབས་འདིའི་ཆོས་བཅུ་གཅིག་དང་། སྐབས་དང་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་སོགས་ཆོས་བཅུ་ཀ་ཡང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་འདྲ་ན་འདིར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་ཞེས་དང་། དེར་ཐུབ་པའི་རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཞེས་བཤད་པ་ཅི་ཞེ་ན། སེམས་བསྐྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་བཅུ་པོ་དེ་ཉིད་སྐབས་དང་པོར་ཡུལ་གྱིས་ཡུལ་མཚོན་པའི་ཕྱིར་དུ། རྣམ་མཁྱེན་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་པས་ཐུབ་པའི་ཞེས་སྨོས་ལ། འདིར་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྒྱུ་ཡི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བསྟན་ཏོ།
Chinese
又，对于舍弃一部分和完全舍弃的两种对治法，第一种是通过宣说今生和来世的功德来展示的，是具有巨大利益的见道。第二种是能作和能作者的两种修道，第一种是完全寂静等能作，第二种是后得清净的世间有漏自性修道，以及入定无分别的无漏自性修道，这两种中的第一种有三种，第一种是生起未生起的福德，即信解行道，以及它的两种利益中的第一种是信解，等等。第二种是，为了生起修习它的菩萨的欢喜，按照次第，通过小、中、大三种方式来赞叹、恭敬和称扬。第二种是生福之因，即转变为菩提支的随喜意乐，即随喜等等。第三种是使福德越来越增长的随喜，即随喜意乐等等。第二种是，对于遣除违品的真实对治无间道，以及显现所断的解脱的解脱道，或者说是显现功德和使违品完全清净，这两种，也按照次第，称为成办和极清净，以及事业即是修道等等。这些各自的自性确定，将在各自的章节中阐述，此处不再赘述。第二，它展示道的方式是： 菩萨智者们， 道之知性如是说。 如是说。此时的十一种法，与第一品中的发心等十法，在无有不具足一切种智之因方面是相同的，那么，此处说菩萨的道之知，而彼处说能仁的一切种智，这是为什么呢？发心等十法，在第一品中，为了以境表示境，是从一切种智的境的角度来展示的，所以说了能仁。而此处为了了知获得一切种智之因，是从因的角度来展示的，所以展示了菩萨智者们。
English
Furthermore, regarding the two antidotes of abandoning a portion and abandoning completely, the first is the path of seeing, which is shown through expounding the qualities of this life and the next, and is of great benefit. The second is the two paths of meditation, the 'doing' and the 'doer'; the first is the 'doing' of complete pacification and so forth, and the second is the path of meditation of the impure nature of the mundane that is attained after, and the path of meditation of the pure nature of non-conceptual absorption. The first of these two has three aspects, the first of which is the path of aspiration that generates merit that has not been generated, and the first of its two benefits is aspiration, and so on. The second is that, in order to generate the joy of the bodhisattva who meditates on it, it is praised, honored, and extolled in three ways, in order: small, medium, and large. The second, the cause of generating merit, is the aspiration that transforms into a limb of enlightenment, which is aspiration and so on. The third is the rejoicing that increases merit more and more, which is the mind of rejoicing and so on. The second is the unobstructed path that is the actual antidote to abandoning the opposing side, and the path of liberation that manifests the liberation of what has been abandoned, or the two of manifesting qualities and completely purifying the opposing side, which are called accomplishment and utter purity in order, and the activity is the path of meditation and so on. The determination of the nature of each of these will be explained in their respective chapters, so I will not elaborate here. Second, the way it shows the path is: The wise bodhisattvas, The knowledge of the path is explained as such. So it is said. The eleven dharmas of this section, and the ten dharmas of the first section, such as the generation of bodhicitta, are the same in that they lack nothing of the cause of omniscience, so why is it said here that it is the knowledge of the bodhisattva's path, and there that it is the all-knowing of the Sage? The ten dharmas, such as the generation of bodhicitta, in the first section, in order to represent the object by the object, are shown from the perspective of the object of omniscience, so the Sage is mentioned. And here, in order to know the cause of obtaining omniscience, it is shown from the perspective of the cause, so the wise bodhisattvas are shown.
