Tibetan
ལམ་སོགས་ལུང་ཀྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་ནི། ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་ཏེ། བླང་དོར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཆོས་གསུམ་སྤྱིར་རྟོགས་པ་དེའི་འོག་ཏུ་དམིགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཔྱད་དོ། །ཚུལ་གང་གིས་ཞེ་ན། ཆོས་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཉིད་དབྱེ་གཞིར་བྱས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་གཉིས་ཀྱིས་དབྱེ་བ་བཞི་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །བཞི་པོ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དང་། གྲངས་བཞིན་དུ་སྦྱར་ན། བླང་དོར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བའི་ཆོས་གསུམ་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ན་དགེ་བ་བསྟེན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བླང་བྱ་ནས་གཟུང་སྟེ། བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་བ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་འཁོར་བར་འདྲིས་པའི་ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡང་དག་པ་འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁམས་གསུམ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་བར་མ་འདྲིས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཟག་བཅས་ནི་གང་། སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་ནི་གང་ཞེས་རྟོགས་པ་ནི་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བོས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདུན་པ་དང་། ད་ལྟར་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་ཟག་བཅས་ཡིན་ཏེ། ཟག་པའི་རྩ་བ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་མི་འགལ་བས་དེའི་གཉེན་པོ་ཡང་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པས་བསྡུས་པའི་དྲན་པ་ཉེར་བར་བཞག་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ནི་ཟག་མེད་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་བདག་གི་བ་དེར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་སོ་ཞེས་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཆར་གྱུར་པ་འགོག་ལམ་གཉིས་ཡོད་པས་དེ་གང་ཞེས་དཔྱོད་པ་ན་འདོད་པའི་ཁམས་དང་སོགས་པས་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ལ་སོགས་པས་བསྡུས་པའི་བྱང་ཕྱོགས་སོགས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདུས་བྱས་ལམ་གྱི་ཆ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པའི་ཟག་མེད་ཡིན་པས་སོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་འདུས་མ་བྱས་འགོག་པའི་ཆ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་རྣམ་བྱང་
Chinese
道路等经文的事业等是，无记，因为是应取舍和舍弃中庸之道之故，应如是了知。第二是，如是总的了知三种法之后，其余所缘如理作意。以何道理呢？以那三种法本身作为分类的基础，以世间和出世间等两种两种的分类，就是四种分类。四种在下面出现，按照数量配合，在各自了知应取舍和舍弃中庸之道的这三种法时，为了修习善法，从应取开始，与所有凡夫的相续相连的，以世间道所摄的近取五蕴是世间法，因为是习惯于无始轮回的三界之法之故。与所有圣者的相续的真实，以圣道所摄的四禅是出世间法，因为是三界的对治，是不习惯于轮回的法之故，应如理作意。之后，为了舍弃不顺品，应舍弃的有漏是什么？舍弃的对治无漏是什么？如此了知是未来生者所追求的意愿，以及现在对蕴特别贪执的贪欲叫做近取。从那产生的色等五蕴是有漏，因为与有漏的根本我执不相违，因为也是它的对治之故。以出世间所摄的四念住等是无漏，因为是对我和我所执着的对治之故，应如理作意。之后，在那对治无漏本身成为因和果的部分，有灭道二者，那是什么呢？如此观察时，以欲界和等字所包括的色界等所包括的菩提分等是世俗的，有为道的部分，因为是依赖于因和缘的无漏之故。如是真如和正边等是胜义的，无为灭的部分，因为是不依赖于因的清净。
English
Activities such as the works of scriptures concerning the path, etc., are unspecified, because they are to be done with acceptance, rejection, and equanimity, so it should be understood. Secondly, after generally understanding these three dharmas in this way, the remaining objects of focus are properly examined. How is it done? By using those three dharmas themselves as the basis for classification, with two types of classifications, such as mundane and supramundane, there are exactly four classifications. These four will appear below, and applying them according to their number, when individually understanding these three dharmas of acceptance, rejection, and equanimity, in order to practice virtue, starting from what should be accepted, the five aggregates of clinging, which are connected to the minds of all ordinary beings and included in the mundane path, are mundane, because they are the dharmas of the three realms accustomed to beginningless samsara. The correctness of the minds of all noble beings, the four dhyanas included in the noble path, are supramundane, because they are the antidote to the three realms and are dharmas unaccustomed to samsara, so one should properly contemplate. Then, in order to abandon unfavorable factors, what is to be abandoned, the contaminated? What is the antidote that abandons, the uncontaminated? Understanding this is the aspiration pursued by future beings, and the desire that particularly clings to the present aggregates is called clinging. The five aggregates, such as form, that arise from that are contaminated, because they are not contrary to the root of contamination, the view of self, and because they are also its antidote. The four mindfulnesses, etc., included in the supramundane are uncontaminated, because they act as an antidote to the view of self and what belongs to self, so one should properly contemplate. Then, since that very antidote, the uncontaminated, becomes the cause and effect, there are the two, cessation and path, what are they? When examining this, the aspects of enlightenment, etc., included in the desire realm and the form realm, etc., included by the word 'etc.,' are conventionally the conditioned part of the path, because they are uncontaminated that depend on cause and conditions. Suchness and the true limit, etc., are ultimately the unconditioned part of cessation, because they are pure and do not depend on causes.
