Tibetan
ཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་སྤོོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ། དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་དག་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་མ་བཞག་ཅེ་ན། དང་པོ་ན་དྲན་པ་ལ་སོགས་ཡོད་ཀྱང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པས་རང་གི་ངོ་བོས་ལས་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་མ་སྨོས་ལ། གཉིས་པ་ན། རང་གི་ངོ་བོས་ལས་བྱེད་ཀྱང་དགའ་བས་ཟིལ་གྱིས་གནན་པའི་ཕྱིར་རང་མིང་གིས་མ་སྨོས་ལ་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ཞེས་པའི་མིང་གིས་སྨོས་སོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ནི་དགའ་བའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་དྲན་པ་སོགས་རང་མིང་གིས་སྨོས་ལ། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ན་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྒྲས་བསྟན་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། རྟོག་དཔྱོད་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་མ་བྲལ་བའི་བྱེ་བྲག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་མ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དགའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བ་དང་བྲལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕན་འདོགས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། བསམ་གཏན་ཀྱི་སྐྱོན་ལས་མ་གྲོལ་བ་དང་གྲོལ་བའི་བྱེ་བྲག་དངོས་སུ་དག་པ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་དགའ་བདེ་ནི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་རྣམ་འཚེ་སོགས་སྡིག་པ་མི་དགེ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཉིས་པ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཅན་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་དགའ་བདེ་དེ་དག་ནི་རྟོག་དཔྱོད་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བ་དང་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། དགའ་བ་ནི་ཡིད་ཤེ
Chinese
是近对治支。因为它们能遣除喜等第三禅的不顺品之故。无喜之乐是利益之支。第四禅中，正念和舍清净是近对治支。因为它们能遣除乐等第四禅的不顺品之故。感觉舍是利益之支。为何第一禅中有忆念、正知、舍三种，却没有安立为近对治支呢？因为初禅中有忆念等，但由寻伺现前成办，不是以自本体作用之故，没有说为近对治支。第二禅中，以自本体作用，但因喜的压伏，没有以自名称说，而是以“内极澄净”之名称说。第三禅是从喜的普遍缠缚中解脱之故，忆念等以自名称说。第四禅中，因为远离禅定的所有过失之故，以“清净”之语表示忆念和舍。那么第一禅和第二禅有什么差别呢？以寻伺是否离贪的差别，存在禅定圆满和不圆满的差别。第二禅和第三禅有什么差别呢？以是否从喜离贪的差别，存在利益成办圆满和不圆满的差别。第三禅和第四禅有什么差别呢？以是否从禅定的过失中解脱的差别，存在真实清净成办圆满和不圆满的差别。为何称第一禅为由远离所生的喜和乐之禅呢？因为它的喜乐是从对欲的贪欲和损害等罪恶不善法仅是离贪而生的缘故。为何称第二禅为由禅定所生的喜乐之禅呢？因为它的喜乐是从寻伺离贪的禅定圆满所生的缘故。那么初禅和二禅的喜和乐的自性是怎样的呢？对此分别论者说：喜是意识。
English
It is a close opponent branch. Because they can eliminate joy and other unfavorable aspects of the third dhyana. Happiness without joy is a branch of benefit. In the fourth dhyana, pure mindfulness and equanimity are close opponent branches. Because they can eliminate happiness and other unfavorable aspects of the fourth dhyana. Feeling equanimity is a branch of benefit. Why are mindfulness, awareness, and equanimity present in the first dhyana, but not established as close opponent branches? Because although there are mindfulness and so on in the first dhyana, they are accomplished by investigation and analysis, and do not function with their own essence, so they are not mentioned as close opponent branches. In the second dhyana, although they function with their own essence, they are suppressed by joy, so they are not mentioned by their own names, but are mentioned by the name "inner clarity." The third dhyana is liberated from the universal entanglement of joy, so mindfulness and so on are mentioned by their own names. In the fourth dhyana, because it is free from all the faults of dhyana, mindfulness and equanimity are indicated by the word "pure." So what is the difference between the first and second dhyanas? There is a difference in whether investigation and analysis are free from attachment, and there is a difference in whether samadhi is complete or incomplete. What is the difference between the second and third dhyanas? There is a difference in whether one is free from attachment to joy, and there is a difference in whether the accomplishment of benefit is complete or incomplete. What is the difference between the third and fourth dhyanas? There is a difference in whether one is liberated from the faults of dhyana, and there is a difference in whether true purity is complete or incomplete. Why is the first dhyana called the dhyana of joy and happiness born of solitude? Because its joy and happiness are born only from being free from attachment to desire and harmful and other sinful non-virtuous things. Why is the second dhyana called the dhyana of joy and happiness born of samadhi? Because its joy and happiness are born from the complete samadhi that is free from attachment to investigation and analysis. So what is the nature of the joy and happiness of the first two dhyanas? To this, the Vaibhashikas say: Joy is consciousness.
