Tibetan
ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་དགའ་བ་མེད་པའི་བདེ་བའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་བདེ་བ་ཡང་སེམས་ལ་འགྱུར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་མཐོང་ནས་དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་དག་གཉིས་ཀྱི་དེ་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤངས་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་བོ། །དེ་ལྟར་ན་བསམ་གཏན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་ཆེན་པོ་དང་འབྲིང་དང་ཆུང་ངུ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་རྣམ་འཚེ་སྟེ། དེ་དག་གིས་བསམ་གཏན་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ཐོབ་པར་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ལ་གེགས་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། དགའ་བ་དང་བདེ་བ་སྟེ། དེ་དག་གིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་གེགས་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཆེན་པོ་དང་བྲལ་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའོ། །འབྲིང་དང་བྲལ་བ་ནི་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པའོ། །ཆུང་ངུ་དང་བྲལ་བ་ནི་བཞི་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བཞི་པ་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་སྐྱེད་པའི་ཚོར་བ་མཐའ་དག་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་འདུ་ཤེས་ཉིད་ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུད་འཁྲུག་བྱེད་དུ་རྟོགས་ནས་འདུ་ཤེས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དོན་དུ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་གཟུགས་དང་ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཉིད་རགས་པར་མཐོང་ནས་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་དེ་ཉིད་སྤོོང་བའི་དོན་དུ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དེ་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་སྐྱོན་དུ་མཐོང་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་དུ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་དེ་ལ་ཡང་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་ནས་འདུ་ཤེས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་དེ་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་འདུ་ཤེས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཐོབ་བོ། །འདི་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མ་རྟོགས་པ་ལས་གཞན་མེད་པས། དེ
Chinese
并且，舍弃了它就获得了没有喜乐的安乐之精华的第三禅。在那之后，由于安乐也生起扰乱心的变化，因此视其为禅定的违品，通过正念和完全的舍离来舍弃它。舍弃了它就获得了舍弃了安乐和痛苦的，具有感受舍的第四禅。这样，禅定的违品有大、中、小三种。第一种是：对欲妙的贪求和损害，这些会障碍尚未获得禅定者获得禅定。第二种是：寻和伺，这些会障碍已获得的禅定变得殊胜。第三种是：喜和乐，这些会障碍心变得最为堪能。其中，远离大违品是第一禅。远离中违品是第二禅和第三禅。远离小违品是第四禅，因此第四禅是远离违品的心最为堪能的。像这样，如果对所有生起变化的感受都无有贪执，那么瑜伽士就会了知，执持作为对境的相的念头会扰乱自相续，为了从念头中解脱，而修持无色界的等持。 也就是，首先将色和有对的念头视为粗大，并通过虚空的念头来舍弃它，舍弃了它就获得了空无边处。在那之后，为了舍弃虚空的念头，就舍弃了识的念头，舍弃了它就获得了识无边处。在那之后，也见到识的念头有过患，并通过无所有的念头来舍弃它，舍弃了它就获得了无所有处。在那之后，也观察到无所有的念头有过患，并通过非有想非无想的念头来舍弃它，舍弃了它就获得了非有想非无想处。从此中解脱的念头，除了没有证悟法界之外没有其他的了，所以
English
And, having abandoned it, one obtains the third dhyana, which has the essence of bliss without joy. After that, since bliss also gives rise to changes that disturb the mind, it is seen as an opposing factor to samadhi, and it is abandoned through mindfulness and complete equanimity. Having abandoned it, one obtains the fourth dhyana, which has the feeling of equanimity, having abandoned both bliss and suffering. Thus, the opposing factors to dhyana are of three types: great, medium, and small. The first is: desire for sensual pleasures and harm, which hinder those who have not yet attained dhyana from attaining it. The second is: investigation and analysis, which hinder the attainment from becoming excellent. The third is: joy and bliss, which hinder the mind from becoming supremely workable. Among these, being free from the great opposing factor is the first dhyana. Being free from the medium opposing factor is the second and third dhyanas. Being free from the small opposing factor is the fourth dhyana, therefore the fourth dhyana is the most workable mind because it is free from opposing factors. In this way, if one is free from attachment to all feelings that give rise to change, then the yogi will understand that holding onto the notion of an object as a sign will disturb one's own continuum, and in order to be liberated from notions, they will cultivate the formless absorptions. That is, first, seeing the notion of form and tangibility as coarse, one abandons it through the notion of space, and having abandoned it, one obtains the sphere of infinite space. After that, in order to abandon the notion of space, one abandons the notion of consciousness, and having abandoned it, one obtains the sphere of infinite consciousness. After that, seeing the notion of consciousness as having faults, one abandons it through the notion of nothingness, and having abandoned it, one obtains the sphere of nothingness. After that, also observing faults in the notion of nothingness, one abandons it through the notion of neither perception nor non-perception, and having abandoned it, one obtains the sphere of neither perception nor non-perception. The notion of liberation from this is nothing other than not having realized the dharmadhatu, so