Tibetan
འབྲས་བུའི་ཐེག་ཆེན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་དག་ཀྱང་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། རང་དོན་དང་། གཞན་དོན་དང་། གཉིས་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དང་། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་དང་། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དགུ་པོ་འདི་དག་ཏུ་གྲངས་ངེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་དག་གི་གོ་རིམ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་མ་བྱས་པས་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གང་ཡང་་མི་འགྲུབ་པས་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པས་རང་གི་རྟགས་དང་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་གིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་གོ ། དེའི་འོག་ཏུ་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ནི་ཚོགས་གཉིས་ལ་སློབ་པའི་ཕྱིར་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གི་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་གོ །དེའི་འོག་འོག་ཏུ་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གྱི་ཐེག་པ་ལ་འཇུག་གོ །དེ་གསུམ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གཞན་གྱི་དོན་ཅན་དང་། དངོས་སུ་བྱ་བ་རང་གི་དོན་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ཉིད་ལ་གཞོལ་བ་ནི་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པས་གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་བཞིའི་ཐེག་པ་ལ་འཇུག་གོ །དེའི་འོག་ཏུ་གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པའི་འཆིང་བ་ནི། དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་ན་སེམས་ལ་རིས་སུ་བཅད་ནས་ཆགས་སྡང་དུ་འགྱུར་བས་དེའི་གཉེན་པོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་གོ ། དེའི་འོག་ཏུ་མི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱ་བ་མ་དམིགས་པས་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་གོ །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འབད་པས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གསུམ་གྱི་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་གོ །དེའི་འོག་ཏུ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་འབད་པ་བྱས་པ་རྣམས་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དོན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཞན་སེམས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་གི་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་གོ །དེའི་འོག་ཏུ་མངོན་ཤེས་ཐོབ་པ་རྣམས་ནི་རང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་ནུས་པར་མཐོང་ནས་སངས་རྒྱ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་ཀུན་མཁྱེན
Chinese
是果乘。第二，这些也归纳为三类，即从自利、利他和二利的角度出发，依次是禅定等三种，慈爱等三种，以及应作等三种。因此，确定为这九种。第三，它们的顺序是这样的：首先，由于心没有被训练好，自他二利都无法成就，因此，当心变得稳定时，通过自己的相和特征，以禅定和无色界的等持，自然而然地进入大乘。之后，心变得稳定是为了学习二资粮，通过三轮清净，进入布施等六度的大乘。之后，积累了二资粮，是为了更加信奉真如，进入以真如为对境的见道等道的乘。这三种是应作利他，以及实际应作自利。之后，倾向于法性，就像思考的那样进入利他，因此进入作为利他之因的慈等四无量心的乘。之后，进入利他的束缚是，对事物显现的执着，如果存在这种执着，心就会被区分，变成贪嗔，因此，作为对治，进入不执着一切法为真实的的大乘。之后，如何修习那不执着之法，由于不执着作者、行动和所作，就像幻化的人一样，对一切事物三轮清净的大乘。之后，像这样具有完全清净的行为的人们，由于努力于自己的所证，进入以一切有情的至上性等为目的的应作三种的大乘。之后，那些努力于应作的人们，为了努力于成就自他二利的因，即他心通等，进入六神通的大乘。之后，获得神通的人们，看到能够成办自他之利，为了欢喜成佛，进入一切种智。
English
This is the Fruition Vehicle. Second, these are also summarized into three categories, namely, from the perspective of self-benefit, benefiting others, and benefiting both, respectively, the three such as dhyana, the three such as loving-kindness, and the three such as what should be done. Therefore, it is determined as these nine. Third, their order is as follows: First, since the mind has not been trained, neither self-benefit nor the benefit of others can be accomplished, therefore, when the mind becomes stable, through one's own characteristics and signs, with dhyana and the formless attainments, one naturally enters the Mahayana. After that, the mind becomes stable in order to study the two accumulations, through the complete purity of the three spheres, one enters the Mahayana of the six perfections such as generosity. After that, having accumulated the two accumulations, it is in order to have more faith in Suchness, one enters the vehicle of the path such as the seeing path, which has Suchness as its object. These three are what should be done for the benefit of others, and what should actually be done for one's own benefit. After that, inclining towards the nature of reality is entering the benefit of others as one thinks, therefore, one enters the vehicle of the four immeasurables such as loving-kindness, which are the cause of entering the benefit of others. After that, the bondage of entering the benefit of others is the object of manifest clinging to things, if this clinging exists, the mind will be divided and become attachment and aversion, therefore, as a remedy, one enters the Mahayana of not taking all phenomena as truly existent. After that, how to meditate on that non-apprehension, since the agent, action, and object are not apprehended, like an illusionary person, one enters the Mahayana of the complete purity of the three spheres in all things. After that, those who possess such completely pure conduct, since they strive for their own attainment, enter the Mahayana of the three things to be done, with the supreme state of all sentient beings as the goal. After that, those who have strived for what should be done, in order to strive for the cause of accomplishing the benefit of both oneself and others, such as knowing the minds of others, enter the Mahayana of the six superknowledges. After that, those who have obtained superknowledges, seeing that they are able to accomplish the benefit of oneself and others, in order to rejoice in attaining Buddhahood, enter the all-knowing.