Tibetan
ས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་དགའ་བ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་ཡིན་ལ། བདེ་བ་ནི་དབང་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་བདེ་བར་མི་རིགས་ཏེ། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཡང་བདེ་བ་ཡན་ལག་ཏུ་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདིར་བསྡུ་བར་བཤད་པ་ལྟར་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་དེ་ཉིད་ཡིད་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པས་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི་དེ་གཉིས་རྫས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན་ནི་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་དེ་ཉིད་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པས་སེམས་གཡོ་བའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ཞེས་མི་བརྗོད་ལ། ཁ་ནང་དུ་བལྟས་ཏེ་དབང་པོ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་རྣམས་ཡན་ལག་ལྔ་དང་བཞིར་ངེས་ཤེ་ན། གནོད་པ་སྤོང་བ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་དང་། ཕན་པ་སྒྲུབ་པ་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དང་། དེ་གཉིས་ཀའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཡན་ལག་ལྔ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཡན་ལག་རྣམ་པར་མ་བཞག་ཅེ་ན། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞི་གནས་སུ་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཐ་དད་པ་རྣམ་པར་མ་བཞག་གོ །གསུམ་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་བཞིར་ངེས་ཀྱི་མང་བའམ་ཉུང་བ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་པ་རྣམས་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཚོལ་བར་བྱེད་ཀྱི་བཏང་སྙོམས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཚོལ་བར་མི་བྱེད་དེ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། རགས་པ་དང་། ཕྲ་བའོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་ཡིད་མི་བདེ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བ་རགས་པ་ལས་ངེས་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་བ་ལས་ཀྱང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དབང་པོ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ
Chinese
有人说，地的感受是寂静，乐是极调柔。有些经部师说，喜如前一样，乐是根识转的感受寂静，因为经中说“乐为身所受”，极调柔不应是乐，因为第四禅中极调柔最为殊胜，却没有说乐为支分。如这里所说，意识转的感受寂静，为了利益意识转及其眷属，就称为喜，与等持相应，向内缘，为了利益具有诸根的身体，就称为乐，但这二者不是实体各异。第三禅中，意识转的感受寂静，被念知和舍所完全占据，所以不做心摇动的事业，因此不称为喜，向内观看，为了利益具有诸根的身体，就称为乐。第三个问题是：为什么诸禅定确定为五支或四支呢？因为从断除损害的对治支、成办利益的利益支、以及二者的处所支的角度出发，才安立了五支等等。为什么无色定没有安立支分呢？因为一切都是寂止一味，所以没有安立各别的支分。第三个问题是：为什么禅定确定为四种，不多也不少呢？因为禅定者们寻求从乐和苦的感受中解脱，而不寻求从舍中解脱，因为幼儿们难以了知行苦。苦受有两种：粗大的和微细的。第一禅是从不悦意中远离贪欲，因此是从粗大的苦受中解脱。第二禅是从苦恼方面的恶趣中解脱，因此也是从微细的苦中解脱。第一禅不是从一切苦中解脱，因为没有舍弃苦的根源。
English
Some say that the feeling of earth is tranquility, and happiness is extremely subdued. Some Sutra masters say that joy is the same as before, and happiness is the tranquility of the feeling of the transformation of the sense consciousness, because it is said in the Sutra, "Happiness is experienced by the body," and extreme subduing should not be happiness, because in the fourth dhyana, extreme subduing is the most excellent, but happiness is not mentioned as a limb. As explained here, the tranquility of the feeling of the transformation of mind consciousness is called joy because it benefits the transformation of mind consciousness and its retinue. Being in accordance with samadhi, it turns inward, and is called happiness because it benefits the body with the senses, but these two are not different entities. In the third dhyana, the tranquility of the feeling of the transformation of mind consciousness is completely occupied by mindfulness and equanimity, so it does not do the work of shaking the mind, so it is not called joy, but looks inward and is called happiness because it benefits the body with the senses. The third question is: Why are the dhyanas determined to have five or four limbs? Because from the perspective of the antidote limb that eliminates harm, the benefit limb that accomplishes benefit, and the place limb of both, five limbs and so on are established. Why are no limbs established for the formless ones? Because everything is of one taste in tranquility, so no separate limbs are established. The third question is: Why are the dhyanas determined to be four, neither more nor less? Because the dhyana practitioners seek to be liberated from the feelings of happiness and suffering, but do not seek to be liberated from equanimity, because it is difficult for children to understand the suffering of action. There are two kinds of suffering: gross and subtle. The first dhyana is liberation from gross suffering because it is free from desire from unpleasantness. The second dhyana is liberation from the suffering of evil destinies, so it is also liberation from subtle suffering. The first dhyana is not liberation from all suffering, because the root of suffering has not been abandoned.