Tibetan
མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བ་དང་། དགའ་བ་བསྡུད་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དང་། སྦྱོར་བའི་མཐའ་དང་སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་གིས་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་འོག་མ་རྣམས་ལ་ཚེ་ཐུང་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་མང་བ་སོགས་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རགས་པ་དང་བསམ་གཏན་དང་པོ་སོགས་གོང་མ་རྣམས་ལ་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་དཔྱོད་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཐོས་བསམ་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་ཐོས་བསམ་ལས་འདས་ཏེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པས་ནི་རང་གི་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། །དེ་ནི་སྒོམ་བྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི་། ཐོག་མར་སྤོང་བའི་ལམ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། དེས་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་སྤོང་ཞིང་དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ང ན་ལེན་དང་བྲལ་བ་འཐོབ་བོ། །བཞི་པ་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་སྤངས་པས་དགའ་བདེ་ཆུང་ངུ་ལ་རེག་ཅིང་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བས་དུས་དུས་སུ་དགའ་བར་གྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་རྨུགས་གཉིད་སོགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་ལ་ཉོན་མོངས་པ་འབྲིང་གསུམ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །ལྔ་པ་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པ་ཕལ་ཆེར་སྤངས་པས་ཀུན་དཀྲིས་མངོན་འགྱུར་མི་འབྱུང་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་སྤངས་སམ་སྙམ་པའི་རློམ་པ་འབྱུང་བས་སྤངས་མ་སྤངས་བརྟག་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །དྲུག་པ་ནི། དེ་ལྟར་དཔྱད་པ་ན་ཉོན་མོངས་ཅུང་ཟད་མ་སྤངས་པར་ཤེས་ནས་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆུང་ངུ་གསུམ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །བདུན་པ་ནི། དེའི་འོག་ཏུ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གཞིའི་སེམས་ཐོབ་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་གཉིས་ནི་སྦྱོར་བའི་ལམ་མོ། །གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་དྲུག་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་མོ། །ལྔ་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་མོ། །བདུན་པ་ནི་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་མོ། །དང་པོ་དྲུག་ནི་ཉེར་སྡོགས་ཡིན་ལ། ཐ་མ་ནི་དངོས་གཞིའོ། །གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་དོན། རྣམ་གཞག་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་བཞིའི། དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་བསམ་གཏན་ལ་ཡང་། རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་དང་། འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ལ། དང་པོ་ནི། ཡན་ལག་གི་སྒོ་ནས་འོག་ས་ལས་འདས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་བསམ་གཏན་བསྒོམས་པའི་རྣམ་སྨིན་ནམ་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཚངས་རིས་ནས་འོག་མིན་གྱི་བར་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྐྱེས་ཐོབ་ཀྱི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་མེད་ལ་ཡང་བསམ་གཏན་ལྟར་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གི་གཟུགས་མེད་ནི། དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་འོག་ས་ལས་འདས་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་གཟུགས་མེད་ནི། སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་གི་གཟུགས་མེད་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་སྨིན་ནམ་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་བཞིར་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྐྱེས་ཐོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་རྣམས་ཡན་ལག་གིས་འདའ་ཞིང་། གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་དམིགས་པས་འདའ་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་མེད་ཀྱི། གོང་མ་རྣམས་འོག་མའི་ཡན་ལག་རགས་པ་དག་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་མི་འདྲ་བའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་གིས་འདའ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ཞི་གནས་སུ་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་མི་འདྲ་བ་མེད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་དང་རྣམ་ཤེས་སོགས་དམིགས་པ་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་གོང་མ་རྣམས་འོག་མ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་ནི་མི་འདྲ་བ་ཡོད་ལ། དེས་ན་དམིགས་པས་འདའ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་ལ་ནི་ས་དང་པོ་ནས་བཞི་པའི་བར་རོ། །གཟུགས་མེད་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་། རྣམ་ཤེས་དང་། ཅི་ཡང་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་ཀྱི་བར་བཞིའོ། །ཡང་བསམ་གཏན་རྣམས་དང་གཟུགས་མེད་དང་པོ་གསུམ་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་། དག་པ་དང་། ཟག་མེད་གསུམ་གསུམ་ཡོད་། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་དག་པ་གཉིས་ཡོད་ཀྱི་ཟག་མེད་མེད་དེ། དེ་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་མི་གསལ་བས་དམིགས་རྣམ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་འདས་ལམ་གྱི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེར་སྡོགས་རྣམས་ལ་དང་པོ་ལ་དག་པ་བ་དང་ཟག་མེད་གཉིས་ཡོད་ལ། ལྷག་མ་རྣམས་ལ་དག་པ་བ་འབའ་ཤིག་ཡོད་དེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཉེར་སྡོགས་རྣམས་ལ་ཉོན་
Chinese
由信解生起，由极寂静生起，摄集喜乐，观察，加行边际与加行边际之果作意等。其中第一者，是于等持之作意，以何者于欲界等下地，以寿命短、烦恼多等过患之门而观察为粗糙，及于初禅等上地，以与彼相违之寂静自性而观察，此应知为闻思混合之自性。第二者，于彼之后，超离闻思，以唯一修习之相，乃是于自之相状所缘之止观修习。此乃修所成。第三者，最初具有断除道之作意，由此断除欲界等下地之三大烦恼，且获得脱离彼方之恶趣。第四者，于彼之后，瑜伽士彼者，以断除三大烦恼故，触及微小之喜乐，且以乐于断除故，于时时变为喜乐之事物作意，且使脱离掉举睡眠等，且断除中品之三烦恼。第五者，于彼之后，以断除多数烦恼故，随眠现行不生起，且生起是否已断除一切烦恼之慢心，故为观察已断未断，而于与烦恼生起随顺之相作意，乃是各别观察。第六者，如是观察时，知晓少许烦恼未断除，为使脱离一切烦恼之故，而于断除微小之三者之对治作意。第七者，于彼之后，获得初禅等正行之心。其中前二者是加行道，第三、第四与第六是无间道，第五是胜进道，第七是解脱道，前六者是近分，最后者是正行。第二，有体性、分类、各自分类之义、建立决断四者。第一者，是禅定与无色定二者。首先，于禅定中，有因等持与果
