Tibetan
མོངས་ཅན་མི་འབྱུང་ཞེ་ན། འདི་དག་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཉེར་སྡོགས་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཟག་མེད་མི་འབྱུང་ཞེ་ན། གང་གིས་འོག་སའི་དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་པ་དེས་ནི་གོང་མའི་ཉེར་སྡོགས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་མི་ནུས་ལ། གང་ཞིག་གོང་མའི་ཉེར་སྡོགས་ཐོབ་པ་དེས་ནི་འོག་མའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་སྒྲུབ་ཀྱི་གོང་མའི་ཉེར་སྡོགས་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། གོང་མའི་ཉེར་སྡོགས་ལས་འོག་མའི་དངོས་གཞི་ལམ་སྒྲུབ་སླ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་སྡོགས་ལ་ཟག་མེད་ཡོད་ཅེ་ན། བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་པའི་རྒྱུན་ཞུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་དང་པོའི་ཉེར་སྡོགས་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་བསྒྲུབས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་པས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་གཞིའི་སེམས་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ལག་པ་གཡས་པ་མེད་ན་གཡོན་པ་ལ་བརྟེན་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་སྡོགས་ཀྱིས་ནི་ཁམས་གསུམ་ཀ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །དངོས་གཞི་རྣམས་ཀྱིས་འོག་ས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་མི་བྱེད་དེ། ཉེར་སྡོགས་ཀྱི་བྲལ་ཟིན་པས་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་གཞི་ཟག་བཅས་རྣམས་ནི་རང་ས་དང་གོང་སའི་སྤང་བྱའི་གཉེན་པོ་མི་བྱེད་དེ། རང་སའི་སྲེད་པས་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གོང་ས་ལས་དམན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེར་གནས་ཙམ་དང་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ལམ་ཡིན་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ལམ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་གཞི་ཟག་མེད་རྣམས་ནི་རང་ས་དང་གོང་སའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ལམ་ཡང་ཡིན་ལ། ཡོན་ཏན་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། མཐོང་ཆོས་ལ་བདེར་གནས་ཀྱི་ལམ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཉེར་སྡོགས་རྣམས་ནི་འོག་ས་ཁོ་ནའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ལམ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་གི་མ་ཟིན་པས་ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ལམ་མ་ཡིན་ལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོོང་བའི་རྩོལ་བ་དང་བཅས་པས་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེར་གནས་ཀྱི་ལམ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དངོས་གཞི་ཙམ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། རྟོགས་དཔྱོད་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གིས་འདོད་པ་ལ་
Chinese
如果说没有烦恼产生，这是因为这些是使人脱离贪欲的道路，而且烦恼不能使人脱离贪欲。为什么其余的近分定中没有无漏产生呢？因为没有获得下地本体的人，不能进入上地的近分定，而获得上地近分定的人，不是依靠下地的本体来修道的上地近分定，因为比起上地的近分定，下地的本体更容易修道。为什么初禅的近分定有无漏呢？因为没有获得禅定本体的预流等，仅仅依靠初禅的近分定来修道，而且超越世间的道是止观双运，所以必须依靠等持的心来修习，而且没有获得本体的心。例如，如果没有右手，就必须依靠左手一样。因此，初禅的近分定能够使人脱离三界的一切贪欲，所以也称为无与伦比。本体不会使人脱离下地的贪欲，因为近分定已经脱离了，所以不需要。有漏的本体不会成为自身和上地所断的对治，因为被自身的贪欲束缚，而且比上地低下。因此，这些仅仅是现法乐住和显现功德的道路，而不是使人脱离贪欲的道路。无漏的本体是自身和上地的对治，所以也是脱离贪欲的道路，也是显现功德和现法乐住的道路。近分定仅仅是下地的对治，所以仅仅是脱离贪欲的道路，因为没有包含支分，所以不是显现功德的道路，而且因为包含着舍弃不顺品之努力，所以也不是现法乐住的道路。初禅有本体和殊胜两种，第一种是以寻伺对治之支分来对治欲界。
English
If it is said that afflictions do not arise, it is because these are the paths that lead to detachment from desire, and afflictions cannot lead to detachment from desire. Why do the remaining proximity concentrations not give rise to the uncontaminated? Because one who has not attained the actual state of a lower realm cannot enter the proximity concentration of a higher realm, and one who has attained the proximity concentration of a higher realm does not rely on the actual state of a lower realm for the proximity concentration of a higher realm in the practice of the path, because it is easier to practice the path with the actual state of a lower realm than with the proximity concentration of a higher realm. Why does the proximity concentration of the first dhyana have the uncontaminated? Because those who have not attained the actual state of dhyana, such as the stream-enterers, rely solely on the proximity concentration of the first dhyana to practice the path, and the path that transcends the world is the union of calm abiding and insight, so it must be practiced relying on a mind in equipoise, and because the mind of the actual state has not been attained. For example, just as if there is no right hand, one must rely on the left hand. Therefore, the proximity concentration of the first dhyana can lead to detachment from all desires of the three realms, so it is also called incomparable. The actual states do not lead to detachment from the desires of the lower realms, because the proximity concentration has already detached them, so it is not necessary. The contaminated actual states do not act as antidotes to what is to be abandoned in their own realm and higher realms, because they are bound by the desire of their own realm and are inferior to the higher realms. Therefore, these are merely paths for dwelling in bliss in this life and for manifesting qualities, but not paths for detachment from desire. The uncontaminated actual states act as antidotes to their own realm and higher realms, so they are also paths for detachment from desire, as well as paths for manifesting qualities and dwelling in bliss in this life. The proximity concentrations are solely antidotes to the lower realms, so they are solely paths for detachment from desire, but because they do not encompass the limbs, they are not paths for manifesting qualities, and because they involve effort to abandon unfavorable factors, they are also not paths for dwelling in bliss in this life. The first dhyana has only the actual state and two kinds of special states, the first of which is to counteract desire with the limb of investigation and analysis.