Tibetan
་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རིམ་པས་ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་རྣམ་པར་གནོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་རྣམ་པ་དགུ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་མདོ་ལས་ཤ་བུས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་གང་པོ་ཇི་ཙམ་གྱིས་ན་བྱང་ཆེན་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་འཇུག་པ་དང་འཛེག་པ་ཡིན། གང་པོས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆེན་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་ཅིང་འདོད་པས་དབེན། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་དབེན། རྟོག་པ་དང་བཅས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེད་པའི་དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་འགྲེལ་པ་ལ། སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། ཞར་ལ་རྟོགས་དཀའ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་ནི། རྣམ་པ་དགུའོ། །དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱེད་པ་འགོག་པ་ལས་ཡན་ལག་གིས་འདའ་བ་བསམ་གཏན་དམིགས་པས་འདའ་བ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་བྱེད་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བྱེད་ཆོས་ཉིད་གསར་དུ་རྟོགས་པ་མཐོང་ལམ་དང་། ས་བདུན་པ་མན་ཆད་དུ་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པ་སྒོམ་ལམ་དང་། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་མི་སློབ་ལམ་དང་། ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་དང་། གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་པ་བཞི་དང་། གཞན་དོན་རྣམ་པར་དག་བྱེད་མི་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པ། མི་དམིགས་པ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཚུལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་པོའི་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་མཆོག་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱིས་རང་བཞིན་གྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང་རང་གཞན་གྱི་དོན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མངོན་ཤེས་དྲུག་དང་འབྲས་བུའི་གཙོ་བོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དག་ལ་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བས་ཡང་དག་པར་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མཐའ་དག་རྣམ་པར་གནོན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་དང་། ཚད་མེད་བཞི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་རྒྱུ། ངོ་བོ། འབྲས་བུ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། གང་གིས་བསམ་གཏན་དང གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་འཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་སྟེ། འདི་ལྟར། མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པ་དང་།
Chinese
以…的方式进入大乘，像这样以领悟的次第完全胜过一切大乘，因此进入的修法有九种。这些在经中夏布说：具寿，以多少才能正确进入和登上大乘？刚布说：具寿夏布，在此大乘中行布施等波罗蜜多，远离欲望，远离罪恶不善之法，远离有寻有伺，安住于从远离所生的喜乐，修习并安住于第一禅。等等这样说了。第三，解释中，总的阐述和顺便详细解释难以领悟的两种。第一是：进入的修法有九种。这些是什么呢？使心堪能，从灭尽中以支分超越，以禅定所缘超越，无色定的等至，以及圆满福德和智慧资粮的布施等六波罗蜜多，断除相违品的障碍，新领悟法性之见道，以及从七地以下串习已经见过的修道，以及力量和无畏等无学道，以及八地以上殊胜之道，以及进入利他之因慈等四无量，以及使利他完全清净，具有无所缘，如何修无所缘之法，一切事物的三轮完全清净，以及以自己所修之大殊胜三宝为了自性而行事，以及成就自他之利的因六神通和果之主一切种智等，以思考和行为如实安住的体性等。为什么称为进入的修法呢？因为是胜过一切因和果的大乘之法的自性。第二，详细解释禅定无色和四无量中，第一有因，体性，果三种。第一是：以什么获得禅定和无色呢？因是七种作意，即：完全了知相，
English
Entering the Mahayana in the manner of... In this way, one completely overcomes all Mahayana through the stages of realization. Therefore, there are nine types of practices for entering. These are also mentioned in the sutra by Shariputra: 'O venerable one, by how much does one truly enter and ascend the Great Vehicle, the Mahayana?' Gangpo said: 'O venerable Shariputra, in this Great Vehicle, one practices generosity and other perfections, free from desire, free from sinful and unwholesome dharmas, free from joy and bliss born of detachment with investigation and analysis, and dwells having cultivated the first dhyana.' And so on. Third, in the commentary, there are two aspects: a general explanation and a detailed explanation of what is difficult to understand. The first is: The practices for entering are ninefold. What are these? Making the mind workable, transcending from cessation by means of limbs, transcending by means of meditative objects, the absorption of the formless attainments, and the six perfections such as generosity that perfect the accumulation of merit and wisdom, abandoning the obscurations of opposing factors, newly realizing the nature of reality, the path of seeing, and cultivating what has already been seen from the seventh ground downwards, the path of meditation, and the path of no more learning such as the powers and fearlessnesses, and the special path from the eighth ground upwards, and the four immeasurables such as love, the cause for engaging in the welfare of others, and completely purifying the welfare of others, possessing non-objectification, how to meditate on non-objectification, the three spheres of all things being completely pure, and acting for the sake of one's own great and supreme three jewels, and the six superknowledges, the cause for accomplishing one's own and others' benefit, and the nature of abiding truly with thought and action in the chief of fruits, omniscience, etc. Why is it called the practice of entering? Because it is the nature of overcoming all the Mahayana dharmas of cause and effect. Second, in the detailed explanation of dhyana, the formless, and the four immeasurables, the first has three aspects: cause, nature, and result. The first is: By what does one attain dhyana and the formless? The cause is seven types of attention, namely: fully knowing the characteristics,