Tibetan
།འདིར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་རྣམས་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཞན་རིག་གི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱའམ། འོན་ཏེ་སྒོམ་བྱུང་གི་རང་རིག་པའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་དག་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་གཞི་ཤེས་མཚན་ཉིད་པ་མེད་པར་འདོད་པ་དག་གི་ལྟར་ན། ཉན་རང་གི་ལམ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཞན་རིག་གི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པར་ཁས་བླངས་དགོས་ཏེ། ཉན་རང་གི་ལམ་ལ་གཞི་ཤེས་མཚན་ཉིད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་པ་ནི་རྟོག་བཅས་ཡིན་པས་ཡུལ་མི་གསལ་ཞིང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་དེ་གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་མི་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཐབས་བྱུང་དེ་རྒྱུ་ལྐོག་གྱུར་པ། །དེ་འཆད་པ་ནི་བཀའ་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན། བྱང་སེམས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་བྱིས་པ་དང་ཚུལ་མཚུངས་པས་གཞན་གྱི་ཁམས་དང་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འཛིན་མི་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། རྟོག་གེས་བརྟེན་ཅིང་མ་ངེས་ལ། །མ་ཁྱབ་ཀུན་རྫོབ་སྐྱེ་བ་ཅན། །བྱིས་པ་ལ་ནི་བརྟེན་པར་འདོད་ཅེས། གཏན་ཚིགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྟོག་གེ་ནི་བྱིས་པའི་ཚུལ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན། ལམ་གསུམ་ཀ་སྒོམ་བྱུང་གིས་རང་རིག་པའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་ཤེས་པ་དང་། མཐོང་བས་བལྟས་ནས་འདའ་བར་འདོད་པའི་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་ཤེས་པ་སྨོས་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤེས་པ་བསལ་ལ། མཐོང་བ་སྨོས་པས་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་བསལ་ཞེས་བཤད་པ་དང་། ལམ་ཤེས་ཀྱི་མདོར་ཡང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉན་རང་གི་ལམ་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ན་ཐབས་དང་བྲལ་བའི་ལམ་མངོན་དུ་བྱས་པས་ཉན་རང་གི་སར་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་བཞི་མི་བདག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་དུ་རྟོགས་པའི་མངོན་རྟོགས་དེ་ཉིད་ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཐབས་དང་བྲལ་ཞིང་མཚན་འཛིན་དང་། རྗེས་སུ་འབྲེལ་བར་སྐྱེ་བས་མྱང་འདས་སུ་ཁྲིད་པར་བྱེད་ཅིང་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་ལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཟིན་པས་མྱང་འདས་སུ་ཁྲིད་བྱེད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། བྱང་སེམས
Chinese
此處，菩薩應以聞思的方式，以他覺之方式了解三乘之道嗎？還是應以修生之自覺方式了解？若有人認為菩薩之相續中無具足特徵之基識，則必須承認聲聞、獨覺之道是以聞思的他覺方式來了解的，因為聲聞、獨覺之道遍及具足特徵之基識。然而，這也是不合理的，因為聞思之知識是有分別的，因此對境不明顯且隱蔽。如此一來，菩薩之道將無法如實地向他人闡述，如《釋量論》所說：「方便生彼因隱蔽，彼之宣說即欺誑。」如果有人說可以依靠理證來如實闡述，那麼，菩薩聖者們向他人說法的方式就如同孩童一般，無法如實地掌握他人的根器和想法。如《莊嚴經論》所說：「以理作依不決定，非遍世俗生性者，如是說依童蒙故。」因此，依靠理證的思辨就像孩童的行為。因此，三道都應以修生之自覺方式來了解。在解釋「聲聞和獨覺之地有知，並以見而度越」時，提到「知」字，是為了排除以隨念來了解；提到「見」字，是為了排除錯誤的了解。此外，《道智經》中也說：「應生起聲聞之道、獨覺之道和佛道等一切道。」如果菩薩在相續中生起聲聞、獨覺之道，是否會因為顯現了缺乏方便的道而墮入聲聞、獨覺之地呢？並非如此。因為在聲聞、獨覺的相續中，對四諦、無我等十六行相的現觀，是缺乏方便、執著相狀且與之相關聯而生起的，因此會將之引導至寂滅，並成為菩薩道的違品。然而，菩薩的相續被方便和殊勝智慧所攝持，因此即使引導至寂滅也不會如此。菩薩
English
Here, should a Bodhisattva understand the paths of the three vehicles through learning and reflection, in the manner of other-knowing? Or should they be understood in the manner of self-knowing arising from meditation? According to those who believe that there is no characteristic base consciousness in the continuum of a Bodhisattva, it must be admitted that the paths of Hearers and Solitary Realizers are understood through learning and reflection, in the manner of other-knowing, because the paths of Hearers and Solitary Realizers are pervaded by characteristic base consciousness. However, this is also unreasonable, because the knowledge of learning and reflection is conceptual, and therefore the object is unclear and obscured. In this way, the Bodhisattva's path cannot be explained to others without error, as the Commentary on Valid Cognition states: "That which arises from means, its cause is obscured; to explain that is deception." If someone says that it can be explained without error by relying on reasoning, then in that case, the way that noble Bodhisattvas teach the Dharma to others is like that of children, and they will not be able to grasp the dispositions and thoughts of others as they are. As it is said in the Ornament of the Sutras: "Relying on reasoning is uncertain, non-pervasive, and of the nature of conventional birth; thus, it is said to rely on children." Therefore, speculation based on reasoning is like the behavior of children. Therefore, all three paths should be understood in the manner of self-knowing arising from meditation. In the explanation of "knowledge in the grounds of Hearers and Solitary Realizers, and passing beyond by seeing," the word "knowledge" is mentioned to exclude knowledge by inference, and the word "seeing" is mentioned to exclude erroneous knowledge. Moreover, in the Sutra on the Knowledge of the Path, it is said: "All paths, whatever is the path of Hearers, whatever is the path of Solitary Realizers, and whatever is the path of Buddhas, should be generated." If the paths of Hearers and Solitary Realizers are generated in the continuum of a Bodhisattva, will they fall into the grounds of Hearers and Solitary Realizers by manifesting a path devoid of skillful means? It is not so, because in the continuum of Hearers and Solitary Realizers, the direct realization of the sixteen aspects, such as the four truths and selflessness, arises devoid of skillful means, clinging to characteristics, and associated with them, and therefore it leads to nirvana and becomes an opponent of the Bodhisattva's path. However, the continuum of a Bodhisattva is seized by skillful means and special wisdom, so even if it leads to nirvana, it is not so. Bodhisattva