English
Arising from faith, arising from extreme solitude, gathering joy, observation, the edge of application, and contemplating the fruits of the edge of application, etc. Among these, the first is the contemplation of equanimity, whereby one examines the lower realms such as the desire realm as coarse through the faults of short life and abundant afflictions, and the higher realms such as the first dhyana as the opposite, examining them as the nature of peace. This should be understood as having the nature of mixed hearing and thinking. The second is that after this, transcending hearing and thinking, one cultivates shamatha and vipashyana focusing on one's own characteristics in the aspect of single-pointed meditation. This is meditation-born. The third is the contemplation that initially possesses the path of abandonment, whereby one abandons the three great afflictions of the lower realms such as the desire realm and attains freedom from the evil destinies of that side. The fourth is that after this, the yogi touches small joy and bliss by abandoning the three great afflictions, and because of delighting in abandonment, contemplates the objects that become joyful from time to time, and makes efforts to be free from drowsiness and sleep, and abandons the three medium afflictions. The fifth is that after this, because most afflictions have been abandoned, latent tendencies do not manifest, and the conceit arises of whether all afflictions have been abandoned, so in order to examine whether they have been abandoned or not, one contemplates the signs that are in accordance with the arising of afflictions, and this is individual examination. The sixth is that when examining in this way, knowing that a few afflictions have not been abandoned, in order to be free from all afflictions, one contemplates the antidote to abandoning the three small ones. The seventh is that after this, one attains the actual mind of the first dhyana, etc. Among these, the first two are the path of application, the third, fourth, and sixth are the path of immediate proximity, the fifth is the path of distinction, and the seventh is the path of liberation. The first six are the preparatory stage, and the last is the actual stage. Secondly, there are four: nature, classification, the meaning of each classification, and establishing the ascertainment. The first is of the two: dhyana and the formless. First, in dhyana, there are causal samadhi and resultant
Chinese
生的差别有两种。第一种是：通过支分，与超越下界的专注一境之心相应。第二种是：在其他生世中修习等持禅定的异熟果或等流果。也就是从梵众天到色究竟天之间的有情相续中与生俱来的诸法。第二，无色也如禅定般有两种。第一，作为因的等持无色是：通过所缘，与超越下界的专注一境之心相应。第二，作为果的生无色是：在其他生世中修习等持无色的异熟果或等流果。也就是生于空无边处等四无色处的有情相续中与生俱来的诸法。为什么禅定是通过支分而超越，而无色是通过所缘而超越呢？因为禅定都是寂静和粗猛的相状，没有所缘和相状的差别。上面的禅定必定要从下面的粗猛支分中生起，因此有支分不同的差别，所以称为通过支分而超越。无色都是寂止一味，没有支分的差别，但通过虚空和识等所缘的不同，上面的无色必定要从下面的无色中生起，因此有所缘的不同，所以称为通过所缘而超越。第二，禅定是从初禅到四禅。无色是空无边处、识无边处、无所有处、非想非非想处这四处。而且禅定和前三个无色都有染污、清净和无漏三种。非想非非想处只有染污和清净两种，没有无漏，因为它的行相不明显，不能作为所缘相非常明显的出世间道的所依。近分定中，第一个有清净和无漏两种，其余的只有清净一种。为什么近分定中
English
There are two types of births. The first is: through the limbs, it is associated with a one-pointed mind that transcends the lower realms. The second is: the Vipāka or Niṣyanda result of meditating on Samāpatti-dhyāna in other lives. That is, all the innate dharmas in the continuum of sentient beings from the Brahmakāyika to the Akanishtha. Secondly, formlessness is also twofold like dhyāna. The first, formlessness as the cause of Samāpatti, is: through the object of focus, it is associated with a one-pointed mind that transcends the lower realms. The second, formlessness as the fruit of birth, is: the Vipāka or Niṣyanda result of meditating on formlessness of Samāpatti in other lives. That is, all the innate dharmas in the continuum of sentient beings born in the four formless realms such as the realm of infinite space. Why do the dhyānas transcend through limbs, and the formless ones transcend through objects of focus? Because all the dhyānas are similar in having aspects of tranquility and roughness, there is no difference in objects of focus and aspects. The higher ones must arise from the coarser limbs of the lower ones, so there is a difference in limbs, therefore it is called transcending through limbs. All the formless ones are of one taste in tranquility, there is no difference in limbs, but through the difference in objects of focus such as space and consciousness, the higher ones must arise from the lower ones, so there is a difference in objects of focus, therefore it is called transcending through objects of focus. Secondly, the dhyānas are from the first to the fourth dhyāna. The formless ones are the four realms of infinite space, infinite consciousness, nothingness, and neither perception nor non-perception. Moreover, the dhyānas and the first three formless realms have three types: defiled, pure, and undefiled. The realm of neither perception nor non-perception has only two types: defiled and pure, but no undefiled, because its mode of operation is not clear, it cannot serve as the basis for the transcendental path where the object of focus is very clear. Among the Upacāra-samādhis, the first has both pure and undefiled, and the rest have only pure. Why in the Upacāra-samādhis