Tibetan
ཡིན་པས་སོ་ཞེས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱུ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དེས་ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་ཞེས་དཔྱོད་པ་ན། བསམ་གཏན་ནི། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོབས་བཅུ་ནི། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །འདིར་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པ་ནི། སྟོབས་བཅུ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། སྟོབས་རེ་རེས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཚད་མེད་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པའི་རིམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་དམིགས་པས་ན་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་པོ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་བཤད་པ། གསུམ་པ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དམིགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་དམིགས་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། གཉིས་པ་རྩ་བ་ལ། སྤྱི་དང་། ཡན་ལག་གི་དོན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ངོ་བོ། དབྱེ་བ། གྲངས་དང་། གོ་རིམ་ངེས་པ་དང་། དམིགས་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། དགོས་པ་གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བྱང་སེམས་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་དང་སྤོང་བ་ཆེན་པོ་དང་རྟོགས་པ་ཆེན་པོའོ། །འཕགས་པས་མཆོག་ཉིད་ཆེན་པོ་དང་། །ཞེས་སོ། །དང་པོ་སེམས་ཆེན་པོ་ཉིད་ནི། མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་དང་སེམས་གྱི་སྡེ་ཆེན་པོའི་མཆོག་ཉིད་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་ནི་རིགས་ལྔའི་སེམས་ཅན་སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། སྡེ་ཆེན་པོ་ནི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཞུགས་པ་དང་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་སེམས་ཅན་ནི་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཆེན་པོ་སྟེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། །རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་དང་མི་འགུལ་བ་དང་རླབས་པོ་ཆེ་དང་ཕན་བདེའི་སེམས་རྣམས་ནི་སེམས་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྤོང་བ་ཆེན་པོ་ནི། མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ
Chinese
因此应当如理作意。然后，如果思择以道谛能获得的果是什么？禅定是，非共同的功德，因为是三乘圣者的一切相续中产生的功德之故。十力是，非共同的功德，因为是唯有圆满正等觉佛陀的相续中产生的缘故，如是作意。此处说有法，是因为仅以十力就能知晓佛陀的一切功德之故，因为每一力也是无量佛法的所依之故。第三，要知道，如是等等的证悟次第的一切法，以如幻的方式缘，所以所缘唯有这十一种。 讲述所为。 第三，所为有三种，其中的第一个是，如前所说的所缘，缘如是所缘而修行的所为是什么呢？第二，根本中，总和支分两种意义中的第一个，以所为的体性、分类、数量、次第决定，以及所缘和所为的差别来了解。第一个是，依于何种必要而进入修持菩提心？第二个是，一切有情的殊胜之心的，大心、大舍、大悟。圣者说：以殊胜大心。如是。第一个大心是，经中说：善现，此于有情的大蕴和大心之众中，成为殊胜，因此称为大菩萨。如是。其中，有情的大蕴，是就五类有情总的方面而说的，大众是就圣者入住和安住者们的方面而说的。断证究竟的有情，是那些之中的殊胜大心，即圆满正等觉佛陀。如金刚喻、不动、大波涛和利乐之心等，是大心的因，而不是本体。第二，大舍是，经中说：世尊，我见
English
Therefore, one should properly contemplate accordingly. Then, if one considers what fruit can be obtained through the truth of the path, meditation is a non-common quality, because it is a quality that arises in the continuum of all noble beings of the three vehicles. The ten powers are a non-common quality, because they arise only in the continuum of the perfectly complete Buddha, so one should contemplate. Here, the term "dharma" is mentioned because the ten powers alone can know all the qualities of the Buddha, because each power is the basis of immeasurable Buddha-dharmas. Third, it should be known that all the dharmas of the stages of realization, such as these, are perceived as illusory, so the object of perception is only these eleven aspects. Explanation of Purpose. Third, there are three purposes, the first of which is: what is the purpose of practicing by focusing on such an object of focus as described above? Second, in the root, the first of the two meanings of general and branch, should be understood by the nature, classification, number, definite order, and the difference between the object of focus and the purpose. The first is: based on what need does one engage in the practice of Bodhicitta? The second is: the great mind, great renunciation, and great realization of the supreme nature of all sentient beings. The noble one said: With supreme great mind. Thus. The first great mind is: The sutra says: Subhuti, this will become supreme among the great aggregates of sentient beings and the great assembly of minds, therefore it is called a great Bodhisattva. Thus. Among them, the great aggregate of sentient beings refers to the general aspect of the five types of sentient beings, and the great assembly refers to the aspect of the noble ones who have entered and abide. The sentient being who has perfected abandonment and realization is the supreme great mind among them, that is, the perfectly complete Buddha. Minds like the vajra simile, the immovable, the great wave, and the beneficial and happy minds are the cause of the great mind, but not the essence. Second, the great renunciation is: The sutra says: Lord, I see