Tibetan
ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ཡང་ཆོས་ཅན་དྲི་མས་དག་པ་ན་དེ་ཡང་རྣམ་པར་དག་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པས་དག་པ་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྲོ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་ཞེན་མ་སྤངས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡུལ་བདེན་པར་ཡོད་ན་དེ་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་སྤོང་བའི་ཐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོ་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་ན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཞེན་པ་ཡང་དོན་གྱིས་འཕེན་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་མེད་ན་གཉེན་པོའི་རྣམ་རྟོག་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་རྣམ་དག་ནི་དྲི་མ་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་དག་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལྟར་ན་ཡང་། རབ་འབྱོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་དམིགས་པ་དག་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་བརྗོད་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྒྲིབ་པ་དེ་རིམ་གྱིས་སྒྲུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དོན་ནི། ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་དམིགས་པ་དངོས་པོ་མེད་པར་བཤད་པས་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་དྲི་མ་སྤང་དུ་མེད་པས་དམིགས་པ་དག་པ་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་བ་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་གི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་དམིགས་པ་ནི་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི་ཉིད་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་བཀག་པའི་དངོས་མེད་མ་ཡིན་ལ། ཇི་སྲིད་འདི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མ་རྟོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འདི་ལ་དམིགས་པའི་མངོན་ཞེན་སྐྱེ་བས་དམིགས་པ་མ་དག་པ་ཞེས་བྱ་ལ། གང་གི་ཚེ་འདི་ལ་མཐའ་གང་དུ་ཡང་མི་རྟོག་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་རྣམ་རྟོག་མཐའ་དག་སླར་མི་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྤངས་པ་ན་དམིགས་པ་དག་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རང་བཞིན་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་རིགས་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་འགྱུར་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། ག
Chinese
如果说，法界自性清净，然而有法垢染清净时，也安立为清净之名，因此没有清净不成为差别的过失。如果是这样，那么在极其清净的阶段，也仍然执着清净是真如智慧，没有舍弃对治方的实执，因为清净的对境，真如智慧是真实存在的。这是周遍的，如果对境是真实存在的，那么就没有办法断除对它的实执。如果对对治有执着，那么实际上也会牵引对不相顺品的执着，因为如果没有不相顺品，对治的分别念就不会产生。这样一来，您的清净就仅仅成为以一种方式清净垢染，因为没有舍弃不相顺品和对治方的分别念。第二，按照您的观点，圣解脱说，一切种智的对境是没有实物的，那么对境究竟如何成为究竟清净呢？没有过失，因为随顺理性的没有实物，因此说没有实物是真实的世俗谛。逐渐像糠秕一样了悟真如自性的障碍，这本身就是清净。意思是说，您也说遍智的对境是没有实物的，因为对没有实物没有可以断除的垢染，所以对境清净不会成为差别，是相同的。如果有人问：我们的遍智的对境，是以理智分析时，没有真实实物的如幻缘起，而不是遮止实物后的非实有。在没有像幻象一样了悟它之前，会产生对它的执着，所以叫做对境不清净。当对它不作任何边际的分别，生起显现为如幻自性的智慧时，以不再重新产生增益和诽谤的分别念的方式断除，那时就叫做对境究竟清净。第三，如果这样做，那么自性为主的是种姓，变化为主的是对境，
English
If it is said that the dharmadhatu is naturally pure, but when the object of dharma is purified by defilements, it is also given the name of purity, so there is no fault of purity not becoming a difference. If that is the case, then even in the state of being extremely pure, it is still clinging to the fact that purity is the wisdom of suchness, without abandoning the clinging to the opponent's side, because the pure object, the wisdom of suchness, is truly existent. This is pervasive, because if the object is truly existent, then there is no way to abandon the mind of clinging to it as true. If there is attachment to the opponent, then in effect it will also lead to attachment to the unfavorable side, because if there is no unfavorable side, the conceptual thought of the opponent will not arise. In that case, your purity will only become pure in one way by defilements, because you have not abandoned the conceptual thoughts of the unfavorable and opponent sides. Secondly, according to your view, the noble Subhuti said that the object of omniscience is without substance, so how can the object become ultimately pure? There is no fault, because the absence of substance that follows reason is said to be the true conventional truth. Gradually realizing the obscuration of the nature of suchness like chaff is itself purity. The meaning is that you also say that the object of omniscience is without substance, because there is no defilement to be removed from the absence of substance, so the purity of the object will not become a difference, it is the same. If someone asks: Our object of omniscience is the dependent origination like an illusion without true substance when analyzed by reason, not the non-existence after the negation of substance. As long as it is not realized as an illusion, attachment to it will arise, so it is called the impure object. When the wisdom that appears as the nature of illusion without any conceptualization of any kind arises, it is said to be the ultimate purity of the object when it is abandoned in such a way that the conceptual thoughts of addition and slander do not arise again. Thirdly, if this is done, then the nature that is primary is the lineage, and the transformation that is primary is the object,