Tibetan
འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ལྡན་པ། གཉིས་པ་ནི། དཔྱོད་པ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གི་རྟོག་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཆེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་ལྡན་པ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་ལྔའི་ནང་ནས་རྟོག་པ་ནི་ཆེས་རགས་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བས་ཀྱང་སྤོང་ནུས་པས། དེའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་རང་གི་ཡན་ལག་རགས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་མ་བྲལ་བའི་བྱེ་བྲག་གི་དངོས་གཞི་ཙམ་པོ་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གཉིས་ཡོད་ལ། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ནི་རང་ས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བས་སྤོོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་ཙམ་པོ་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་མེད་དོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནི། ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གིས་རྟོག་དཔྱོད་ལས། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དུ་ལྡན་པའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི། དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གིས་དགའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། དགའ་བས་དབེན་པའི་བདེ་བ་ཕན་ཡོན་གྱི་ལག་ཏུ་ལྡན་པའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ནི། དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་དག་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གིས་བདེ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ལྡན་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་པས་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་རྣམ་འཚེ་གཉིས་འཁྲུག་ལོང་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་མཐོང་ནས་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པས་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་རྣམ་མཚེ་གཉིས་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་རྟོག་དཔྱོད་རྒྱུད་འཁྲུག་པར་བྱེད་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་མཐོང་ནས་ནང་རབ་དུ་དང་བས་དེ་སྤོོང་བར་བྱེད་ཅིང་། དེ་སྤངས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཅན་གྱི་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཐོབ་བོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དགའ་བ་ཡང་ཡིད་གཡོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་འགལ་བར་མཐོང་ནས་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་གྱིས་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་
Chinese
远离贪欲，极其殊胜的专注一境之心，与等起心相应。具有从寂静中产生的喜乐作为利益之支分。第二是，以观察作为对治之支分，从寻伺中远离贪欲，极其殊胜的专注一境之心，与等起心相应，具有舍受。在初禅的五个支分中，寻是最粗大的，因此即使没有远离初禅的贪欲也能舍弃它。因此，初禅有其粗大支分上，有远离贪欲和没有远离贪欲的差别，有仅仅是和有差别两种。而二禅及以上的支分，因为没有远离自地的贪欲就不能舍弃，因此它们没有仅仅是和有差别的区分。二禅是，以内净作为对治之支分，从寻伺中远离贪欲，极其殊胜的专注一境之心，与等起心相应。具有从禅定中产生的喜乐作为利益之支分。三禅是，以正念、正知、舍作为对治之支分，从喜中远离贪欲，极其殊胜的专注一境之心，与等起心相应。具有远离喜的乐作为利益之支分。四禅是，以清净的正念和舍作为对治之支分，从乐中远离贪欲，极其殊胜的专注一境之心，与等起心相应。具有舍受作为利益之支分。对此，首先瑜伽士看到对欲妙的贪求和损害是所有纷争和痛苦的根源，因此通过对欲妙的过患进行寻伺，从而舍弃对欲妙的贪求和损害。舍弃了这些，就能获得具有从寂静中产生的喜乐的初禅。之后，看到寻伺会扰乱相续，是不利因素，因此以内净来舍弃它。舍弃了它，就能获得具有从禅定中产生的喜乐的二禅。之后，又看到喜也会动摇心意，与禅定相违背，因此通过正念、正知、舍这三者来舍弃它。
English
A mind of single-pointed concentration that is supremely distinguished by being free from desire, together with its associated factors. Possessing the joy and happiness born of solitude as a beneficial limb. The second is: With investigation as a limb of antidote, from the examination, being free from desire, the supremely great single-pointed mind, together with its associated factors, possessing equanimity of feeling. Among the five limbs of the first dhyana, examination is the coarsest, therefore even without being free from desire from the first dhyana, it can be abandoned. Therefore, the first dhyana has, on its coarse limb, the distinction of being free from desire and not being free from desire, having both the mere and the differentiated. The limbs of the second dhyana and above cannot be abandoned without being free from desire from their own ground, therefore they do not have the distinction of mere and differentiated. The second dhyana is: With inner clarity as a limb of antidote, from examination and investigation, being free from desire, the supremely distinguished single-pointed mind, together with its associated factors. Possessing the joy and happiness born of samadhi as a beneficial limb. The third dhyana is: With mindfulness, awareness, and equanimity as limbs of antidote, being free from desire from joy, the supremely distinguished single-pointed mind, together with its associated factors. Possessing happiness devoid of joy as a beneficial limb. The fourth dhyana is: With pure mindfulness and equanimity as limbs of antidote, being free from desire from happiness, the supremely distinguished single-pointed mind, together with its associated factors. Possessing equanimity of feeling as a beneficial limb. Thereupon, first the yogi, seeing desire and harm as the root of all conflict and suffering, abandons desire and harm through examination and investigation of the faults of desire. Having abandoned these, one obtains the first dhyana, which has the joy and happiness born of solitude. After that, seeing that examination and investigation disturb the continuum, as an unfavorable factor, one abandons it with inner clarity. Having abandoned it, one obtains the second dhyana, which has the joy and happiness born of samadhi. After that, seeing that joy also agitates the mind, being contrary to samadhi, one abandons it with mindfulness, awareness, and equanimity.