Tibetan
ཉི་ག་ཡང་གཉི་ཀ་ཡིན་པ་བཀག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་དང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་རང་བཞིན་ཆོས་དབྱིངས་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། རིགས་ནི་རྟེན་དང་རྒྱུས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྩ་བ་ཅན་དང་རྟེན་ཅན་དུ་འཐད་པས་སོ། །དམིགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཀུན་རྫོབ་པ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཉེན་པོའི་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་ཐ་དད་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་དག་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བར་མཐོང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་འགྱུར་ཆོས་ཅན་དང་ཡ་མ་བྲལ་བའི་ཆོས་དབྱིངས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དང་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་འགྱུར་ཡང་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་མ་བཀག་ལ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རྣམ་འགྱུར་ལ་དམིགས་པ་བྱས་པའི་སྒྲུབ་པས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བར་ནུས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ཡན་གར་བ་ལ་དམིགས་པས་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཡང་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་ལ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་འགྲེལ་པ་ལ་སྤྱིར་བསྟན་པ། སོ་སོར་བཤད་པ། དོན་བསྡུ་བ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བར་ཡང་དག་པར་དམིགས་པས་དམིགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་རྟོགས་པ་ན་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རེ་ཤིག་དང་པོར་ཆོས་རྣམས་ལ་སྤྱིར་དམིགས་ནས་འདི་རྣམས་ལས་བླང་བར་བྱ་བ་དགེ་བ་ནི་གང་། སྤང་བར་བྱ་བ་མི་དགེ་བ་ནི་གང་། བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ནི་གང་ཞེས་སོ་སོར་བརྟག་ཅིང་། ཚུལ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་པ་ན་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ནི་དགེ་བ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་འདོད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་བཞིན་དུ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་ནི། མི་དགེ་བ་ཡིན་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་འདོར་བའི་ཐབས་སུ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་སྤང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ ། །སེམས་ལུང་མ་བསྟན་གྱིས་ཀུན་ནས་སླང་བའི་བཟོ་དང་སྤྱོད་
Chinese
所谓“对于二者，也不禁止是二者”，这是能依和所缘的体性的差别。意思是说，在种姓的阶段，自性法界是主要的，因为种姓是能依和因的彻底区分。一切法也确实应以法界的根本和能依为基础。在所缘的阶段，显现的世俗是主要的。比如，不顺品的所缘是什么，那也就是对治品的所缘，因为缘于不同的基础，就不能成为所断和对治。不顺品的烦恼和分别念也都是缘于世俗而产生的。因此，修道的所缘也是世俗为主。显现是法性，与法界不可分离，是修道的能依和因，因此，显现也是种姓的差别，这并不禁止。以自性空性的差别而作的显现为所缘的修道，能够舍弃二障的不顺品，如果缘于孤立的显现，就不能舍弃不顺品，因此，自性也成为所缘的差别，这是不被禁止的。第三，解释分为总说、别说、摄义三部分，首先是：不离二谛而如实地缘，当证悟所缘清净时，就会证得无上圆满菩提，否则不然。因此，菩萨首先要对诸法作总的观察，然后分别观察这些法中，什么是应该取受的善法，什么是应该断除的恶法，什么是应该舍置的中性法。如此观察时，依次如沙门四果等是善法，因为是希求果位者所应依止的。故意杀生等十不善业是不善法，因为是所有情况下为了断除痛苦而应断除的。由无记心所引发的工巧和行为
English
The statement "For both, it is not forbidden to be both" refers to the distinction between the nature of the support and the object. The meaning is this: In the stage of lineage, the nature of the dharmadhatu is primary, because lineage is thoroughly distinguished by the support and cause. All dharmas should indeed be based on and supported by the root of the dharmadhatu. In the stage of the object, the appearance of conventionality is primary. For example, whatever is the object of the opposing side is also the object of the antidote, because focusing on different bases cannot be abandoned or remedied. The opposing afflictions and conceptualizations are also seen to arise only by focusing on conventionality. Therefore, the object of practice is also primarily conventional. Since appearance is the dharmata, inseparable from the dharmadhatu, it is the support and cause of practice. Therefore, it is not forbidden that appearance is also a distinction of lineage. By practicing with appearance as the object, distinguished by the nature of emptiness, one can abandon the opposing side of the two obscurations. If one focuses on isolated appearance, one cannot abandon the opposing side. Therefore, nature is also not forbidden to become a distinction of the object. Third, the commentary is divided into three parts: general explanation, specific explanation, and summary of meaning. The first is: By truly focusing without deviating from the two truths, when the purity of the object is realized, one will attain unsurpassed perfect enlightenment, otherwise not. Therefore, a Bodhisattva must first generally observe all phenomena, and then separately examine which of these phenomena are virtuous, which should be adopted, which are non-virtuous, which should be abandoned, and which are neutral, which are not taught. When examining in this way, the four fruits of the ascetic life, etc., are virtuous in order, because they are to be relied upon by those who seek the desired fruit. Intentionally killing and the other ten non-virtuous actions are non-virtuous, because they should be abandoned in all circumstances as a means of abandoning suffering. Crafts and behaviors arising from an unspecified mind